این سروده ناچیز را به یاد و خاطره شاعر توانا استاد صابر هروی و یادگار ارجمند شان محترمه خانم زهره صابر ساجد (هروی) تقدیم می دارم.

با وجود آنکه آن استاد گرانقدر را نیازی به یادآوری امثال من نیست، اما شرط سرسپردی و قلندری را خود داستان دیگر است.

سید محمد اشرف فروغ

افسانه ، افسانه

ز عشق روی و مویت ای پری گشتم دیوانه، دیوانه

سرا پا سوختم چون شمع بدورت ای صنم پروانه، پروانه

قمار عیش و عشرت، سرخوشی را باختم یک سر

به نزد ناکسان گشتم یک سر افسانه، افسانه

ز عقل و هوش و دل بیگانه ام کردی، رها کردی

مرا با خون و اشک و ساغر و پیمانه، پیمانه

به عشق طاق ابرویت جنون دادند و عقل بگرفتند

از آن رو سر زدم یک سر به میخانه، میخانه