دشمن ارچه دوستانه گویدت

دام دان گرچه ز دانه گویدت

« مولینا جلال الدین بلخی »

سیاست پدر و مادر ندارد

تاریخ نشر یکشنبه اول عقرب ۱۳۹۰ - ۲۳ اکتوبر ۲۰۱۱

عمرو بن سعید الاشدق یکی از مأمورین عالیرتبهء دربار خلیفه عبدالملک بن مروان بود که بر خلیفه یاغی شده هنگامیکه خلیفه در دمشق نبود و برای جنگ مصعب ابن زبیر بعراق رفته بود وی بدمشق آمده جای خلیفه راگرفت .

خلیفه این خبر را در میان راه شنید و فوری بدمشق برگشت و چند روز با عمرو جنگید ولی چون کاری از پیش نبرد باوی صلح کرد وعهد و پیمانی بست و امان نامهء نوشت و بعمرو امان داد، او هم مطمئن گشته تسلیم شد و عبدالملک وارد دمشق گردید و پس از چهار روز عمرو را احضار کرد.

حرص قانع نیست بیدل ورنه ز اسباب جهان

آنچه ما در کار داریم  اکثرش  در کار نیست

                                                         « بیدل »

افتخار فروختنی نیست

تاریخ نشر یکشنبه ۲۴ میزان ۱۳۹۰ - ۱۶ اکتوبر۲۰۱۱

ابو غالب تمام بن غالب از ( دانشمندان قرطبه متوفی بسال ۴۳۶ ) کتابی در علم لغت تألیف کرده بود، ابوالجیش  مجاهد عامری فرمانروای دانیه هزار دینار با خلعت و مرکوبی نزد وی فرستاد و خواهش کرد که ابو غالب در پایان کتاب خود بنویسد که این کتاب از جملهء تألیفاتی است که ابو غالب برای ابوالجیش مجاهد جمع آوری کرده است .

نکوتر  ز  فرزند  شا یسته  نیست

                                        « ؟ »

مرگ بهتر از ننگ

تاریخ نشر یکشنبه ۱۷ میزان ۱۳۹۰ - ۹ اکتوبر ۲۰۱۱

در سال (۷۱) هجری جنگ سختی میان مصعب بن زبیر و محمد بن مروان در عراق اتفاق افتاد . مصعب به طرفداری از برادر خود عبدالله بن زبیر (رض) که مردم حجاز ویرا بخلافت نوید داده بودند و محمد نیز بطرفداری از برادر خود عبدالملک بن مروان که در شام به عنوان خلافت فرمانروائی میکرد میجنگیدند ، مصعب احساس شکست نمود و پسر خود عیسی را که در معرکه حضور داشت گفت :

از موقع استفاده کن و بگریز!

عیسی گفت :

هرگز چنین کاری نمیکنم و این ننگ را بر خود هموار نمی نمایم که زنان قریش بگویند : عیسی پدر خود را تسلیم دشمنانش کرد و جان خود را نجات داد.

گل از آتش چو ابراهیم آسان میتوان چیدان

                                                « صائب »

آئین برادر داری

تاریخ نشر یکشنبه ۳ میزان ۱۳۹۰ - ۲۵ سپتامبر ۲۰۱۱

ابو حفص حداد ( عمرو بن سلمه نیشاپوری عارف مشهور متوفی بسال ۲۶۶ ) باتفاق گروهی از مریدان خود بحج رفته بود، جنید بغدادی ( عارف نامی معاصر او که در سال ۲۹۳ درگذشته است ) با اصحاب خود باستقبال ابو حفص بیرون شدند و او را در خانقاه جنید ببغداد فرود آوردند و بخدمت و پذیرائی پرداختند.

 جنید به ابو حفص گفت :

 ای شیخ از این سفر برای ما چه سوغات آورده ای؟

ابو حفص گفت :

طاعت ما نیست غیر از شستن دست از جهان

گر  نماز  از  من  نمی آید  وضوئی   می کنم

                                                      « صائب »

دینداری

تاریخ نشر یکشنبه ۲۷ سنبله ۱۳۹۰ - ۱۸ سپتامبر ۲۰۱۱

ابو محمد عبدالله ابن المقفع ، مترجم کتاب کلیله دمنه به عربی که یکی از مشاهیر ادبا و فصحاء زبان عرب بوده و در سال ۱۴۲ یا ۱۴۳ و یا ۱۴۵ در کوفه بقتل رسیده است ، قبل ازینکه بخدمت عیسی بن علی عم خلیفه منصورعباسی در آید، پیرو دین رزدشتی بود و یک شب نزد عیسی بن علی رفته گفت :

محبت اسلام در دل من راه یافته و میخواهم بدست تو اسلام اختیار کنم و راه مسلمانی در پیش گیرم. 

فغان که نیست بجز عیب یکدگر گفتن

نصیب  مردم  عالم  ز   آشنائی   هم

                           « صائب »

حافظهء نیرومند

تاریخ نشر یکشنبه ۱۳سنبله ۱۳۹۰ - ۴ سپتامبر ۲۰۱۱

ابو عمر زاهد ( محمد بن عبدالواحد بن ابی هاشم باوردی خراسانی ملقب بمطرز و معروف به غلام ثعلب که یکی از پیشوایان علما لغت و صاحب تصانیف بسیار در نحو ولغت بوده و بسال ۲۶۱متولد شده و در ذی القعده ۳۴۴ یا ۳۴۵ وفات یافته است ) آنقدر از نوادر لغات عرب میدانیست و در حلقهء درس برای شاگردان املا میکرد که اغلب علماء لغت  اولا متهم به جعل لغت میکردند و میگفتند این لغات و کلمات را ابوعمر اختراع میکند ورنه در زبان عرب چنین الفاظی وجود ندارد.

بلعجب بازیست در هنگام مستی باز فقر

کز میان خشک رودی ماهیان ترگرفت

                                             « سنائی »

بازار گرمی

تاریخ نشر یکشنبه ششم سنبله ۱۳۹۰ - ۲۸ آگست ۲۰۱۱

ابو محمد انباری ( قاسم بن محمد بن بشار) ادیب معروف عرب ( متوفی درغرهء صفرسال ۳۰۴ یا ۳۰۵ ) از خاطرات خود چنین حکایت کرده است که هنگامی که من ببغداد رفتم پسرم محمد صغیر بود ومن خانه نداشتم ، استادم ابوالعباس ثعلب ( متوفی۲۹۱) مرا نزد طایفهء که بنام « بنی بدر » معروف بودند فرستاد وآنها از من پذیرائی کردند ومبلغی برسم اعانه برای من دادند که احتیاجات مرا کفایت نمیکرد ، در آنجا سخن از کتاب « العین » خلیل ابن احمد بمیان آمد ، من گفتم :