آیینۀِ باور
دلی فکرِ صفا گستر ندارد
به بر
آیینۀِ باور ندارد
برادر تشنۀِ خونِ برادر
سیاست خواهر و مادر ندارد
........... به هرچه بازی و..
همی بازی ازین بدرنگ
بازی
مکن اینگونه گیچ ومنگ بازی
دل و دینِ تو را درمیدهد در
به هرچه بازی وباجنگ بازی
........ در ماند ه
نپرسیدی کجا رفته حواست
سرت
را می خورد آزِ ریاست
ازین در می زنی خود را به آن در
شدی
در ماند ۀِ دستِ سیاست
پیاپی زنگِ مردم را بزن یار
به سینه سنگِ مردم را بزن یار
به هرسازی که میخواهی به رقصی
فقط آهنگِ مردم را بزن یار بویِ دال
خبر از نانِ
صلحِ ریشخند است
صف اندرصف مصافِ چون وچند است
شنیدم از
زبانِ سفرۀِ جنگ
که بویِ تندِ دال
هرسوبلنداست تاریخِ موشک
مرا تاریخِ موشک می شناسد
ز رمز و رازِهرتک می شناسد
مرا پس لرز هایِ شهرکابل
مراویرانه بی شک می شناسد
سهمی که به میهنم رسیده
دانی چه قدر
ازو بعیده
درهر قدمی به پایِ مرزش
خارِ خطر خسان خلیده
بمبی به هوایِ انفجاری
از دوربه سویِ او دویده
ازپهلویِ کوچه اش به کرَّات
زخم از سرِ هرزبان شنیده
در مزرع قلبِ بیقرارش
صدخوشۀِ نا خوشی دمیده
سوالی کرده
از یاران دیارم
بهاران کی شگفته
درکنارم؟؟!
به جای ابر بی باران بگریید
رود حرفی اگر از آبشارم
قسم بر گلزمینِ
آرزوها
که من مثلِ همیشه خوارِ خوارم
زآزادی اگر آید سخن پیش
درین زندان نمی آید به کارم
نمی گردد به جز ازناله ها تان
بود دیری که در دورِ مدارم
پیوسته خسته خسته سیه روز
همچنان
ترسم شوم همیشه
بدآموز همچنان
رگهای هوشِ من همه فریاد می
کشند
ازهرمِ لحظه های
جگرسوزهمچنان
با سرگذشتِ ناله
ای من آشنا مشو
بگذر ازین فسانه ای
مرموزهمچنان
ازخشت و خاِک خاطره ام
خُرَّمی مخواه
آتش درین خرابه
میفروزهمچنان
طومارِترور
به دوشِ شعله ها بارُم
خدایا
شکارِ مشقِ
رگبارم خدایا
به هرجاطرحِ طومارِتروری است
طرازِ تتر اخبارُم خدایا
........ سرمایه ی اقبالِ
چه درسی را بنامِ دا د دادی
چها بر دشمنِ ما یاد دادی
زدی سرمایۀِ اقبالِ خود را
به دستانِ خودی برباد دادی
......... لاهورِ دلِ
دگر رفته زتن زورِ دل من
فغان از زخمِ ناسورِ
دلِ من
میانِ آتش وخون غوطه ورشد
پرِ اقبالِ
لاهورِ دلِ من
ملا برادر
اگر واری برایم شد برابر
دوباره عقده هایم را کنم سر
به پهلوی نگاهم می نشانم
تورا ای حضرتِ ملا برادر .......
گوشِ جهان
صدایی برنخیزد از نهادی
کجا گوشِ جهان ودادِ دادی
شده آزادی و
دیموکراسی
درین میهن دروغی را نمادی ............ یادفراموشی
به زن آتش به دل آباد کابل
به کَن ازبیخ وبن بنیاد کابل
من وتو هردو باهم همصداییم
فراموشِ جهان و یادِ کابل
وعدۀِ هیچ
برایِ این همه تن سر نبینم
به سربازِ صفا سنگر نبینم
شده شهری کبابِ وعدۀِ هیچ
جگر در سینه ی باور نبینم
........... پیچ ومهره
بپا تاجرگه ی جوری بسازیم
سرازنومجمعِ شَوری بسازیم
برای چرخشِ چرخِ جنایت
زپیچ ومهره ها دَوری بسازیم
........ آوازه
کهن جاری به هر دروازه باید
جهالت را ز نو آوازه
باید
پیِ ترویجِ یاسایِ جنایت
زبونی را زبانی تازه باید
