حکایت ۶۴

   ظلم ماریست هر که پروردش

                      اژدها ئی شود  فرو  بردش

                                 « مکتبی شیرازی »

مهلبی وزیر ( ابومحمد حسن بن محمد بن هرون متوفی بسال ۳۵۲ ) گفته است : پیش از اینکه منصب وزارت بمن مفوض گردد، وقتی از بصره بقصد بغداد در کشتی نشستم مرد ظریفی در میان کشتی بود که مسافران با او شوخی و مطایبه میکردند و می خندیدند. 

از جملهء شوخیهایی که به آن شخص نمودند یکی این بود که زولانه ای نزد یکی از مسافران بود آنرا بپای آن شخص انداخت و قفل نمود ، بعد از آنکه وقت ساعت تیری و تفریح سپری شد و در صدد بر آمدند که قفل از پای او بردارند ، گلید گم شده بود و هرقدر جستجو نمودند بدست نیامد ، ناچار قرار گذاشتند که در بغداد آهنگری بکشتی بیاورند و زولانه را بشکند.

 هنگامی که به بغداد رسیدند ، یکی از همسفران برای آوردن آهنگری ببازار رفت و شخص آهنگری را با خود آورد. آهنگر گفت :

چون این شخص زولانه بپا دارد من میترسم که از زندان گریخته باشد ، باید باز کردن زولانهء او با اجازهء شحنه « رئیس پولیس » باشد.

رفقا رفتند و شحنه را خبر کردند و او با چند تن از اطرافیان خود آمد ناگهان یکی از آنان گفت :

این شخص برادر مرا در بصره کشته است و مدتی است که من در جستجوی وی می باشم.

سپس وثیقهء از جیب خود بیرون آورد که بمهر و امضاء چند تن از اعیان بصره مزین بود و ادعای او را تأئید میکرد و گذشته از آن شهودی که بر صدق مثال وی گواهی دادند گذرانید، و آن مرد مقید را باو سپردند تا قصاص کند.

  سلسلۀ این حکایات ادامه دارد ....