انجنیر حفیظ اله حازم

لمس مهر

در نگاهت همه مهربانی هاست

و ندایت

فریادی که

بودن را تجربه میکند

و تو بودن را میمانی

چون

کوه سنگ زاد است

و انسان از درد می آغازد

و محبت از مهر

انجنیر حفیظ اله حازم

تماشا

تا.....

چشم کار میکرد

اشباح در حرکت بودند

و آدمیت در تابوت

فانوس ها رنگ و نور باخته بودند

شور بختی در شهر چیره بود

چه سر گردانیی

گویی هستی معجزه شده

دهلیز ها مسدود

کوچه ها مزدحم

و ره دنیا بسته

کو دریچه یی که آب باشد و زندگی و حیات

عطش در تنور بقا میسوخت

انجنیر حفیظ اله حازم

از راه

ترا سبز میخواهم

سر سبز تر از همیشه

نبضت را جاودانه

موج گون و پر تلاطم

پر تپش تر از دریا

که هزار سودا در دل دارد

میدانم در نیم راه زمان راه میجویی

و در کوچه های سرگردان

همرهی

لیک

باغ را خشک سال گرفته

انجنیر حفیظ اله حازم

مزرعه کشته

انجنیر حفیظ ا له حازم

************

او از سفر آسمان بر میگشت

و کتابی در دست

از عابری میپرسد

راه بسوی شب کجاست

 در دل تاریکی

مه برایش از کتابش قصه میخواند

و حکایت روز را

و شرارت نور را

به این رهرو شب

زمزمه میکند

دود بی عاطفه گی

که چشم را میسوخت

انجنیر حفیظ اله حازم

گریه میکنم

انجنیر حفیظ اله  حازم

از دست روزگار

ازصبح و شام

از دوست و اجنبی

از خوب و زشت یار

بر حال مادری که شده درد و هم فگار

یا خواهری که فسرده است از تبار

بر کودک وطن

یا آن برادری که اسیر است در لجن

بر یاد سنگ و چوپ

بر دوست بر رقیب

من گریه میکنم

بر گسترده چادری

از ابر قیرگون

تا خانه خانه را

تا کلبه کلبه را

وقتی از پای کوچه میگزشتم

زمین خوابیده بود

خلوتی بود از من و ماه

دیوار های پوک و پوسیده

که از ملامت زمان ریخته بود ند

کالبدی بود ازیک کابوس

که وحشت خفته در خود نهان داشت

در امتداد راه

که تاریکی بر ماه چیره میگشت

و چراغ از آخرین قطره های روغن نور میداد