سپاس از دوستان بزرگوارم که تا اینجای کلام من و نوشته هایم را تحمل کرده اند ، از اینکه گاهن نبشته های بی محتوایم اسباب رنجش خاطر دوستان را فراهم میآورد معذرت میخواهم امید به بزرگی شان بر من ببخشایند. و اما از هرچه بگذریم سخن عشق خوشتر است:

تقدیم به همه ی دوستان بزرگوارم که صبورانه ماندند و نوشتیم ، . . . فضای آبیی عشق را باهم . .  .

نه این عشق است ، بر پای دلــت زولانه زولانه

هوس هــــای خیابانی ، دل صد پـاره در شهوت

ندارد جـــــایی در هــر گوشه ی میخانه میخانه

خدا هرگز نسازدبردوگیسوش حلقه دستت را

کـــه آذر مــــرده باشــــد بــر در بتخانه بتخانه!!

ز دست نامــــــرادی هــــــای دنیا می شود آیا

که برخــــوانم برایش من ، الله گلدانه گلدانه ؟؟

پلنگ چشم هـــایش را فقط یک طعمه می باید

دل عـــاشق! ، که ســـوزاند شبی پروانه پروانه

لب میــگون و خونخــــوارش دوای درد بی درمان

نه با مشت ، بایدش خوردن فقط یکدانه یکدانه !!

*    *    *

سوال اینجاست آیا درخـــــرابات هـــــم توانـــم زد

سخن از عشق بی بنیاد ی چون حیوانه حیوانه ؟!

جــــواب آمــد که نه پژمان سرت پائین بگیر ،در رو

که حــــــق میـــــداند اوصـــاف دلِ دیوانه دیوانه !!

..............................................

و این غزل از نوشته های بی مخاطب  قبلی است که در وبلاگ شخصی ام نیز منتشر شده است ...این را به خاطری گفتم تا خدای نخواسته باعث سوء تفاهم نشود .

سنگ صبور

 دخترک رو که به دردم تو مبتلا نشوی

وشهر سینه شلوغ است،زیر پا نشوی

  ز درد سینه ملولم ، دگر نمانده که تا

بمیرم از غم دوری ، اگر که تا نشوی

رهی نمانده به خوشبختی روایت ما

رهی نمانده اگر غرق در گناه نشوی

من آن غروب غمینم ، تو آن کویر بزرگ

شکسته باد زبانم ، که کربلا نشوی؟

"خــــدا برای غـــــزل گفـــتن آفریده ترا "

چگونه خوانمت عاشق اگرکه وا نشوی ؟

خدا نخواسته اکنون،خدا نخــــواسته ترا

دخترک!! کوه غرور است صخره های دلم

خدا نخواسته بیخود ، به زیر پا نشوی ؟؟

.......................................

شاید یکــــــروز دلت را کـسی باور نکند

هـــــای پژمان مگر این کار دلاور نکند !؟

کوچه هاسردوتهی جاده بسی ناهموار

دلی از کــــرده پشیمان رهی خاور نکند

دست ازداغ دل غمـــکش بیـــهوده بدار

کــاری این دل بکنــــد باز ،که اخگر نکند

صـبر تلخ است ولی حادثه میکارد ام و

آنچنـــان دود که هیـــزم به سماور نکند

ای خوش آن لحظه موعودکه بیگانه دلت

اندکی نــــرم شود ، گوش به داور نکند

فصــــــل زیبـــای دگر آمـــده تا شعر ترا

برگـــــل روی کســـی باز بــــرابــر نکند

ای پریچهره ی بیگانه نمیـــخواهی مگر

کاسه ی صـبر ترا هیچ کسی سرنکند؟

دست از دامن بیهوده "من"ی هرزه بدار

لطف مفتی به کسی هـــیچ برادر نکند