بيا تا باغ تا گلشن بكاريم      بيا تا نرگس و سوسن بكاريم

    ازان ترسم كه در بلوار دلها        دوباره ريشۀ آهن بكاريم 

   شرم حضور

      نشستي شورشي بر پا نكردي  

                                  به رقص شعله ي پر- وا نكردي

   دلا شرم حضور تو كجا شد 

                                   كه از پروانه ها - پروا نكردي

  ساغر باور  

   لبي از جام شادي تر نبينم            صفا در ساغر باور نبينم

   ره آورد بهاران را درين باغ      به غير از غنچۀ پرپر نبينم

     دل باغ دیارم پاره گشته             بسان سال پارم پاره گشته

    کجا رفتی بیا نوروز برگرد            گلوی انتظارم پاره گشته

                       مريد بهاران
    از ما به ا بر و باد و بهاران سلام با د
                                 بر قوم و بر قبيله‌ي باران سلام باد
    بر شبنم و شكوفه و بر شاهد نشاط
                                   بر سر دبير خيل هزاران سلام باد
    نو روز را بهينه سخنگوي نو بهار
                                 بر این سفير سلسله داران سلام باد
    بر همسر نسيم سحر سرو سر فراز
                                    بر آن بلند قامت دوران سلام باد
    بر هر كه دل زدور زمستان بريده است
                                بر هر كه شد مريد بهاران سلام باد

                      هوای گندم

    هوای دیدن گندم کن ای ابر

                                 دمی فکری به این مردم کن ای ابر

    اگر اشکی به چشم خود نداری

                                   ازینجا گور خود را گم کن ای ابر

 بيا جانا به مرگ جان بگرييم     به تاراج بهارستان بگرييم

خزان را تا بكي همداستانيم     بهاري شو كه تا باران بگرييم 

                 ضمير خسته

نگاه سبز ايماني كجا شد         ضمير خسته را جاني كجا شد

اسیر یورش طوفان سرخیم           هواخواه بهاراني كجا شد

                   زمینگیر

بجان پرورده ي فصل خزان را       زدي آتش بهار آشيان را

زمينگير جهاني ناله گشتي          چرا از ياد بردي آسمان را

                   كار آتش

دوباره كار آتش سر گرفته            پرستو آشيانش درگرفته

به صحرا و در و دشت خيالش   

                                   خزان هر گوشه ي سنگر گرفته

                   دفتر ناز

پرستو جان بهاران را چه كردي     

                                      اميد باغ و باران را چه كردي

كجا شد فصل سبز دفتر ناز       كتاب عشق ياران را چه كردي

          قد احساس دل فرش زمين است  

                                بخون رنگين بهار نازنين است
     مگر از سفره نوروز گيتي            

                                  تمام سهم شهر ما همين است

   سلطۀ نيرنگ
     به شهر ما هوس ايينه دار است
                            بهار عاشقان بي برگ و بار است
    به دور سلطۀ نيرنگ پاييز
                                 کجا جولانگه فصل بهار است
   دست دل

            لحظه رویش بهار من است 

                                 گلسوارشکو فه یار من است 

       هفت سين اميد را چيدم

                                      گاه پایان انتظار من است 

       خانه‌ي سينه را تكان دادم

                                     شادماني دل نثار من است