سیداکرام الدین " طاهری"

کنفرانس لندن، ضربه محکم برپیکری

مردم سالاری( دیموکراسی) نوپای افغانستان!

سید اکرام الدین

 خوب بعد از آن نشست توکیو ، فرانسه و هالند جهت بررسی کارکرد های گذشته کشورهای ذی منافع در افغانستان و ارایه راهبرد های جدید شان برگزار گردید. ولی با تأسف زیاد هیچ یک از نشست های ذکر شده نتوانست خواسته و آرزو های مردم مان که امنیت و آرامی در کشور بود را ، برآورده سازد.

پس به همین اساس مردم ما که پس از شکست امارت سیاه طالبانی امیدوار به برقرار شدن صلح و امنیت، بازسازی ، ترقی و تعالی  در کشور بودند ، مایوس شدند.

خوب  نمی خواهم زیاد در مورد نشست های بین المللی قبلی در باره افغانستان بپیچم ،چون همه مردم نتیجه آنرا در طول نه سال دیدند و تجربه کردند.

قراریکه به همه معلوم است بتاریخ ۲۸ جنوری ۲۰۱۰ به ادامه نشست های قبلی ، نشستی در لندن پایتخت انگلستان در مورد افغانستان برگزار گردید  واهداف این نشست قرار ذیل بود:

۱- بررسی اوضاع امنیتی

۲- مذاکره با طالبان

۳- بررسی مبارزه برای محو فساد اداری

۴- مبارزه برای از بین بردن مواد مخدر

۵- ارزیابی راه کار های کشور های غربی (نقاط ضعف و قوی)

۶- بررسی چگونه گی افزایش نیروهای امنیتی افغانستان

۷- راهبرد مؤثر جهت آموزش نیروهای امنیتی

۸- سپردن مسؤولیت بیشتری به نیروهای امنیتی افغانستان

۹- تقویت ظرفیت اداری اداره های افغانستان

موضوعات  گنجاینده شده یی نشست لندن ، با داشته های نشست های قبلی در مورد افغانستان که در کشور های مختلف دایر گردیده بود ، از هم تفاوت چندان نداشتند.

موضوع  که نشست لندن را از دیگر نشست ها برای افغانستان در یک نکته متمایز ساخته بود ،  طرح گفتگو با طالبان است.

قرار معلوم طرح گفتگوی دولت افغانستان با طالبان با مشوره پاکستان و حمایت بعضی کشور های اروپایی و در خاص کشور انگلستان ، تهیه شده است. البته این طرح مدت ها قبل به طور مخفی تدوین شده بود و بگو مگو های بین آقای کرزی و طالب ها به میانجیگیری عربستان سعودی و امارات متحده عربی جریان داشت. جالب اینست که مجلس نماینده گان و بعضی اراکین مهم دولتی در باره این طرح چیزی نمیدانستند ،قرار که از رسانه ها تصویری ، صوتی و نوشتاری در جریان قرار میگرفتیم. گفته میشود از طرح مذکورتنها خود آقای کرزی و چند نفر مشاوران خاص وی خبر داشتند و بس. معلوم نیست چرا آقای کرزی همچون کاری را بدون مشوره با مجلس نماینده گان و نهاد های جامعه مدنی و مردم افغانستان انجام داده است ، خود این پیام را میرساند که حامد کرزی هنوز هم در فکر  ایجاد یک دولت مردمی در کشور نمی باشد و همه چیز را میخواهد تنها انجام دهد، که انسان را در فکر دوران حکومت های شاهی و کمونیستی در افغانستان میاندازد. این که چرا حامد کرزی توجه به مجلس نماینده گان و نهاد های جامعه مدنی و در رأس مردم افغانستان ندارد ، میتواند در دو نکته خلاصه شود.

اول : جناب حامد کرزی خودرا یکه تاز میدان  وهمه کاره میداند.

دوم : شاید هم توسط مشاوران که وی را مشوره های اشتباه میدهند و ازین طریق میخواهند نکته نظر های خود را همیشه بالای رئیس حکومت قبولانده ووی را نگذارند تا با نهاد های دیگری جامعه در تماس باشد. 

پس باید رئیس حکومت این را بداند که، مشوره با مجلس نماینده گان و نهاد های جامعه مدنی در هر مورد چه تصمیم های داخلی و یا هم خارجی باشد ، به خیر مردم و کشور تمام خواهد شد.

- آیا این طرح مذاکره که کاملاً مبهم و بدون مشوره با مجلس نماینده گان و نهاد های جامعه مدنی و دور از انظار مردم در پشت درهای بسته ارگ تدوین یافته است ، میتواند درد ملت مارا دوا نماید یا خیر؟

- آیا قبل ازتدوین شرایط مطرح شده توسط طالبان در نظر گرفته شده است  ؟

- آیا موارد نقض حقوق بشری طالبان در طرح گنجانیده شده است ؟

- آیا طرح مذاکره با طالبان در مغایرت با قانون اساسی و دیموکراسی قرار ندارد؟

- آیا حقوق بانوان در طرح مذاکره با طالبان که باز خدای ناخواسته آنها از آموزش و پرورش و کار باز نگهداشته نشوند، در نظر گرفته شده؟

- آیا در طرح تعهدی از طالبان که دوباره تاکستان ها ، زمین ها ، سربندها ، پل و پلچک های کوهدامن زمین  را از بین نمیبرند و دست به قتل دسته جمعی نمیزنند، گرفته شده ؟

