افسانه افسانه ...

به دوست خوبم جناب قیوم جان بشیر که صبورانه مرا همراهی کرده و باعث گردیده اند تا نویسا بمانم ... هرچند کار بزرگی است، بودن وماندن ...

نعمت الله پژمان

هرات / افغانستان

۱۵ جنوری  ۲۰۱۰

نعمت الله پژمان

ترا می دانــــــم و درد تو را جــــانانه جـــــــانانه

که هـــــرلحظه پــــــریشانی به هرویرانه ویرانه

دوچشـــــم ات آبی دریا ، دو جام بیــــکران من

که میبخشد بمن مستی دو صدمیخانه میخانه

نه بی باکـــم نه بی دردم نه آن رند خــــراباتی

کــــه میگـــــردد زپیش ات دورِ دور بیگانه بیگانه

قــدیفه ، شال و گــیسویت حیـات جاودانی بود

نه شوخی ،تاکه برخوانی دلـــــم بیخانه بیخانه

نه یک جام است دردستم،نه منهم آنقدرمستم

کـــه دل بنـــدم به گیــسویی روم بتخانه بتخانه!

خدایم این چنین فــرمود و منهم رفته ازخویشم

نمیدانم که مستم یاکه گردیده دلم زولانه زولانه

گهی نا خـــورده خندانم ، دمی ازخویش گریانم

و اشــــکم می رود بیخــود ز مـــن دزدانه دزدانه

تو خـــواهی دید یک روزی خیـابان انتحاری شد

و باور کن دلـــم ترکیــده ذره ذره و دندانه دندانه

سرود ات تا ابـــد جــــاری چــــونان زلفان  آمویه

نگهدارت خدایت از غل و زنجیره ی زولانه زولانه

. . . . . . .

و آخــر اینکه پژمانت کنون یک عالمه درد است

نشـان اش را نخواهی دیـــد چــون پروانه پروانه

اگــــر روزی رسیدی برسر خاکش دعــا این کن

که او را عاشقی افسرده کرد! افسانه افسانه!!

http://khakestarin.persianblog.ir/