مرحوم استاد صابر « هروی »

۱۵ عقرب  ۱۳۶۱ کابل - افغانستان

شاد روان استاد صابر هروی

ز بد  مستی  چشمت  گشته ام   دیوانه  ،  دیوانه

ز صبر و عقل و خوشبختی شدم بیگانه ، بیگانه

غمت  هنگام  تنهایی  چو  می اید  به  سر وقتم

سرشک از دیدهء من می رود  پیمانه  ،  پیمانه

منم  کز  سوختن  هرگز  ندارم  بیم  و  پروائی

به دور شمع  رخسار  تو ام  پروانه  ،  پروانه

بسر سنگ  ملامت  می زنندم  طفلکان  هرجا

به صحرای جنونم بی سر و  سامانه ،  سامانه

دل حسرت کشم را  می برد  از خویشتن هردم

نگاهء مست  غارت  پیشه ات  دزدانه ، دزدانه

به شهرعشق وشیدائی نخواهی یافت چون«صابر»

به    فن   پاکبازی    شهره   و  افسانه  ،  افسانه