چقدر این دنیا درهم و برهم و چقدر طنیت آدم ها بد شده است. آدم می ماند که در
میان این همه آدم ها که دور و بر آدم می گردند یک آدم واقعی که واقعاً آدم باشد
کجا پیدا کند.
چقدر معیار های خوبی و انسانیت تغیر کرده و تا کدام اندازه زندگی در میان یک
چنین آدم هایی مشکل و خفقان آور است.
کاش لااقل آدم یک دید خاصی داشت که می توانست باطن و درون این آدم ها را ببیند
و فریب ظاهر شان را نخورد. کاش ...
*******
تمام شب را با همین اندیشه و کابوس سپری نمودم و صبح وقت که از خواب برخواستم
دیدم که همه چیز در اطرافم تغیر نموده است.
دنیا را بطور عجیب و غریبی متفاوت از روزهای قبل می دیدم. اشیای داخل اتاقم
تغیر شکل و چهره داده و حتی رنگ ها جلوه حقیقی خودشان را از دست داده بودند.
زهرابرای نجات ازخطریکه زنده گی برادرش وسپیده راتهدیدمیکرد ، تصمیم گرفت که
اولترازهمه باید مانع رفت وآمدسپیده به خانه اش گردد .
لذازمانیکه سپیده برای سرنمودن دست دوزی به خانه یی آنهاآمد ، اوبامهربانی
برایش گفت :
سپیده! توبزرگ شدی ، من درخانه برادرجوان دارم . میگویندکه درقلعه رامیتوان
بست ، ولی دهن مردم رانه . نشود که بارفت
وآمدت درکلبه یی غریبانه ما ، گپی برایت درست کنند ، چراکه کلانهای ماگفته اند :
دخترجوان مثل پارچه سفید زودداغ
برمیدارد .
بناءهمان طورکه ماخدمتگارخانواده شمابودیم وهستیم ، دیگرضرورت نیست که توبرای
سرکردن ویادگرفتن دست دوزی به خانه مابیایی ، من موقع ضرورت به خانه شما میآیم .
چندی قبل به معرفی کتاب سپیده تالیف محترم درمحمد وفاکیش ، نویسنده و ژورنالیست شناخته شده کشور پرداختم و به تعقیب آن ایمیل ها و تیلفون های زیادی از خواننده گان محترم دریافت کردم که خواهان نشر کامل این کتاب شدند. بنده اخیرآ با محترم وفاکیش صحبت نموده و تقاضا نشر داستان سپیده شدم که ایشان لطف کردند و آنرا به دسترس سایت ۲۴ ساعت گذاشتند که با تشکر از ایشان این داستان جالب را در پنج قسمت روز های جمعه تقدیم شما عزیزان خواننده مینمایم واکنون قسمت اول آنرا مطالعه نمائید .
مهدی بشیر
*********************************
سپیده
قسمت اول
جمعه ۱۹ نوامبر ۲۰۱۰ هالند
روی دوشک مخملین نشست ، به بالشتی که
دوانجامش باقبه های نقره یی وپوپکهای زرتارتزیین شده بود تکیه کرد .
برای بردن کیف بیشترازچای سبزهلداری
که به پیاله ریخته بود ، ارسی رابازنمود ، تادرامتدادکوبچه های افتاده دردامن سیاه
کوهی ، رگه های سپیدبرف را به روی صخره های قله یی چهلچراغ به تماشانشیند .
ناگاه بوی علفهاییکه خواسته ونخواسته هرطرف قدبلندکرده بودند ، همراه باتف
سوزنده گرمای تموزداخل اتاقش شدند .
روز از نیمه گذشته بود، یک روز آفتابی وروشن بود از هرطرف
خوشی وطراوت می بارید مردم با سرعت وعجله حرکت میکردند و هریک پی کاری روان بود از
بعضی کار هایش تمام شده وازبعضی نیمه تمام مانده، یکی ازدیگری درباره ورد عید می
پرسیدند هیچ یک مطمعن نبودگرچه روز سی ام ماه مبارک رمضان بود اما باز هم معلوم
نبود فردا عید است یانه همه منتظر هلال ماه نو بودند.
