وقتی به همدلی یاران هم طبع می نگرم ، سخت مبهوت و در شگفتی فرو میروم ، اما کلمات ، جملات و الفاظی را که این عزیزان بکار برده اند ، الهام بخش و نوید آفرین است و جا دارد تا از تمام این دوستان همدل هریک محترمه صالحه وهاب واصل ، محترم سید همایون شاه عالمی ، محترم نعمت الله پژمان ،محترم محمد اسحق ثنا ، محترمه زهره صابر ساجد هروی ، محترم ودود فضلی ، محترم حشمت امید ، و محترم خواجه عبدالله احرار که طی چند روز گذشته  با طبع روان خویش جنبشی را بوجود آوردند که  مسیر تکاملی  فرهنگ غنامند دری را بدرقه میکند ، اظهار سپاس و امتنان  نمایم . و با تشکر از دوست  گرامی ام جناب آقای پژمان که بر من منت نهاده و شعر زیبای  مردانه ، مردانه را مرقوم فرموده   و گسیل داشته اند  و همچنین از جناب خواجه عبدالله احرار که از درد های وطن ما یادآوری نموده اند، این سروده را تقدیم دوستان همدل مینمایم.

قیوم بشیر

ملبورن - آسترالیا

۱۷ جنوری  ۲۰۱۰

قیوم بشیر

طفلانه ، طفلانه

رسید تا نامه ات  جانا  شدم  دیوانه ، دیوانه

دویدم  جانب باغ  و گل  و گلخانه ، گلخانه

فراموش  کرده  بودم  نامه آمد از هرات ما

ولی با یاد آن   فریاد  زدم  طفلانه ، طفلانه

گریستم ، ناله کردم، داد خواستم از خداوندم

چرا آخر چنین دوری ، چرا بیگانه ، بیگانه

وطن از قول دوست ما جناب خواجه عبدالله

بخاک وخون شده یکسروهم ویرانه، ویرانه

مگر ظلم و ستم تا  کی  چنین بیداد میدارد؟

که خون مردم ما هر طرف پیمانه ،  پیمانه