طنز:

درمحمدوفاکیش

              بازسازی ادامه دارد

درمحمد وفا کیش

 اوکه در حرف زدن به لفظ قلم جوره نداشت ، بازارسخن پراگنی را چنان رونق بخشید که نام نطاق وکرکترآن شبحی شدبرای ترسانید ن خبرنگارانیکه زیرکانه سعی برای گشودن رازهای سر به مهرزنده گی اوراداشتند .

اوکه واردآوردن تغییرات درجامعه را درچوکات سخن میدید ، محصولات داخلی را که حاصل دست صدها سخندان پرورده یی مکتب اوبود کافی ندانسته به واردنمودن سخنان چرب ونرم ازخارج اقدامات بی مانندی راانجام داد ازجمله درزما ن اوصدها دم ودستگاه ساخته شد تامحصول زرادخانه های تیوریک «جهان صلح و برادری »راکه همپا با بالهای طیارات مافوق سرعت صوت واردافغانستان میشدند، افغانیزه ساخته سپس آنرا طوررایگان به دسترس مردم قراردهند ، تا بدینوسیله آنهاازبازسازی  وبخصوص اینکه این باسازی طی یک عملیات برق آسای هوایی وزمینی واردمرحله یی عالی تری گردیده بود ، آگهی وشناخت همه جانبه حاصل نمایند .

طنز :

نوشته ء : قیوم بشیر

قیوم بشیر

   د مکروریان که می شیشتیم ، خانه سیف اله نیز یکی دو بلاک از ما کده پیش بود و تقریبآ همسایه بودیم . روز های جمعه یگان روز دیگرانه میامد خانه ما و هردوی ما شطرنج بازی می کدیم. یک روز مره گفت داکتر بچیم دلم است که کاره ایلا کنم و تیکه داری نسواره بگیرم . خنده کدم ، گفت خنده نکو بسیار کار پر درآمد است. گرچه وضع مالی شان بد نبود و یک چند روپه بریش میراث هم مانده بود.

خو ازی گپ ها که تیر شویم ، از میدان که طرف خانه میرفتیم ، د بین راه بریم گفت صبح یک چند نفر می آیند دیدنت . گفتم خیر باشه سیفو بچیم چه گپ است؟ خنده کد و گفت بسیار خوب وقت آمدی و اینه بریت یک لیست کلان هم جور کدیم و امضای کل تیکه دار ها و دکاندار ها راهم گرفتم . حیران مانده بودم که راجع به چی گپ می زنه . گفتم سیفو جان یک ذره واضح تر گپ بزن ، راجع به چه گپ می زنی ؟ خنده کد و گفت داکتر بچیم امشو قرار خو کو ، باز صبح می فامی.

برق امید درچشمانش میدرخشید ، مانندتشنه ییکه بعدازطی صحرای سوزان به چشمه آب سردوزلالی دستیافته باشد ازختم جنگ خانمانسوز ، برچیده شدن حاکمیت خودکامگان تحمیل شده برگرده مردم ، بازسازی ونوساززی کشورازته ویرانشده ، سخنها میگفت ، به همکاران ودوستانش هشدارمیدادکه نباید اینباربگذارند تاجرقه یی پدیدآمده دردنیای تارمردم کشور، باردیگرخاموش ولشکرپاسداران ظلمت به دهه ویادهه های دیگربراراده یی آنها حاکم باقی بمانند .

اواستدلال مینمود برای اینکه دولت تازه ایجادشده درتصامیمش واجرای وعده هایش برای ساختن نهادهای دموکراسی موفق گردد ، همه آنهاییکه دم ازروشن بودن وخدمت به مردم میزنند ، نبایدباکناره گیری وبکاربرداصطلاح ببینم چه میشود ، فرصت را به دشمنان مردم بدهند .

 اودرحالیکه حرفهای برخواسته ازدلش را رک وراست به زبان میآوردافزود :    

 ببینید دولت اعلان ایجادپارلمان راکرده است ، این حرف اندکی نیست ، میدانیدکه ایجادپارلمان به معنی ایجاد حکومت قانون وختم سلطه افراد وگروهایی است که به زورسلاح وخزیدن درپناه این ویاآن قوم وسازش بادشمنان بیرونی مردم افغانستان به زندگی نکبتبارشان ادامه میدهند .

روز دوشنبه بود . باد ملایمی میوزید . آفتاب تازه شبنم روی گلهای مکتب را خشکانده بود. در همین روز قشنگ صنف ششم دال امتحان بیو لوژی داشت . هنوز امتحان آغاز نشده بود . در صحن مکتب پنج نفرآدم بروت دار و نکتایی دار در گوشه یی قدم میزدند.

مدیرمکتب از دیدن آنها تکان خورد . دریشی و نکتایی آن پنج نفر به مود روز بود و قیافه های شان نشان میداد که آدمهای مهمی باید باشند . اولین چیزی که به فکر مدیر مکتب خطور کرد این بود  :  "مفتشین هستند... از مقامات با لا آمده اند " مدیر مکتب آنها را زیر نظر گرفت . چند دقیقه بعد معلم بیالوژی صنف ششم دال با بایسکل خود به داخل مکتب آمد. بعد از اینکه بایسکل خود را گذاشت آن پنج نفر با معلم رو بوسی کردند . مدیر دید که آنها با معلم بیالوژی مدتی گپ زدند . بعد معلم کاغذی را از جیب کشید و چیزی به روی آنها یاد داشت کرد . وقتی که دوباره با آنها خدا حافظی کرد مدیر خود را به معلم رساند و پرسید :

(( میرزا فغفور یار )) کمی عصبی و بد خلق بود ، روزی نبود که با یکی از مراجعین و یا همکاران دفتر جنگ و دعوی نکند. جالب این است که او با هرکس که طرف میشد و طرف مقابل اورا دست کم میگرفت ، بیشتر عصبانی شده فریاد میزد :

- بیادر...تو خوده چی خیال کدی ... مه کتیت امتحان میتم .