ماما رجب پینه دوزدرحالیکه برندهً دست داشتهً خود را
بروی سنگ بلور ماهرانه میچرخاند و آهسته زیرلب زمزمه میکرد : "برلب بام بیا
گوشهً ابرو بنما- --روزه داران جهان منتظر ماه نو اند".
از چهره ی شمس الدین معلوم می شد که غم نا پیدایی از درون او
را می آزارد.
آن گاه که به خلوت خود پناه می برد
بی اختیار اشک از چشمانش سرازیر می شد و گونه های لاغرش را تر می ساخت. وقتی کمی
دلش را خالی می کرد باز در انتظار روز دیگر غرق خیالات گوناگونی می شد. یک ماه می
شد که بچه ی یک ساله اش را دراثر سرما از دست داده بود. یاد او آرامش نمی گذاشت ،
بچه اش تازه خندیدن را آموخته بود ، یگان وقت که شمس الدین ناراحت می بود شوخی های
او افکار پریشانش را دور می کرد.
وقتی فاضله کارهای خانه را تمام کرد آمد و نزدیک شمس الدین
نشست ، هردو سکوت کرده بودند ، صدای وز وز یگان مگس به خوبی شنیده می شد. او چیزی
نگفت پای مصنوعی اش را به پای قطع شده اش بست، دستمالش را به شانه انداخت عصایش را
گرفت و از پله پایین شد. چند ماکیان که
مصروف چیدن دانه ها بودند از آن جا دور شدند.
هر روز صبح وقتی شهر
آهسته آهسته از مردم پر می شد ومغازه داران ودکان داران شروع به کار می کردند سر و
کله ی قدوس قلندر هم پیدا می شد ونزدیک
سماوار بابه خالدار بگو و بخند آغاز می گردید. قدوس با سر و وضع نامرتب ، موهای
ژولیده و لباس های کثیف درگوشه ی تخت می نشست وعبور و مرور عابرین را تماشا می
کرد. بعضی اوقات که شازیه به یادش می آمد با صدای بلند می خواند:
ای چشما از کی باشه ؟ از بی بی شازیه جان اس
ای لب ها از کی باشه ؟ از بی بی شازیه جان اس
و بعد با دستش به روی زمین
دو چشم بزرگ ترسیم می کرد و آن را بوسه می
زد، بروت هایش خاک آلود می شد و شکل جالبی را به خود می گرفت گویی ازآسیاب آرد
خارج شده باشد. عبور و مرور مردم تصویر او را برهم می زد و سر و صدایش را بالا می ساخت.
حرکات او برایم خیلی جالب
بود. به این فکر بودم که چرا او همیشه از شازیه یاد می کند؟ این حرکات او چه معنا
دارد؟
در جستجوی این بودم تا
کسی را بیابم که برایم معلومات بدهد و پاسخ پرسش هایم را پیدا نمایم .قدوس قلندرگاهی
می خندید ، گاهی گریه می کرد وگاهی هم اگر صدای سرودی را می شنید به رقص می آمد.
هنوز از سپیده دم وروشنائی اثری به
نظر نمیرسید همه جا در تسخیر لشکرظلمت وسیاهی بود، سردی ویخیبندان دشوارترین ایام
را به نیمه کرهً گیتی روا داشته بود.
بابه عثمان سقاء ازخواب بیدارشد،بعد
از چند پهلو گشتن به چپ وراست ونالش مختصر بروی جای خود نشست، امروز دلش نمیشد
ازجای خودبلند شود،گرچه او یک شخصی تنومند وقوی بود اما از چندروز به اینطرف ناخوش
بودومثل سابق سرحال نبودچند روز پیش یکی دومرتبه درد شدیدی دردست چپ وقفس سینه خود
حس کرده بود،دردشدیدوطاقت فرسابود عرق سرد از سرو رویش جاری شده بود، قصد داشت
نزدداکتربرود، تصیم گرفته بودهمین که بئی پارهایش پول چوب خطش را بدهند پیش داکتربرود
و دوابگیرد.
عبدالحسیب شریفی
درسال ۱۳۶۴ خورشیدی درشهرتالقان به دنیا آمده است. دوره ی ابتداییه را
درمکتب سیدعبدالرحمن شهید ومتوسطه ولیسه را درلیسۀ ابوعثمان تالقانی به
پایان رسانیده است.
