سجیه الهه احرار۸ مارچ ۲۰۱۰هشتم مارچ که مصادف به روزجهانی زن است برای زنان با شهامت افغان و تمامی زنان جهان
در سر تا سر دنیا تبریک و تهنیت گفته و آرزو های هریک از زنان افغان و جهان را برآورده خواهم!
ای کاش میتوانستم قشنگترین
گلهای سرخ دنیا را چیده و بر رگ رگ و برگهایش نام پر افتخار زن یعنی این مایه سعادت جامعه انسانیت را نوشته برای زنان گرامی و
با عاطفه افغان و جهان هدیه مینمودم. زیرا زن لایق ستاش و تقدیر است.
سجیه الهه احرار
زن یعنی آرمانهای والای
انسانیت و جوهر اخلاق حمیده بشریت. زن کسیکه عاطفه اش برای هر اولادی ارج می نهد و دامنگیر عام و خاص
میباشد و عاطفه مادری وی نقش بزرگ زن را تبارز داده روی همین ملحوظ است که اسلام
مادر را قدر نموده و بهشت را بزیر پای مادران میخواند.
زنان پیوسته در تاریخ بشریت سهیم بوده اند. و همچنان افغانستان در
طول تاریخ زنان فرزانه و فهیم را در دامن پاگ خویش پروریده است که هریک ایشان در عرصه های مختلف سرمایه های معنوی و
مایه افتخار افغانستان شمرده میشوند.
زنان با شعور افغان از تمامی نعام دنیا علی الخصوص از نعمت علم بی
بهره مانده اند. اینک برای زنان عزیز میهنم وعده مینمایم که آنقدر علم مییاموزم تا
بتوانم از حقوق حقه که خداوند (ج) عالمیان برای ما اعطا فرموده، دفاع نموده و زمینه علم و دانش
با احترام نهایت به ادب دوستان پارچه شعر زیرین را خدمت تان تقدیم نموده و بدینوسیله
جرأت اشتراک مشاعره را با شما اهل ادب که هر یک مایه افتخار ادبیات زبان فارسی دری
و در ضمن از جمله بزرگان میباشید با سن کم خویش مینمایم. امید با مشاهده کمی ها
خرده نگرفته و معذورم بدارید.
مانند سایر جوانان افغان در جریان جنگ های خانمانسوز افغانستان چشم به جهان
گشوده تا بـیاد دارم از آوان کودکی شب ها را با شـنـیدن اخبار جنگ توام با قتل عام
مردم مظــلــوم مان به نام تاجک، پشتون، هزاره، ازبک و یا اهـل هنود خویش صبح
نموده و صبح را با اخــبار انفجارات، ویرانی وطن و تباهی مردمم آغاز مینمودم.
جوانان مظلوم افغان تحمیلا ً در فضای وحشت و هراس پرورش یافته و نگهداشته شــده
اند. فـکر ساختمان، اعمار؛ و بنای لانه و
کاشانه امنُ ، صفا ُ ، عشق و صمیمت یکه از نیاکان و اجداد افغان برای نسل افغان به
مـیراث مانده بــود رو به انحطاط گذاشت. باران های نا مـیمون صحـنه هـای خانه خرابی تا
مرگ عزیزان و مهاجرات هـای نخواسـته و در بدری های تحمیلی از قوت و طاقـت مـردم مان
کاسته؛ دل و دماغ مردم و جوانان مان را افسرد. استعداد و نیروی افغانان را به غـم و درد و الم
عوض نمود.
بامیان یکی از ولایات
تاریخی کشور عزیزمان افغانستان بوده، مردمانِ زحمتکش، باشهامت ودلیر دارد. این مردمان
غیور در ادوار تاریخ در مقابل مهاجمین،
متجاوزین و اشغالگران از کشور خود دلیرانه
دفاع کرده و قربانی های فراوان داده اند،
که تاریخِ درخشان میهن محبوب ما افغانستان شاهد این مدعا میباشد.
برجسته ترین موضوع مهمی
که بامیان را شهرت جهانی داده پیکر سنگیِ مجسمهِ های بزرگِ ۵۵ و ۳۷ متری بودا بود که با هزاران تاُسف باید یاد آور شد که این پیکرهٌ
عظیم بی همتا ی تاریخی در ماه مارچ ۲۰۰۱ میلادی توسط دشمنان فرهنگ و مردم افغانستان تخریب شد و نمیدانم روي چه انگیزهٌ
محکوم به نابودی گردید و چرا؟ این مجسمه ها در جهان بی مانند بوده، و یکی از
افتخاراتِ تاریخی مردمانِ با شهامتِ این سر زمین به یادگار مانده است. پیکر بی نظیر بودا در افغانستان بیش از هجده قرن
قدامت دارد.