اگر پیاده دفتر از آوردن آسپیرین برایش خود داری میکرد ، عصبانی میشد و می گفت  : (( خوده چه  خیال کدی ، کتیت امتحان میتم . ))

اگر نانوای کوچه نان اورا فتیر میپخت باز او غالمغال میکرد که : (( خلیفه خوده چه خیال کدی مه کتیت امتحان میتم . )) همین طور او به خسر بره خود که نلدوان بود، به باجه خود که دریور بود ، به شکرالله مامور محاسبه ، به ندیمه تایپست شعبه ، به مدیر عمومی خانجان خان ، به مدیر ترانسپورت مردان خیل خان ، به قصاب کوچه ، به صاحبخانه خود که صاحب منصب متقاعد بود و خلاصه به همه و همه که با وی طرف شده بودند گفته بود : (( تو خوده چی خیال کدی ؟ مه کتیت امتحان میتم . ))

در ادارات بعضی آدم ها عادت بد دارند ، چغلی میکنند ویگان گپ را به گوش رئیس میرسانند .

در میان مریض های دیگر که در انتظار خانه معاینه داکتر « مریض دوست » انتظار میکشیدند یک آدم بسیار چاق و یک آدم بسیار لاغر نشسته بودند.

مریض های دیگر که رنگ پریده به نظر میرسیدند و گاهگاه ناله یی میکردند نه بسیار چاق بودند و نه بسیار لاغر . نوبت آدم چاق فرا رسید او همینکه در برابر داکتر قرار گرفت نفسک میزد. همین فاصله اتاق انتظار تا اتاق معاینه را که پیمود ه بود مانده شده بود . داکتر گفت :

- چی تکلیف دارین ؟

- ولا داکتر صاحب ...... کدام تکلیف عمده ندارم .... کلش از دست همی چاقی اس .... اینه سیل کنین مثل فیل نفسک میزنم . روز به روز پندیده میرم . بسیاراز چاقی رنج میبرم .

نویسنده مضمون

روزی یک چوچه خرگوش در جنگل روان بود. بر خلاف روز های دیگر او از کسی نمیترسید و هر لحظه پشت بته یی خود را پنهان نمیکرد. درینوقت روباهی پیش رویش آمد.

روبا سرفه کرد ، چوچه خرگوش از راه باز گشت و دو سیلی روباه را زد ، اخطار هم داد که دیگر وقتی او میگذرد سرفه معنی دار نکند . بعدآ زیر درخت بلوط او بالای بچه گرگ هم  بهانه گرفت و مسکینک را خوب لت کرد. طوطی که دیده بود چوچه گرگ گناه ندارد اعتراض کرد. اما چوچه خرگوش او را هم بی آب نمود .هنگام تیر شدن از پیشروی خرس ، خرگوشک خیز زده و خرس را قتقتک داد. خرس حوصله کرد . شادی و زنش که از شاخه های درخت پایین شده و کدام چیزی جمع میکردند وقتی که خرگوشک را دیدند به او سلام دادند. خرگوشک بدون این که سلام شان را علیک گوید ، گفت : چطور هستین او قواره ها ...؟

نویسنده مضمون

اوبادلایلی که خیلی احساساتی ترازوضع ظاهری اش بود به بگومگومیپرداخت وجهت بکرسی نشاندن نظرش ودادن اسنا دغیرقابل انکاربرای اثبات آن میگفت : آنچه من می گویم بربنای تیوری فلان فیلسوف ، فلان سیاستمداروفلان اقتصاد دان است که رهبرفلان جنبش جهانی درپراتیک سیا سی اش واقعیت انرا به اثبات رسانیده وبه بمنظورانطباق آن به شرایط سیاسی ،  اجتماعی ، فرهنگی واقتصادی افغانستان ،فلان زعیم فرمان صادرکرده است . 

بعد به عنوان گذاشتن نقطه پایان به مباحثه ، مشتش رامحکم به میزکوبیده خاطرنشان می  ساخت:

اگربازهم گپ مرا قبول نداری ، برایت توصیه میکنم که تحصیل بی حاصل را یکطرف مانده  کاروباردیگری را اختیارکنی . 

نویسنده مضمون

درمحمدوفاکیش  

        شلاق وشیرینی 

راست وپست کنده بگویم  وقتیکه طفل بودم ، خدابیامرزد مادرکلانم ازعشق و عاشقی ، محبت ودوستی برایم قصه هامیگفت .  

وقتی کلان شدم وبه خط وقلم آشنایی پیداکردم ، خواندن داستانهای عشقی دگرمرضم شده بود ، این  راچه میکنی ، اگرشبی شنیدن داستانهای دنباله دارراپیش از به خواب رفتن به اصطلاح ادبای تازه پا ی امروزمس میکردم ،خواب ازچشمانم گم میشد .