دیوانه دیوانه

نعمت الله پژمان

هرات - افغانستان

۱۴ - جنوری ۲۰۱۰

نعمت الله پژمان

چرا دل برده ی از من تو ای جانانه جانانه

وکُشتی زاهد چشمت به هر ویرانه ویرانه

چراغ چشمهای خیس اندوهت بدستانم

و میگردم چونان مستان به هر میخانه میخانه

خیابان تا خیابان انتظارم را نفهمیدی

واز من می رمیدی یک جهان بیگانه بیگانه

هزاران آیت گلگونِ خشمِ خنده هایت را

کشیدم مثل جام شوکران پیمانه پیمانه

قدیفه ، شال و دستمالِ سر دوش ات

برنگ سینه ی خونین این بیخانه بیخانه

من و یک جام بد نام که دربند نگاهت شد

اسیر کوچه گردی های شب، دیوانه دیوانه

مدارا کن ، مدارا کن خدا را با دل تنگم

به زخم سنگ خشمت هی نکُش دندانه دندانه

میان کوچه ی چشم قشنگ ات انتحاری شد

و من جانم سلامت برده ام رندانه رندانه

غزل پاشیده ی بر ملک شبهای دو گیسویت

که من آن دست را مانم و او زولانه زولانه