- آیا در طرح مذکور حقوق مساوی برای همه شهروندان و اقوام کشور در نظر گرفته شده ؟

- آیا در طرح مذکور منافع ملی نسبت به منافع قومی ارجحیت داده شده ؟

 پس سوال های زیادیست که در ذهن همه شهروندان کشور موجود است و از خود می پرسند که چرا دولت دور از انظار ما دست به چنین کاری میزند؟ مردم می پرسند چرا حکومت طرح که تهیه مینماید ، پیش از تدوین آن دریک همه پرسی قرار نمیدهد؟ تا همه شهروندان نظرات خود را در باره آن مطرح کرده  و با درنظرداشت نظرات مردم اگر طرح مذکور مورد حمایت مردم قرارگرفت ، تدوین گردد و اگر نه، لغو شود. هر طرحی مورد قبول ملت قرار گیرد و از حمایت مردمی برخوردار باشد ، بدون شک که به خیر و صلاح کشور و مردم تمام خواهد شد.

 چون طرح مذاکره دولت افغانستان با طالبان جنایت کار از حمایت مردمی برخوردار نیست، و   در مشوره با خارجی ها تهیه و تدوین گردیده، قطعاً به شکست خواهد انجامید. پس بهتر این بود پیش ازتدوین آن ، مردم در جریان قرار داده میشد و از طریق یک همه پرسی طرح مذاکره با طالبان تهیه و تدوین میگردید، تا مؤثر و مفید واقع میشد. اگر تنها گفته ها و نظرهای باداران خارجی طرح ها تهیه و تدوین گردد و مردم همیشه در حاشیه قرار گیرند ، این بدین معناست که حکومت خود دارد همرای تیشه ، پایه های مردمی  خود را قطع کرده و می خشکاند. چون تاریخ نشان داده هرگاه ملت از حکومت روی گرداند ، حکومت رو به زوال نهاده و شکست میخورد. دور نمیروم امارت سیاه طالبانی را در نظر میگیریم ، در حال که اکثر افغانستان را در دست داشتند ، چون حمایت مردم را با خود نداشتند ، شکست خوردند. اینکه چند وقت توانستند حکومت سیاه و تاریک خود را بالای مردم تحمیل نمایند ، عدم آگاهی و شناخت دقیق مردم از برنامه ها و اهداف پشت پرده ای آنها بود. وقتی که مردم دانستند که طالبان دست پرورده و غلام های خارجی بیش نیستند ، دست به قیام زدند و همان بود که مقاومت ضد طالبانی شکل گرفت و همان مقاومت سبب شد تا مردم از زیر امارت سیاه طالبان نجات پیدا کنند. اینکه بعضی ها فکر میکنند زور امریکا بود ، این نادرست است. درست که امریکا بعد از حادثه نیوریاک با جبهه مقاومت ضد طالبانی همکاری داشت ، ولی  مسبب اصلی فروپاشی امارت سیاه مقاومت مردمی که بر ضد آنها شکل گرفته بود ، میباشد.

در آخر در یک جمع بندی و نتیجه گیری کلی به دلایل ذیل نشست لندن را هم مثل نشست های قبلی در موردافغانستان ، شکست خورده و ناکام میدانم.

۱- عدم ملی بودن طرح( از حمایت مردم افغانستان برخوردار نیست)

۲- در نظر نگرفتن مجلس نماینده گان ( هیچ مشوره در مورد طرح تهیه و تدوین و ارایه شده صورت نگرفته و اصلاً خبر ندارند قرار گفته های اکثر نماینده گان )

۳- سازگار نبودن طرح به منافع ملی

۴- تشویق نقدی و اختصاص دادن بودجه ۸۷ میلیون پوندی جهت خریداری طالبان که جزء یک کار مسخره چیزی بیش نیست ، چون باج دادن به طالبان آنها را بیشتر جسور و توانا ساخته و جبهه جنگ آنها را بر ضد دولت مستحکم میسازد. چون پول در ذات خود شرایط را برای خریداری اسلحه بیشتر و جذب افراد زیادتر به طالبان تقویت بخشیده و آسان میسازد.

۵- مبارزه ناکام جهت از بین بردن فساد اداری در ارگان ها حکومت. ( آزموده شده رادوباره آزمودن خطاست ) حکومت آقای کرزی در طول نه سال  نتوانست فساد اداری را از بین ببرد در این مدت کوتاه هر گز مؤفق نخواهد شد. چون فساد اداری طبق تحقیقات های انجام شده توسط ارگان های مستقل داخلی و خارجی در دوایر حکومت افغانستان داد و واویلا میکند. و چنانچه که دیده میشود حکومت هم علاقه ای چندان در مبارزه برای محو فساد اداری ندارد.

۶- نادیده گرفتن احزاب سیاسی مخالف حکومت ( هیچ مشوره و گفتگو با احزاب سیاسی مخالف حکومت در مورد طرح ارایه شده  صورت نگرفته)

۷- نادیده گرفتن نهاد های جامعه مدنی ( هیچ در جریان قرار داده نشده اند)

۸- مبهم بودن راهبرد های نشست لندن چون به اساس (اگرو شاید) استوار است

۹-  مشهور بودن طرح بنام طرح پاکستانی و انگلیسی و تا اندازه عربی.

به فکر من بهتر این بود  تا صندوق اعانه بخاطر باج دهی به طالبان نه ، بلکه بخاطر تقویت نیروهای امنیتی ، ارتش ملی ، پولیس و امنیت ملی اساس گذاشته میشد،تا از آن در هرچه بیشتر تقویت کردن و بالا بردن ظرفیت نیروهای امنیتی کشور استفاده میگردید .