ابیات ذیل پاسخی است به سروده ای زیبای

دیوانه ، دیوانه

از نعمت الله جان پژمان که

اینجانب به صفت راوی آنرا بیان داشتم.

قیوم بشیر

ملبورن - استرالیا

۱۵ جنوری  ۲۰۱۰

قیوم بشیر

رندانه ، رندانه

نمی دانی  مگر  دردم   تو ای   جانانه ، جانانه

که من چندیست پریشانم به هر ویرانه ، ویرانه

دو چشمم کاسهء  خون است ز رنج بیکران تو

ولی تو مست و  بیباکی به هر میخانه ، میخانه

خیابان  تا  خیابان  هر  طرف   گشتم  بدنبالت

نمی دانم   چرا  اینسان  شدی  بیگانه  ، بیگانه

هزاران  بار  بجای  گریه  من  خندیدم و رفتم

ولی افسوس که بشکستی عهد و پیمانه ، پیمانه

قدیفه ، شال و دستمالی که بود برشانه های من

نشانی از  محبت  بود ، نه  آن  بیخانه ، بیخانه

بیک  جام  شراب  ناب  که  من  دیدم  بدستانت

نمودی خویش  را  نالان  بسی  دیوانه  ، دیوانه

مدارا  کردم  و  رفتم   خدا   را   هیچ   ندانستی

به  زخم  سینه ام  بنگر که  شد   دندانه ، دندانه

خدا  داند  که  بگریختی  ز  زخم  چشم  جادویم

وگرنه  کی  توان  رستی  چنین  رندانه ، رندانه

سرودی  نغمه هایی  را که  تا دیدی  دو گیسویم

فکندی خویش را در دامی  چون زولانه، زولانه

« بشیر» بود راوی این ماجرا ای« نعمت پژمان»

خودت دانی  و آن  حرفی که بود افسانه ، افسانه