سید همایون شاه عالمی

۲۵جنوری  ۲۰۱۰ م

وزیر اکبر خان مینه کابل - افغانستان

سید همایون شاه (عالمی)

حسن  جهان ز روی تو تفسیر میشود

نور آنچه  از نگاه   تو   تکثیر  میشود

لطف ار فتد به دل ز نگه  کردن  رخت

در اشتیاق  حسن  تو   نخچیر   میشود

از سَیر کهکشان  نشود   سیر  این  دلم

استاره های ذوق  به  دل   تیر میشود

اسماعیلی  ز عشق شوم زیر تیغ حق

مپسند  خون  بها  که  به شمشیر میشود

خون دلم بیان فراق  حقیقی  است

از مادر عطوفت من  شیر  میشود

حیرتگه  چشم

سید همایون شاه (عالمی)

۲۱ جنوری  ۲۰۱۰ م

وزیر اکبر خان مینه کابل - افغانستان

سید همایون شاه (عالمی)

ز چه از هجر رخت عالمی  محشر نکنم

نیست یک قطره ی اشک آمده گوهر نکنم

گلشن سبز برون  آمده  از  گلخن دل

آتش  اشک  از آن شعله ی اخگر نکنم ؟

کشور دل شده پر گل به تمنای وصال

نشود  دعوت آن  شاه  به   کشور نکنم

ای مه و زهره و پروین  به ناهید تو هیچ

نور خورشید جهان  تاب  برابر  نکنم

طره  چرخانده  دلم را  که به یغما  بردی

تشبیه زلف  سیاه تو  به  عنبر  نکنم

آمد از ناوک تو راست به پهنای جگر

دفع آن تیر  که شد از  پر شهپر نکنم

سید همایون شاه (عالمی)

۱۹ جنوری  ۲۰۱۰ م

وزیر اکبر خان مینه کابل - افغانستان

سید همایون شاه (عالمی)

تا جهان  است  گل عشق تو پر پر نکنم

چون؟ ز کیف  سخنت  خانه  معطر نکنم ؟

لب شیرین  سخنت  باده  گداز  آمده  است

زآنکه  مدهوش  کند  شوق  به   کوثر نکنم

ناب نابست در آن سرخی  لب  باده  بجوش

غیر آن باده  در این  شیشه  و ساغر نکنم

شش جهت غم برسد لیک ببین شوق وصال

جز غم عشق  تو اندر دل مضطر نکنم

مستی عشق چنان کرده جنون  بر سر من

سنگ  طفلان به سر و  مژه بدان تر نکنم

لب شیرین  ترا  شور زبانم  غزل است

کثرت ورد  ز حسنت  گل احمر نکنم ؟

تف لب ها

سید همایون شاه (عالمی)

۱۶ جنوری ۲۰۱۰

وزیر اکبر خان مینه کابل - افغانستان

سید همایون شاه (عالمی)

بکردی ساغر لب را نهان  خمخانه   خمخانه

مکن مرواری چشمم چنین  گلدانه   گلدانه

فلک رنگین کنم از دیدن روی   گلستانت

کنم جان در قدم هایت  چنین نذرانه   نذرانه

بیا تا  تنگ گیرم  در بغل آن  سرو  سیمینت

بیندازم   تن ناز ترا  بر شانه  بر شانه

بخوابانم به تخت  ِ سینه ام بوسم  لب نابت

که تاج  ِ عشق  تو زیبد بسر شاهانه  شاهانه

بکن  ناز و ادا  با آن بدن در شوخی الفت

بسازم حلقه دستم  بر   کمر  مردانه  مردانه

حدیث  عشق

سید همایون شاه (عالمی)

۱۳ جنوری  ۲۰۱۰ م

وزیر اکبر خان مینه کابل - افغانستان

سید همایون شاه (عالمی)

