روشنگر

صالحه وهاب واصل

۲- ۱۲ - ۲۰۰۹

صالحه وهاب واصل

نعـرۀ آتش مـــرامــــم بـــود خاکستـــر رسیــــد

بـــاز آ دریــاب ای انســــان اصــــل خویش را

کز شر رنگینــــه نتوانی بخـــود دیگر رسیــــد

تــــا ببینـــــم پیش چشــــمم خانۀ مقصــــود را

چشم بستم  زعالم فانی ,مـرامــــم در رسیــــــد

پر کشیـــدم تا به اوج قلـــــه ها دستــــم رســـــد

تا زدم چشمی به هـم آتش به بال و پر رسیـــــد

تـا رمق در سینــــه دارم إقتضــا ء مرگ نیست

از بروز یک تپش جانم به صد نشتر رسیـــــــد

منکه چــون مـــه بستر شبگینه میکــــردم وطن

صبح بـرد آئینه ام را تا بــه روشنگــــر رسیـــد

عالمی داغان شد از خاموشی ئی «واهِب» ولی

آتش از برق دو چشمانش به خشک و تر کشــید