دومین برجستگی که سیاحینِ
جهان راسالیان متمادی بخود جلب نموده بو( بند طبیعی امیر) میباشد که در ولسوالی یکاولنگ
ولایت بامیان قرار دارد، بقول مردمِان شریف
و با دیانتِ این سر زمین آنرا از خوارقِ و کرامات حضرت علی مرتضی شاه ولایتمآب
امیر المؤمین(رضی اللهُ تعالی عنهُ) میدانند.
از این رو بنامِ بند امیر تا الحال مشهورو معروف است.
این پارچه شعر را که بخاطر ارج گذاری به مقام والای مادر به تحریر در آورده ام
خدمت تمامی مادران عزیز و مهربان تقدیم میدارم.
سجیه الهه احرار
مادر فرخنده ترین موجود، مادر یعنی کسی که همواره خوشی های خویش را نثار شوهر،
اولاد ها و خانواده اش مینماید. مادر یعنی شرین ترین تحفه روی زمین، مادر یعنی کسی
که آسوده گی، آرامش و محبت را میتوان در کنارش یافت. مادر کسیکه بدون مطلب و از
اعماق دل اولاد هایش را دوست داشته خودش نخوابیده اما برای اولادهایش خواب آرام
فراهم میسازد و عمر عزیز خویش را صرف تربیه درست اولادهایش مینماید.
زبان از تقریر و خامه از تحریر تعریف
این موجود والا قدر عاجز است و طوریکه باید و شاید از این شخصیت عزیزالقدر توصیف
نمود نمیتوان آنرا در رقم در آورد. این قدر میخواهم بگویم که در مجموع تمامی
مادران شایسته تمجید و ستایش اند علی الخصوص مادر بلند منزلت، والا مقام، عزیز
القدر و زنده گی من. مادرجانم شما شایسته جایزه ها و تقدیر نامه هایت زحمات، لطف،
مهربانی و از خود گذری هایتان در جهان بی نظیر است. خوشبخت اند آن اولاد های که
مانند شما مادر عزیز و مهربان در کنار دارند. برایتان سعادت دارین، صحت و طول عمر
از خداوند بزرگ و توانا خواهانم.
این پارچه شعر را نسبت به حب و محبت که به افغانستان عزیز
کشور زیبایم که مهد شیران جهان است داشته
به رشته تحریر درآورده ام. بی جا نخواهد بود که بگویم افغانستان عزیز نسبت به
تمامی ممالک دنیا از تاریخ چندین هزار ساله پر افتخار برخودار بوده و در تمامی
ادوار افغانان غیور، مهمان نواز و سربلند در دامان پاک خویش پرورانیده است.
خواستم
در ضمن اشعار یکه در مجموع به ارتباط هر مضمونی نوشته ام این بار خامه برداشته از والدین والا قدر و
بلند منزلت خویش نیز یاد آوری نموده و پارچه شعری
را برای پدر
گرامی وجلیلٌ القدرم به خاطر ارج
گذاری به مقام والای این گوهر نایاب بسرایم و همچنان به سمع دوستان
برسانم که پدر همچنان در کنار مادرعزیز بوده، شایسته تمجید و ستایش
است.
زبان از تقریر و خامه از تحریر تعریف
این موجود والا قدر عاجز است و طوریکه باید و شاید از این شخصیت عزیزالقدر توصیف
نمود نمیتوان آنرا در رقم در آورد. این قدر میخواهم بگویم که در مجموع تمامی
مادران شایسته تمجید و ستایش اند علی الخصوص مادر بلند منزلت، والا مقام، عزیز
القدر و زنده گی من. مادرجانم شما شایسته جایزه ها و تقدیر نامه هایت زحمات، لطف،
مهربانی و از خود گذری هایتان در جهان بی نظیر است. خوشبخت اند آن اولاد های که
مانند شما مادر عزیز و مهربان در کنار دارند. برایتان سعادت دارین، صحت و طول عمر
از خداوند بزرگ و توانا خواهانم.
