یاد داشتی به نویسندۀ

« بیدل شناسی یا بیدل جدایی » 

داکتراسدالله حبیب

داکتراسدالله حبیب

من بنا برخواهش دوستی نوشتۀ مورد نظر« بیدل شناسی یا بیدل جدایی » را در« کابل پرس »خواندم و پاسخی کوتاه درجای ویژۀ دیدگاهای خواننده گان نوشتم ، که نشرنشد.

راستش انشای این آقا طوری بود، که پذیرفتنی نمی نمود که کسی با چنین سواد مشکوک دربحث بیدل وارد میدان شود.بنا برآن پاسخ نویسی برای من بی لزوم معلوم شد، مگرپنداشتم اگرحتا یک حقیقت جوی این نوشتۀ پراشتباه را بخواند، راه نمایی وتصحیح آن خطاها دینی برگردن من خواهد بود، که یکی ازشاگردان این عرصه استم .

از خطا آمیزی انشا سه مثال می آورم .

- «چه، بربیدل عالی مقام که ستارۀ تابناک جهان معرفت، عرفان ومعنویت است وتوان شما ازتحلیل وتفسیرافکاروی عاجزمی نماید، برحق که برخطارفته اید.»

دوکتور صلاح الدین سعیدی - سعید افغانی

نگاهی به ترویج زبان فارسی در نیم قارهء هند

دوکـتــور صلاح الـدین ســعـیـدی - سعید افغانی

نوشته برادر محترم مسعود فارانی را تحت عنوان بالا در سایت افغان جرمن آنلاین با علاقمندی، دقت و موشګافی مطالعه کردم. از مطالعه آن واقعا مستفید شدم. خواستم ازین طریق از ایشان تشکر و امتـنان نمایم.

توجه به عظمت تاریخ کشور و مردم ما، ګرفتن پند و عبرت و  آموختن از آن مطالب است که باید به آن اهتمام خاص و دوامدار صورت ګیرد.

رباعی

سید همایون شاه (عالمی)

۱۸ اپریل ۲۰۱۰ م

وزیر اکبر خان مینه کابل - افغانستان

سید همایون شاه (عالمی)

{لا حَول َ و لا الّا قوّة َ الّا بالله }

یعنی هر شعری که از این وزن بیرون بود رباعی نامیده نمیشود : 

{لا حَول َ و لا الّا قوّة َ الّا بالله } مثل رباعی ذیل از خواجه عبدالله (رح)

آن کس که ترا شناخت جان را چه کند

فرزند  و عیال  و  خانمان را  چه کند

دیوانه   کنی  هر  دو  جهانش  بخشی

دیوانه ی  تو هر دو جهان  را چه کند

در شعر بلند مرتبت  تصوفی  پیر هرات خواجه عبدالله انصاری (رح) متوجه شوید که دقیقاً یک رباعی کامل است . اما عده ی از عروض دانان ایران و کشور های دیگر ، برای رباعی دو و یا یک وزن اصلی قایل اند.

تشبث و دخالت

سید همایون شاه (عالمی)

۳۱ مارچ  ۲۰۱۰ م

وزیر اکبر خان مینه کابل - افغانستان

سید همایون شاه (عالمی)

بطور عموم انسانها در کار یک دیگر دخالت میکنند و تشبث دارند، بدون اینکه بدانند ؛ دخالت یک نوع تخطی از تهذیب است. البته تشبث های مشروع بحث ما نیست منظور من از دخالت آدم ها به مسائلی است که به آنها قطعاً ارتباط ندارد یعنی به اصطلاح بکار دیگران کار دارند، و متاسفانه در جامعه ما این اصل بیشتر بچشم میخورد.

توجه کنید به این ابیات صائب تبریزی:

هرگز  نشد  به حرف  غرض  آشنا   لبم

آسوده  است   از  دل  بی  مدعا    لبم

هر چند چون صدف ز گهر سینه ام پراست

نتوان  به  تیغ  ساختن از  هم   جدا  لبم

نوشته : برهان الدین « سعیدی »

صوفی حقیقی کیست ؟

مجموع  ادیــان و بخصوص ادیان  آسمانی  به  ایــن  امــر متعقد هستند  که  تـوصل  به «  حقیـقت  و سعا دت  »   از طــریق  پرستش  و عــبادت خــالصانه  ذات  لایـــزال ؛  حاصل  میگـــرد .  بطور خاص «   زهد ، عـباد ، مجاهــد ت ، ریا ضت  و ...  »  در ادیان باعـث  آن شد  تا طـرایق  و سلاسل مختلف روحـانی  تـوام  با  رسوم ، و روش جداگانه،  پا به عرصه وجـود  بگذارند و با سیر حرکت دنیا  از نسل  بـه نسل و از سینه بـه  سینه  انتــقال  گردد ،  که یقینآ  سیر آن  تا  «  زمین  و بشریت » باقی است ، آدامه خواهـد  داشت .

تمدن «سند ـ هلمند»

آغاز گر تاریخ ما

نوشته صدیق رهپو طرزی

صدیق رهپو طرزی

بعد، پیش و پس از جنگ جهانی دوم، با آلوده شدن فضای سیاسی در کشور ما باحضور اندیشه و ایدیولوجی «برتری» نژادی «قوم آرین»، دیگر مجالی برای نگاه علمی و عینی به گذشته پیش تر، باقی نماند. بعد، آهسته آهسته این امر خود به مساله حرام، ممنوعه و تابویی بدل شد.

تا همین اکنون با وجود روشن شدن بسیاری حقیقت ها و فاکت ها در این راستا، برخی از مایان ـ به شمول روشنفکران ما ـ به سیاله آن چسپیده اند و باد برتری نژادی را دراین سرزمینی که به تابلوی کاشیکاری زیبای قومی، شباهت دارد، از گلوی شان بیرون می کشند.