نعمت الله پژمان

خلوت گزین گشتم  و پژمـــرده در بـــلا

باآنکه سهم سینه من بیش ازین غمست

فریاد می کشم که نسوزانم ، ای خدا!!

تو یک جهان جدایی چشمان خسته ای

من یک سکوت سرد و گرفتــــار در دعا

.........

من قطره های خون تبِ آب ..آب... آب!

جا مانـــده در حـــوالی صحرای کــــربلا

تو یک دریچه رحمت ایزد که: آی ...آی !

بیهوده هی مگوکه : نمیشه نمیشه...لا

...........

اما نشد که حلقه بیاوزم ات به دست

آتش کشید حلقه ی زر را دو سه ملا

و تیکه تیکه خدا را بت بزرگ شکست

و تو نشسته هنوزی و می شماری گناه !!

http://khakestarin.persianblog.ir/