بدون شک نوشتن برای جمع عظیمی از فضلا و اندیشمندان فرهیخته که هریک به اندازه ی موهای سر ات تجربه دارند کاری است دشوار وبی نهایت مشکل ، امری که نهایتن برای کسانی مثل من همانند برداشتن کوه بزرگ است (هرچند از قدیم گفته اند : سنگ بزرگ علامت نزدن است !!) ولی با آنهم دوستان بزرگواری چونان قیوم جان بشیر را که باخود داشته باشی کوه ها کاه میگردند برای دست های بی مقدار... نمیدانم آنچه را من مینویسم شعر است و یا حرفهای بی سرو ته ای که بیشتر به هزیانی مانند است و همیشه درگیر قوافی تکراری !!! اما با آنهم از اینکه دوستان همراهی ام میکنند خرسندم ...گاهن اگر نمی نویسم بدین معنا نیست که خدای نخواسته و بقول دوستم "بیگانه  "شده ام ، ابدن چنین نیست . شاید مهمترین دلیلش نداشتن حرف تازه است ، برای گفتن .

خالصانه تقدیم دوست خوبم قیوم جان بشیر و زهره بانوی ارجمند که یادگار ارزشمندِ استادِ همه ی ماست.

مردانه مردانه ...

نعمت الله پژمان

هرات / افغانستان.

۱۶ جنوری ۲۰۱۰

نعمت الله پژمان

نشسته بودم و یکشب هوایم طالبانی شد

شکسـتم ، ریخـتم آبـرو به هر بتخانه بتخانه

خـــیابـانهای چشمانش هزاران راه بی پایان

کجا خــــواهد رود این جاده ی  بیگانه بیگانه

تپـــــیدن هــــای اندوه مرا او نیک میدانست

ولی هی میکشید بردستِ دل زولانه زولانه

غــــلام همت آنـــم کـــه آتش افکـند روزی

بــر این شیــدا دلی افسرده ی دیوانه دیوانه

و آتش میزند دل را ،توهم درعشق میسوزی

حـــکایت شمع راماند ... به هر پروانه پروانه