به یاد لعل میگونت  روم   میخانه   میخانه

خیال  از حسن  گلگونت مرا گلخانه   گلخانه

به دل امید   آمد  از   نگاه  زیر چشم  تو

ز چشم  ِ شوخ میدیدی  به  من دزدانه  دزدانه

ز دیدارت مرا  گم شد سراغ  خانه ی خویشم

بپرسم  تا  نشان خود  ز هر  بیگانه  بیگانه

به گرد  ِ شمع  ِ روی تو هزاران  کشته  میبینم

حدیث  عشق  ما  گوید   ببین   پروانه  پروانه

برنگ عشق بنگر روی زرد و چشم سرخ من

ز خون  دل  به   مژگان  آوَرَم  پیمانه  پیمانه

سخن شهد

سید همایون شاه (عالمی)

۱۲ جنوری  ۲۰۱۰

وزیر اکبر خان مین کابل - افغانستان

سید همایون شاه (عالمی)

ای بسته به زنجیر  فنا راه  سخن را

بگذشت ز حد  باز ببین  درد  و محن  را

گل  در نظرم بی رخ تو خار  نماید

همچون گل رویت نبوَد صحن چمن را

تا  زلف  بر افشاندی   بشد  گیتی  معطر

آن جوهر عطرِ تو  نبود مشک ختن را

ای غنچه گلِ خنده لب شوخ  ستمکار

با  خنده  ببردی  دلک واله ی  من  را

اندر سخن  شهد تو  دیدیم  شکر هاست

باد  آمده در شوق  به زلف تو شکن را

سدّ امل

سید همایون شاه (عالمی)

۲۹ جون  ۲۰۰۹  

وزیر اکبر خان مینه کابل - افغانستان

سید همایون شاه (عالمی)

من بنده ی  معبود  حق  از غیر غمم  نیست

پروای در این  غمکده  از بیش و کمم نیست

من محو چنان حسن که  در  وصف   نگنجد

جز عشق به مضمون سخنها رقمم  نیست

من بت شکن    نفس شدم  در هوس عشق

از کارگهی  گیتی  به  دل  گر صنمم  نیست

هر لحظه  چو طفلی به  چه  گریم  به  بهانه

در چشم بجز حسرت وصلش که نمم  نیست

شور قیامت

سید همایون شاه (عالمی)

۲۶ جولای ۲۰۰۹ م

وزیر اکبر خان مینه کابل - افغانستان

سید همایون شاه (عالمی)

باز  آ که   در  نگاه تو  شور قیامت  است

گویی  که  آن  تبسم  تو  طبق   عادت   است

شیرینی  لبت   به   سخن   کیف   میکند

آن  جام  پر  شراب  به من سر سلامت است

تا   با   سپاه  عشق  تصرف   نمودی    دل

خون  دلم  به کام  دلم  همچو  شربت  است

درمان  مباد   درد  مرا   از   هجوم عشق

بنگر  طبیب  حاذق  من   رفع    فرقت   است

آهسته  گک  روان  شده پایم  به   کوی   عشق

گر  چند راه  پیچ  و خم  پُر  مشقت   است

قمار عشقبازی

۱۰ دسامبر ۲۰۰۹م

سید همایون شاه (عالمی)

وزیر اکبر خان مینه کابل – افغانستان

سید همایون شاه (عالمی)

تن شد به موج آتش همچون  سپند  مانده

یک جمله گفت ما را دیوانه ساخت یکدم

اندر دهان تنگ اش خروار قند مانده

عکس رخش به قلبم مستی و  شور  آرد

این رقص قلب ما را  اندر پرند  مانده

دل راز مطلب خود ابراز چون تواند

همچون سوار دیدم   کاندر  سمند  مانده

از یک  نگاه گرم  و لبخند   نازنینش

دل رفته  در قبالش  با خود  پسند  مانده

از کار  و بار  دنیا  دل دست  را کشیده

صیاد  صید  کرده ،  اندر  کمند  مانده