به دوست فرزانه ام جناب  نعمت الله جان پژمان که با زیبایی  حرف دلش را  بیان نموده و آن تبلوری است از احساس پاک وبی آلایش شاعرانه اش .

قیوم بشیر

ملبورن - استرالیا

۱۶ جنوری  ۲۰۱۰

قیوم بشیر

پیمانه ، پیمانه

رسیده نامه ای از  تو به  من جانانه ، جانانه

که گفتی من پریشانم به هر ویرانه ،  ویرانه

ز چشمانم سخن گفتی ، ولی  دیگر نمی بینند

مثال جام پر خون اند چو هر میخانه، میخانه

نه بیباکی ، نه بی دردی نه آن رند خراباتی!

چه میگویی، نمی بینی؟ شدی بیگانه، بیگانه!

ز دستمالی  که بود برمن یگانه یادگار از تو

گرفتی رنگ آن بر رخ شدی بیخانه ، بیخانه

چرا آشا کنی جانا ، زآن  جامی که  من دیدم

به عشق  گیسوی جانان، روان بتخانه ، بتخانه

خدا داند ز آن دردی  که دل رفت ازعنان تو

ازآنرو دست و پای تو شدند زولانه ، زولانه

دمی با خنده میگویی ، دمی با گریه می بینی

به سوی  نا مرادی ها  بسی  دزدانه ، دزدانه

خیابان   های  عالم  انتحاری   بار  ها   دیدند

ولی این زخم ناسور است که شد دندانه، دندانه

هرآنکس دلبری دارد ، هزاران  رنج  می بیند

وگرنه عاشقی دردیست چونان زولانه ،زولانه

مگو دیگر ز درد ورنج که داری در فراق یار

بدور شمع  رخسارش  بسی  پروانه ، پروانه

خداوند طول عمر بخشد به هرعاشق وشیدایی

وگر  نه  عاشقی   باشد  مدام  افسانه ، افسانه

« بشیر» خواهد ز ذات حق بهم پیوستن یاران

وگرنه هر طرف  اشکی روان، پیمانه ، پیمانه