-------- پاگِرد
دروغ آنسان به اینان ورد گشته
که شیطان پیش شان شاگردگشته
چه می ایستی به پای وعدةِ راست
به شهری کو پُرازپاگِرد گشته ............ گِردی عقل
زبان را ناامیدی وردگشته
توحُّش وردِ هر هاتبرد گشته
چنان پیچیده شهری درسیاهی
که عقلِ مردمِ ماگردگشته ............ تلخکها
چه تلخکها که اینجا گِردگشتند
دروغین وعده هارا ورد گشتند
پیِ تبلیغِ بُنگاهِ جنایت
فریکانسی به هر هاتبرد گشتند ............ چترِدل
ستونِ سنگرِسالوس گشتیم
برای دیده هاکابوس گشتیم
چراماخیسِ بارانِ هواییم
مگرازچترِدل مأیوس گشتیم ............ دامانِ صدا
که می گیرد زآتش دادِ مارا
نکرده جویِ فکری یادِ مارا
به زن دستی به دامانِ صدایی
بکوب ای دل درِفریادِ مارا
فرورفتن به لاک خویش ننگ است
که ا ینجا رهزنیها رنگ رنگ است
مبادا برسرِدل چیره سازیم
صدایی را که با مردم به جنگ است ---------- طبل ابطال
گرفتم پی مَه و سالِ شمارا
نشانی کرده ام فالِ شمارا
دَمِ فریادمردم میزند هی
دمادم طبل ابطالِ شمارا ---------- اِکس- وای
پیاپی با نگاهم در ستیزم
که رأیم را به صندوق که ریزم
مبادا اِکس مارا وای
خوانند
همان وایی که از او می گریزم ----------- آتش نگاهان
درینجاراستی سنگر نگیرد
حسابِ همصدایی سرنگیرد
ازین آتش نگاهان درشگفتم
که شهرِما چگونه دَرنگیرد
-------- توبیخ تاریخ بودتارِ نگاهت روده ازبیخ بتر س از یورش توبیخ تاریخ مراکُشتی ازین وارونه کاری زنی گاهی به نعل وگاه بر میخ -------- بیشه های هوشِ درآغوشت گرفتی اهرمن را به اودادی زمامِ مردوزن را اهوراهای ایمان درکمین اند تماشا بیشه های این وطن را -------- بی نمکها صفارازین حوالی دور کردید دلِ آیینه را رنجورکردید نمک برزخم مردم تاکی وچند الا ای بی نمکها شورکردید -------- فرهنگ جنگ نشانی کرده مارا چشم تنگت اگرچه پای ما خورده به سنگت من وفرماندهی جنگ فرهنگ تووبربادی فرهنگ جنگت
