کاپرکوله ټــا (تور مخی)

پوهنیار ظـفـرخان « اهتمام»

لـنـډ داستان

دنشر نیته ۱ - ۴ - ۱۳۷۰   

  په یوه سیمه کې د يو دین خلکوپه یو موسم کې دوې بیلې بیلې هيلې درلودې،دې هیلويوې له بلې څخه ډېر توپير درلود، توپير د ځمکی له تل څخه د اسمان تر څنډو رسېده .

هوکی ! توپیر ، د ځمکی د مخ د برخو په سر توپـیر!!

د ځمکی په مخ د ویش دا کرښې د ازل لیکې کښلی وی چی دچاپه برخه ډاګونه، للمې،اوبې اوبو کاړونه  او دچا په برخه هم اواری ، اوی دوه فصله او د سین تر غاړې په لویو لویو ویالو سپرې او پرتې ځمکې وې.

يك تكرار ديگر

داستان كوتاه

عبدالحسيب شريفي

تو نمی توانی

تاریخ نشردوشنبه ۱۵ حمل ۱۳۹۰ - ۴ اپریل ۲۰۱۱ 

وقتی برای نخستین بار دست به کار زد پایش را زخمی کرد. می خواست هیزم بشکند که تیشه به پایش خورد. اعضای خانواده ملامتش کرده گفتند : « کار کده نمیتانی، زور بی جا می زنی »

هر روز در دنیای خود غرق بود. می رفت لب دریا می نشست و به آب خیره می شد؛ تا این که کسی او را صدا می زد که شام شده و باید برود خانه.

پدرش برایش گفت به بیخ گل آب بریزد. او این کار را کرد، اما پس از لحظاتی صدای شکستن گلدان بلند شد و او را بر جایش میخکوب کرد. پدرش هر چه زود تر خودش  را رساند. دید که گلدان شکسته و شاخه های تازه‏ی گل نیز از ساقه جدا شده اند. چیز دیگر نگفت و سیلی محکمی به رویش نواخت که چاپ پنجه های پدرش به رویش گل انداخت : « مه به چقه زحمت ای گُله نگاه کردم و ... یک کاره کده نمیتانی نکو.»

 

  آخرین قسمت 

جمعه ۱۷ دسامبر ۲۰۱۰ هالند  

به مجردنشستن خانی هموارشد . چای ، شیر، پنیرونانهایی روغنی روی آن چیده شد ، بعدبره ییکه به افتخارمهمان ذبح کرده بودند ، آنرابه شیوه دست پخت مالداران(کوچیها) قونموده باکاسه های ماست ونان گرم روی دسترخوان گذاشتند .

نوراکه بعدازمدتهاغذای لذیذرازیردندان یافته بود ، طبق رسم صحرا نشینان ، بدون تعارف به حدکافی غذاخورد .

بعدازجمع شدن دسترخوان ، مردان ، جوانان وکودکان به دوراوحلقه زدند . دراین موقع شیرمحمدرویش رابه نورانموده گفت :

 اینهادوستداران آوازنی وخواندنهای تواند ، درتاریکی شبها خودرابه محلی که توزنده گی میکنی  رسانده ازشنیدن آوازنی لذت میبرند . 

 

 

 قسمت سوم

حاکم نزدیک کلکینی که به طرف باغ بازمیشدنشست که ناگاه چشمش به ساحه یی گلکاری شده یی افتادکه درگذشته تل خاکی پوشیده از گیاهان هرزه بود .

اوبه تعریف ابتکاری که درنشاندن بته های تزیینی وشکلدادن کردها ی گل بکاررفته بود پرداخت .

خان بدون اینکه ازابتکارنوراچیزی بگوید به پلان و توصیف سلیقه یی خودش درموردسخنهاگفت .

مفتی عین الله که دادن رنگ وروغن به لاف وگزافهای سرفرازخان راازوظایف اساسی خودمیدانست ، بعدازصاف کردن مجرای گلو ، رویشرابه حاکم نموده گفت :