عید قربان

سید همایون شاه (عالمی)

هله هله   بوسه  ام   ده  عید  قربان آمده

حاجی  اندر مکه  از  پیغام  جانان آمده

سیل قلب  پُر  گداز آنجا   بشدت  میتپد

از  حرم  لبیک   گویا   تا  به   میدان  آمده

تا صفا و مروه  از زمزم  به عشق آراستند

از   جمالش  جام  کوثر  نیز ارزان آمده

شد  سپید  و سرخ   در دشت  مُنا قربانگاه

بحر  لولو  دیدم  آنجا   پُر  ز مرجان  آمده

جلوه ی ذات  احد میزد  تجلی با شکوه

در عرفه   نور اقدس  پرتو  افشان  آمده

ریشه ی  ایمان گویم نیست جز در دل پدید

عاشقی  ما فوق دام  کفر  و ایمان  آمده

در عبادت ها  طریق عشق  افضل  میشود

عشق همچون روح در جسم ضعیفان آمده

دو بیتی های طنز

۲۲ نوامبر ۲۰۰۹م

وزیر اکبر خان مینه کابل - افغانستان

سید همایون شاه (عالمی)

مگو مامور که دیدم یک   مداری

اول  فریاد زد  پس عذر و زاری

چگویم  ز آن خبر  داری  نداری

ز جیب  ِ من کشید پنج تا هزاری

***

پیاده  تا  به   مکرویان    رسیدم

به   بازار  کلان   تربوز  دیدم

بده  گفتم  شیرین  و سرخ   باشد

بریدم  از  سفیدی  لب    گزیدم

سید همایون شاه (عالمی)

فریاد رسا

۱۸ نوامبر ۲۰۰۹ م

وزیر اکبر خان مینه کابل - افغانستان

**********

فریاد  رسا کرده بسی  سوز جگر  داغ

از  بسکه ملولم  شده این  کاسه ی سر داغ

ازاهل کفایت  خبری  نیست  درین عصر

از بی هنران  گشته  چه  بازار هنر داغ

قانون شکنی  هرطرف  و رشوه رواجست

بر سینه ی  این  ملت ما کرده شرر داغ

از  دفتر مطلوب  چوخواهی  سندی  را

پیشانیی  مامور،  ز چین  گشته   دگر  داغ

رفتم  چو به درگاه سفارت  بر ویزه

آن چهره ی  چپراسی بیآمد  به   نظر داغ

سید همایون شاه (عالمی)

شرح  جمال

۱۷نوامبر ۲۰۰۹ م / وزیر اکبر خان مینه کابل - افغانستان

*********

در زلف دراز تو چنان  قصه  دراز است

در موج معطر ختنت  اوج   نیاز  است

کم  شانه   بزن  در شکن موی  شباویز

دانم  که  ز سِحر  آمده  و   شعبده  باز  است

ای  سرو قد  و ماه رخ   از شرح  جمالت

شهری به  ره  خدمت  تو آئینه  ساز است

لب  های  اناری  شده   انبار  شکر  را

کاندر سخن  عشق پُر از پرده ی ساز است

حد  نیست  سکوت  من  و تنهایی ِ دل را

دروازه  و  دیوار  به من محرم راز است

حکایت هیزم شکن

سید همایون شاه (عالمی)

سپتمبر ۱۹۹۵ م

گیترزبرگ - مریلند / ایالات متحده امریکا

سید همایون شاه (عالمی)

روزگاری   بود  شخصی  را ز جنگل  میگذشت

راه  دوری  آمده  بگذاشته   صد  کوه  و  دشت

هفت  اقلیم  جهان   را   رفته   و  منزل    زده

هر  طرف  تحقیق  کرده  راه آب و  گِل  زده

شهر شهر  و کوی کوی  و دشت  دشت هر  دیار

رفته   و  زحمت   کشیده  در   تجسس   بی شمار

هر کجا  با مردمانی   بحث  و منطق  کرده است

صد   سوالی  را جوابی  بهر  خود  پیموده  است

بس   کتابی  را   گرفته   تا   به   خاطر   بسپُرَد

تا  به مجلس  از رقیبان   راه  صحبت را  بَرَد

سید همایون شاه (عالمی)

ملامت

سید همایون شاه (عالمی)

۳۰ اکتوبر - ۲۰۰۹ م

وزیر اکبر خان مینه

تا  زنده  نفاق  است   ملامت  خود  ما ایم

ز  آسودگی  تا جنگ   حکایت خود ما ایم

از راه  ِ چپ و راست  چه کردیم  سیاست

آن  تیشه زن  ِ رسم   قناعت  خود   ما ایم

با هر که  در افتاده غرور   پیشه   نمودیم

بر نفس کِه  بنمود اطاعت؟ خود   ِ  ما ایم

افسوس    صد   افسوس    تفوق   طلبانیم

آنکس  که  نشد  بانی    ملت  خود  ما ایم

کم  گوی  شعار  و تو بیا راه   ِ عمل  گیر

نا کرده عمل بابای غیرت خود   ِ ما  ایم

بیگانه   ملامت  کنی  از   خویش   ندانی

گر نیست یکی بازوی همت خود   ِ ما ایم

بر صفحه ی تاریخ مکن تکیه که بگذشت

بر خویش برآورده ی  ظلمت خود ما  ایم

کثافت دانی

سید همایون شاه  عالمی

جولای  ۲۰۰۷ م

پارون- نورستان / افغانستان

***********

بیرلی   ِ آورد    ما  را   شهر       داری    مذبله

تا   کثافت   ها    بریزد    مردمان    با   حوصله

جمع کرد  خُرد  و  بزرگ  کوچه را در یک کنار

با  صدای     غرش    خود   داد  ما  را    هُشدار

من   نبینم  کوچه  را  دیگر  کثیف   و  گنده  گی

حالت  این   کوچه   باشد   مایه ی   شرمنده  گی

بوتل  و کاغذ به یک سو پوست های سیب و ناک

هر  طرف بوی  ِ تعفن  نیست کس را  هیچ  باک

هر  که اندازد  به  کوچه  پوست های سیر و  پیاز

میکند   جرمانه ی   لست  خود ش  را  هم   دراز

مامور   بیچاره  نطقی  کرد  با   احساس      ناب

تا  حقیقت  گفت   آنجا   حرف   می زد  با  شتاب

رشوه

سید همایون شاه( عالمی)

۲۰ نوامبر ۲۰۰۷ م

نورستان / افغانستان

*********

داخل  شدم  آنجا  که  دهد   تذکره  ما را

آشفته   بشد مامور  و هنگامه ی   بر  پا

گفتم  که چرا  قهری    دلیلش  تو   بیاور

جانم   منما  قهر   و   ببر  کار   فرا    تر

گفتا که به کوچه حسن چپ مرو ای جان

منما  جگرم  خون  و حواسم  تو پریشان

از   اول   ِ امروز   که  دسلاف  نکردیم

بر خویش  بجز ظلم که انصاف  نکردیم

خود دانی  برادر که چه  باشد  ره  قانون

خود  گول  مزن هیچ مکن قصه دگرگون

گفتم   منما   قهر   و  فقط   امر   بفرمای

با خنده  لب    ِ خویش  کمی  باز  بیارای