شریفی پس از فراغت از مکتب، در سال ۱۳۴۸ وارد دانشکده ی زبان و ادبیات
گردید و در بخش زبان و ادبیات فارسی دری دردانشگاه تخار درس خوانده است.
وی از آوان کودکی به شعر و داستان علاقه مند بود و بیشتر اوقات خود را با
روزنامه ها ، مجله و کتاب می گذراند و درهمایش های ادبی و فرهنگی اشتراک
می کرد. نخستین همکاری های ادبی- فرهنگی اش را در سال ۱۳۷۸با مجله ی رنگین
کمان درپشاور آغاز کرد. از سال ۱۳۸۱به این طرف درگیر مسایل مطبوعاتی و
فرهنگی است و در این جریان با نشریه ی اندیشه، رادیوتلویزیون تخار، نشریه
ی آگاهی ، نشریه ی تصویر، رادیو تخارستان و ... به صفت خبرنگار ، گزارشگر
و عکاس همکاری کرده است. حسیب شریفی از ده سال به این سو داستان می نویسد که اولین اثر داستانی اش
زیر عنوان " چند کوچه دورتر " در سال ۱۳۸۷ از سوی بستر ادبی - دریاچه در
ولایت تخار به چاپ رسید.
حسیب شریفی همچنان عضویت بسترادبی - فرهنگی دریاچه و انجمن قلم افغانستان را داراست.
شریفی خواهان همکاری با سایت انترنتی ۲۴ ساعت شده و چند تا از داستان هایش را
برای نشر فرستاده است که با تشکراز وی اولین داستانش را تقدیم شما خواننده
گان عزیز و گرامی مینمایم . مهدی بشیر
چند کوچه دورتر
داستان
كوتاه از حسيب شريفي
بازهم از همان کوچه گذشتم. این بار دلم لرزید ، ساعت از یک بعد از ظهر گذشته
بود. به اطرافم نگاه کردم. کسی نبود ، ملای مسجد گفته بود : (( دروازه ی کسی ره
سیل نکنین که گناه داره )) اما من باز هم سیل کردم و بار دیگر مرتکب گناه شدم ،
این سومین بار بود که گناه بزرگ می کردم ، آخر چه کنم او هم مرا نگاه می کرد .
وقتی به پشت سرم سیل می کردم او مرا با نگاه هایش تعقیب می کرد.
به لب دریا که رسیدم دلم شد خودم را به دریا بی اندازم و خود را از این همه
رنج رها کنم اما نتوانستم ، دلم به مادرم سوخت که در روز مرگم داد و وایلا سر می
دهد و زن های خویش و قوم و همسایه ها نیز
با او یکجا گریه خواهند کرد.
"نیمه شب
گذشته دزدان مسلح به خانۀ بابه ملنگ حمله نموده و بعد از سرقت نمودن اموال او و
کشتن سگ اش از آنجا فرار نموده بودند".
سگ بابه ملنگ
مرده بود و بدینترتیب آخرین دلخوشی من و یک تعداد دیگر آدم ها که به نتیجۀ مسابقه
میان سگ بابه ملنگ و سگ جنگجوی سابق دل بسته بودند از بین رفت.
یکبار دیگر در
جنگی که میان اشراف و اشرار و مردمان غریب در جریان بود پیروزی از آن اشراف شده
بود و حالا آنها با خیال راحت و بدون اینکه دغدغۀ از جانب سگ بابه ملنگ داشته باشند
می توانستد به سگ جنگی خودشان ادامه بدهند.
وقتی فاضله کارهای خانه را تمام کرد آمد و نزدیک شمس الدین
نشست ، هردو سکوت کرده بودند ، صدای وز وز یگان مگس به خوبی شنیده می شد. او چیزی
نگفت پای مصنوعی اش را به پای قطع شده اش بست، دستمالش را به شانه انداخت عصایش را
گرفت و از پله پایین شد. چند ماکیان که
مصروف چیدن دانه ها بودند از آن جا دور شدند.
گویی ازآسیاب آرد
خارج شده باشد. عبور و مرور مردم تصویر او را برهم می زد و سر و صدایش را بالا می ساخت.
چند کوچه دورتر