حرفِ واهی
درینجاهرچه خواهی می توان گفت
سپیدی را سیاهی می توان گفت
به زیرِ چتر
باران تباهی
هزاران حرفِ واهی می توان گفت
........ الهی
ازان ننگِ زمانی وزمینی
که بانام ونشانِ زن به کینی
....... اسیروبی
کس و بی سرپناهی به زیرِ پایِ
آتش فرشِ راهی نکشتی
ونبستیونبردی ازان روراهیِ
لستِ سیاهی
....... چنگِ جانی جفا راهِ
نهانی می سپارد به آن رسمی
که دانی می سپارد
دوشنبه
۲۱
/ ۴ / ۱۳۸۹ خوراکِ هوشِ
غرورِ قرنِ غارت
را شعاریم
به هرچه غیرِ غیرت هی به کاریم
بود خوراکِ ما تاکی
شرارت
چه خوش گر ریشۀِعشقی بکاریم
.......... دشتِ سینه
میانِ خانۀِ ما
دو د تاکی
در و کلکینِ دل مسدود تاکی
۲۲ / ۳ / ۱۳۸۹
....... سازِ همسایه
الا یا
شوخِ طنّازِ هوسباز
مشوباسازِ
همسایه همآ واز
سرودِ سردِ
سرما را مده سر
دلِ
آوارۀِ ما را مینداز
....... سرقفلی
میانِ
هرچه دلبر نازِ نازی
گرفتی
شهرِ دلهارا به بازی
من
و سرقفلی مُهرِ لبانت
بده امری که
صاحب امتیازی
