به « پايحصار» كه در غبار و تيره گي يك شامگاه بسيار سرد پايان زمستان فرو رفته بود رسيده بودند و گفتگويشان از زنده گيهاي پيش از زاده شدن بود كه در آن باره چيزهايي شنيده بودند.

چپه يخنهاي بالا زدۀ بالاپوشها صورتشان را تا نيمه پوشانيده و رخساره هايشان به سرخي گراييده بود. بخار تيره يي از دهن و بينيهاي برافروختۀ شان بيرون مي زد و به پيرامون مي پراكند.

يكي از دو همراه ايستاد. صحبت طرفش را بريد و گفت:

-    ببخش، گپهاي ما بمانه براي بعد. ناوقته؛ نماز قضا مي شه؛ اجازه مي دي؟

آن ديگر كه آخرين كلمۀ مطلب نيمه تمامش را زير لب داشت، با كمي احساس كدورت و تغيير و با لحني كه كوشش او را براي عادي جلوه كردن كلامش نشان مي داد، پاسخ داد:

-    خواهش مي كنم . . . بفرمايين!

-    ديق كه نميشي؟

-     نه خير.

-     به امان خدا . . . روز چارشنبه، ساعت دهِ پيش از چاشت به همان جا . . . فراموش كه نميشه؟ . . . .

رفيقش كه راه افتاده بود، در حال حركت سر برگردانيد و صدا زد:

-    نِي، نميشه؛ به امان خدا!

ظفر خان اهتمام

  لـنډ داسـتان

اختر بیا رانه غی ! ؟

د شمشاد د غره ختیځ سیوري ته جسیم او غښتلي ځوانان پړي ترملاتم و، د لوی سړک په لور دتورخم په لیکه د تیرېدونکوکسانو د پښوښکالوته غوږ په څک وو او د هغوی د تګ لوری یې د سترګو په کونجونو څاره . کله به چې خلک له مزي تیر شول دوی به خواشینې شول او په خبرو به اخته ښکاريدل دې وزګارۍ دغه شیبې به یې په کیسو او ترخو موسکاوو تېروولې . دې! ډلې ته اختر ټوکې او کیسې کولې، دی خپلومساپرو انډیوالانو ته د ډاډ څلی و، پیړه سینه، سره ویښتان، او تک سور ټیکلی ټکی ټکی مخ یې لره کله به چې کار او بار نه و نو خپل انډیوالان به یې له خفګان څخه په ټوکوټکالو بوخت ساتل . زموږ ډله هم نوې د کار لپاره راغلې وه او انډیوالان مو لټول تر څو د کار چلونه او ځای راوښیي، هو! رښتېا ما سره نور ملګري د ښونځیوتنکي شاګردان او ځینې یې هم مامورین و او آسانه کار پسي ګرځېدو چې د اختر سترګې په موږ ولګیدې . ده! او ملګرویې له موږ سره ستړي مه شي وکړه او خپل کسان یې راوپیژندل ... بیا موږ د کار په هکله ترې وپوښتل په پراخه ټنډه یې وویل : 

داکتر پروین پژواک

این داستان را نظر به تقاضای تعداد ی از خواننده گان و دوستداران نوشته های خواهر عزیز ما دکتر پروین پژواک شاعر ، نویسنده و مترجم جوان و با استعداد افغان ازمجموعه داستانهای کوتاه « نگینه وستاره » که از طرف انتشارات هژبر در کشور کانادا نشر شده تقدیم شما عزیزان مینمایم ، باید اضافه کنم که پروین جان وعده داده تا درآیندهاز اشعار مقبول  و داستانهای جالبش برای نشر به این سایت بفرستد. این شما و این هم داستان:

از پس عینک

شام هنگامی که از مغازه ام سوی خانه می آمدم، گرد باد تابستانی فضا را تیره ساخته و همه جا را با پوششی از خاک فرش نموده بود. با آنکه دهانم را بستهه، چشمانم را بهم فشرده و صورتم را با دستانم پنهان نموده بودم، درشتی ریگ را چند باری در چشم ها و دهانم احساس نمودم.

فردا صبح هنگامی که از خواب برخاستم، متوجه شدم که چشم چپم را باز کرده نمیتوانم و چرک مژه هایم را به هم چسپانده است. به توصیهء مادرم چشمم را با پنبهء آغشته به چای سیاه سرد شده شستم . چشمم سرخ شده بود وبه قدری سوزش و آبریزی داشت که ساعت ده قبل از ظهر مغازۀ پرچون فروشی ام را بستم و راهی پولی کلینیک مرکزی شدم. پس از قدری جستجو شعبۀ چشم را یافتم و به اساس نوبت داخل اتاق رفتم .

این داستان تاریخی و واقعی که در ایام عید سعید فطر رخداده است. 

 یکی از مورخان دانشمند بنام ابوعبدالله واقدی که در سال 207 هجری قمری وفات یافته است، حکایت کرده است:

مادر فرزندانم بمن گفت:

پروین پژواک

از این نویسنده جوان تا کنون چند کتاب زیبا دیگر ننشر شده است که عبارتند از:

-   گل و گل من، کابل من ( سفر نامه )

-  ماجرا های آرش (رمان برای اطفال )

-  مرگ خورشید (مجموعه شعرهای پروین پژواک)

 - دریا در شبنم (مجموعه اشعار پروین پژواک )

پروین جان در زمستان سال 1345 در شهر زیبای کابل در یک خانواده روشنفکر چشم به جهان گشود . زمانی که من مدیر مسوول مجله "دکمکیانو انیس" بودم ، او  محصل فاکولته طب بود و در پهلوی تحصیل به سرودن اشعار مقبول ونوشتن داستان های جالب برای کودکان ونوجوانان میپرداخت، از وی داستان های زیادی در مجلۀ دکمکیانو انیس وسایر نشرات به چاپ رسیده است.