نعمت الله پژمان 

هرات / افغانستان 

۱۸ جنوری۲۰۱۰

نعمت الله پژمان

 

ماه مسافر

من بجز روی تو ازعشق کسی سرنکنم

پیرهن جز شب گیسوی تو من بر نکــنم

نقش دیوان دلم جز خم ابروی تو نیست

بسکه زیبای من این قصه مصـــــور نکنم

تا لب همچــــــو شـراب تو بـــود یار لبم

تا ابد مـــــیل به انـــــواع مخـــدر نکـــنم

آنقــدر خـــنده بکن تا بشود"باور عشق"

جــز غـــزل های لب تشنه ات از بر نکنم

ای که نکو نفسی ، همدم تنهایی من !!

با خــــبر باش کــه بر بام کسی پر نکنم

تا که صیاد توباشی ودراین دشت بزرگ

صیدهیچ کس نشوم ، دامِ کسی تر نکنم

ای که شــاهین نگاه تو نشـد"رام" دلــــم

من به "سیتای"کسی سجده مقدر نکنم

آنکه چشـــمان تـــرا داد به آهـــوی ختن

بی خبر بوده از این قصـــــه ، مزور نکنم

سهم من گشته زنومیدی ،غـم دایره ای

این چه عشقی است خدایا!تومدورنکنم

تاکه سرمایه ء زلفت بسپردستی به باد

تا ســـــحرگـــاه ابد مستیی دیـگر نکنم

ای درآغوش تو پروده هـــزاران گل سرخ

من به گل های چـمن سینه مکدر نکنم

اینقدر حادثه ی سبزکه درچشـــم توبود

ملتفت باش کـــــه با ســبزه برابر نکنم

تو بلـــندی ، و بلـندی ، نتوانم چه کنم

دستِ چــوبین خیالم پـُـل ی دیگر نکنم

عسلین باد لب غـنچه کُش نی شکرات

بعد ازاین وصف لبان تو من آخــــر نکنم

و خدارا به لب تاقچه ی آدینه شکست

بت چشمان توای ماه مُسَــحَر... نکنم !

ای طبیب دل بیــــگانه ی پـــــژمانی من

ای مسافر مهی گم گشته ،تو پرپرنکنم