قیوم بشیر

ملبورن - استرالیا

۱۳ جنوری ۲۰۱۰

قیوم بشیر

چنان گشته اسیر زلف تو مستانه ، مستانه

ندارد  باکی  از  مردن  اگر  از بر تو باشد

به زندان  محبت  گر شود  زولانه ، زولانه

دلم خواهد که جانانم  بگیرد  دامن  مهتاب

به شام تیره وتاری که شد کاشانه ، کاشانه

چنان ازنازت ای دلبر دلم دریای خون گشته

که میسوزد سر و جانم شدم دیوانه ، دیوانه

بده ساقی می نابی  درین  خلوتگهء  مستی

که بردور شمع رویش شوم پروانه ، پروانه

به  دنیای  فریبنده  نمی ترسم  ز  رسوایی

به شورو شوق  دیدارت  بده  پیمانه ، پیمانه

سرا پا آتشست جانم ،  گل  خوب و دل آرایم

چو می بینی بحال من ، بسی دزدانه ، دزدانه

من از حسرت سرای بی سر و سامانه می آیم

که از  سوز  نگاهء  تو دلم  ویرانه ، ویرانه

« بشیر »  باشد  تمنا یش  تبسم  در لبان تو

که این است آرزوی هر دل  فرزانه ،  فرزانه

---------------

به دوست شفیق و گرانقدرم

نعمت الله جان پژمان

سکوت شبانه

خوشم رفیق عزیزم  که  نامهء  تو رسید

ترانه ای  ز  سکوت  شبانهء  تو  رسید

کجا  رفته ای  چندی   نمی دهی  خبرم؟

خوشم ازآنکه به غربت ترانهء  تورسید

بگو  رفیق   عزیزم    ز   زادگاهء  دلم

بگو ز شهر ودیاری که نالهء  تو رسید

بگو ز شور و نوایی که هست هرطرفش

بگو زنرخ و نوا چون فسانهء  تورسید

بگو  ز وضع  سیاست ، بگو ز حال همه

بگو  ز  پیر  هرات   جاودانهء   تو رسید

رفیق من بنگر چون « بشیر»  ناله  نمود