سروده هایی از سید محمد اشرف فروغ

در باره شعر هایم: 

سید محمد اشرف فروغ

چیزی که مرا وادار به سرودن این کلمات میکنند فقط درد و غم است.

من فرزند درد و غم هستم و مثل همه افغانها با درد و رنج به دنیا آمده و در تمام زندگی کوله باری از درد، رنج حسرت و ناامیدی بر شانه هایم سنگینی نموده است.

میدانم که ناله هایم که خودم هم نمی دانم چه اسمی به آن بدهم (که مطئناً شعر نیست) نمی تواند زره از درد و رنج مردمم بکاهد اما اگر حداقل در تمام دنیا یک نفر با خواندن شعر گونه هایم درک کند که ما افغانها چه درد و رنج های را متحمل شده و چقدر زیر باره غم شانه هایمان خمیده است و دلش بسوزد ، من به هدفی که دارم رسیده ام و اگر امروز یا فردا بمیرم خوشبخت خواهم مرد.

پرواز

بنام پاک او این افسانه آغاز خواهم کرد

به عشق و الفت اش غزل تازه ساز خواهم کرد 

اگر هزار بار به ذلت و خواری ام ز در رانند

چو سگ کهف رو به در خانه اش باز خواهم کرد 

مرا چه باک اگر ز پستی به رویم در بندند

به سوز و آه نیمه شبم صد در بسته باز خواهم  کرد 

ز های و هوی مسجد و مدرسه دلم گرفت

ازین پس به خاک در میکده نماز خواهم کرد 

به روز حشر که نازند به سجاده و توبه و نماز

من از سر رندی به می و ساغر و پیاله ناز خواهم کرد 

سید محمد اشرف فروغ

فراموش کرده ام

سید محمد اشرف فروغ

کابل - افغانستان

***********

مرا ببخش ای خدا که وعده و عهد فراموش کرده ام

بخطا رفته و کرامت و شان و نام مرد فراموش کرده ام

هزار خاک سیه بر سرم که پدر رنجیده است زمن

مگر دو دست پر از آبله و رنج و درد فراموش کرده ام

بسوز ای خدا مرا که ز لطف و شفقت مادرم نیست بیاد

هزار شب سیه و خسته و آه سرد فراموش کرده ام

امروز سیزدهم رجب مصادف است با مولود مولای متقیان مولود کعبه حضرت علی (ع)

 این روز خجسته را به تمام مسلمانان جهان ، خصوصاً به مردم مسلمان افغانستان تبریک و تهنیت عرض نموده ، امیدوارم که به آبروی آن امام پاک و معصوم ، خداوند یک صلح سرتاسری را در کشور عزیز ما افغانستان برقرار نماید.

  دوست و همکار عزیز ۲۴ ساعت سید محمد اشرف فروغ این غزل زیبا را به همین مناسبت سروده و تقدیم هموطنان عزیز مینماید .

سید محمد اشرف فروغ

گویا که روز طلوع آفتاب امامت هست

عالم ز شور و شوق دلش در سینه می طپد

امروز تولد مولود کعبه و شاه ولایت است

جهان خسته ز ظلم و ستم و جبر دیگر بخواب رو

ترا به قدوم مبارک فاتح خیبر بشارت هست

ماه رجب تو ماه خدا و عرشیان و نور و رحمتی

زانکه که حبیب رسول حق به دامنت ولادت است

مسجد به عرش و آسمان ز غرور طعنه ها زند

زانکه شیر خدا و یار رسول به دامن اش شهادت است

علی ای قامت استوار رسول و دین خدا

بیا که جهان چشم براهت و خالی از عدالت است

اشک بودا

سید محمد اشرف فروغ

درین خلوت بی هم نفسی  آرام و بی صدا گریه خواهم کرد

امید را ز خلق بریده و رو به خدا گریه خواهم کرد

افق ها همه سیه اند و هر آنچه گذشت بجز رنج و درد نبود

گویند زندگی خاطره است و من  بیاد خاطره ها گریه خواهم کرد

سالهاست که ما فلک زدگان رهروانان سیاهی و شبیم

لاجرم چشم براه آفتاب و به انتظار فردا گریه خواهم کرد

دستی ز دودمان جهل دامن فرهنگ و خاطره های ما دریده است

و من به چشم اشکبار و قلب شکسته بودا گریه خواهم کرد

هر آنچه خریدیم شکست و رنج و ننگ، هرآنچه فروخیتم نام و شرف

به حال زار و خسته این بازار و این واژگون سودا گریه خواهم کرد

قسم به شب سیاه و سرد جدایی ها

قسم به روز خسته و پر ز درد بی نوایی ها

به خورشید که پرتوی ز جمال ماه تو است

به ماهتاب شب چهارده و کوچه های بی صدایی ها

به قطره قطره اشک چو مروارید ات

به قصه های تلخ و پر ز درد بی وفایی ها

به قامت رشید و رسایت که استوار ز پاکی هاست

به خدنگ چشم مست و حلقه حلقه زلف پر ز سیاهی ها

سید محمد اشرف فروغ

او از کلمه و زمان و مکان بزرگتر است

باید بالاتر از یک بشر خاکی بود تا او را شناخت

باید از قید تعصب و جهل حرص و آز و هوس رها بود

تا به عظمت و بزرگی روح او پی برد

من یک بشرم

عاجزم از حرف زدن در باره او

عظمت او و روح پاک او

اما حرف میزنم

زیرا که این رسالت من است

زیرا که ستایش او سند شفاعت من است

من خوابی دارم

سید محمد اشرف فروغ

مثل خواب شهزاده قصه ها رویایی و عاشقانه نیست

خواب کوه قاف نیست

افسانه پریان نیست

قصه شهزاده همیشه شاد و خندان نیست

این خواب، خواب کودکان پا برهنه افغان است

خواب بچه های کوچه است

خواب آب است و  فقط خواب نان است

خواب طفلانی که می میرند و در سفره خویش نان ندارند

طعمه و اسیر سرما اند و  ژنده لحافی به جز آسمان ندارند

بچه های آواره و کوچه اند و خانه و آشیان ندارند

کسی نیست حالشان بپرسد و مادر مهربان ندارند

شرح حال و غم خویش گفته نمی توانند و زبان ندارند