زینب از شروع صبح عاشورا تا آن لحظه مرگ شش برادر، دو فرزند، چند برادر زاده، عمو زاده‌ها و یاران با صفای برادرش را به چشم دیده و هرکس دیگر جای او بود، قامت‌اش درهم می‌شکست و از پا می‌افتاد اما زینب یکی از پامبران مکتب عشق است. زینب به اهمیت و عظمت مکتبی که برادرش تا لحظاتی بعد افتتاح خواهد کرد، پی برده است، زینب می‌داند که تا لحظاتی بعد کاروان عشق که از اولین روز آفرینش بشر سفرش را شروع کرده بود به مقصد خواهد رسید.

و بلاخره زینب می‌داند که بعد از شهادت برادرش حسین، اهل بیت و زنان و فرزندانش یاور و مونسی جز او نخواهند داشت و ...

اما با وجود این همه زینب یک زن است، یک خواهر که برادرش حسین را بیشتر از جان‌اش دوست دارد و هنوز چند لحظه از شهادت برادر رشیدش عباس نگذشته است، پس نمی‌تواند آرام نشسته و جلو گریه و شیون خودش را بگیرد. 

بعد ناگهان فریادی دیگری از سوی خیمه ها برخواست:

عمو جان آب!

عباس علمدار و محافظ خیمه گاه حسین است. حسین به این برادر رشیدش که به دلیل زیبایی، شهامت و شجاعتاش قمر بنی هاشم خوانده میشود و در روایات آمده که زمانی که پشت اسپ می نشست پاهایش به زمین کشیده میشد، اجازه نداده است که از کنار خیمه گاه اهل پیمبر دور شده و به میدان جنگ برود.

حسین، عباس، علی اکبر، زینب و بقیه یاران حسین میدانند که در پس این تشنگی و بی آبی زودگذر  چه سعادتی نهفته است و بنابرین نامی از آب بر زبان نمیآورند.

اما طفلان کم سن و سال چه؟

رقیه دختر چهار ساله حسین و نور چشم عمویش عباس چه؟

و هم رقیه است که صدا میزند:

- عموجان آب!

عباس دیگر طاقت نمیآورد. در حالیکه علم را بدست دارد بسوی رود فرات حمله میآورد. قلب سپاه خصم را میشگافد و خودش را تا نهر فرات میرساند.

خودش هم تشنه است. دو سه روز است که آبی ننوشیده است.

مشک را پر میکند. دست و رویش را شسته و بعد کف آبی برمیدارد تا نوشیده و رمق تازهای بگیرد.

روز هفتم آب را بر حسین و فامیل‌اش بستند و در نهم محرم، شمر با ۴۰۰۰ نفر و نامه‌ای از طرف عبیدالله بن زیاد وارد کربلا شد، او در این نامه به عمر بن سعد دستور داده بود با حسین بجنگند و او را بکشند و اگر این‌کار از دست او برنمی‌آید، فرماندهی را به شمر واگذارد.

********

عاشورا بود.

از آسمان کربلا خون و آتش می بارید. بغض اندوه باری گلوی زمین را می‌فشرد. عرشیان با وحشت و اندوه چشم شان را به کربلا دوخته بودند و می‌دانستند که مسیری که بشر خاکی تا آن روز حرکت کرده بود، برای همیشه تغیر خواهد کرد.

عشق و حماسه خودشان را برای بوسه زدن بر قدوم مهمانان عزیز و گرامی‌اش آماده کرده بودند.

اما در کربلا چه می‌گذشت؟

محرم سال ۶۱ هجری بود.

جامعه و حکومتی که به بهای خون دل پیامبر، به بهای بدر و احد و خیبر و مجاهدت های علی، به بهای شهادت، به بهای مهاجرت ها و ۲۳ سال دعوت پیامبر به دست آمده بود، به افسانه تبدیل شده و صرف نامی از آن باقی مانده بود.

خلافت اسلامی به سلطنت تبدیل شده و روح یزیدیت تمام ارکان جامعه اسلامی را زنگ زده بود.

بدعت ها جای سنت ها را گرفت. شخصی مثل یزید بر مسند خلافت اسلامی تکیه زده و امیر مومنین خوانده شد.

یزیدی که آشکارا شراب می‌نوشید، بوزینه بازی می‌کرد، حلال خدا را حرام و حرام خدا را حلال می شمرد و فرزند آدمی مثل معاویه بود و مصمم بود که انتقام بدر و احد را از اسلام و آل محمد بگیرد.

عرب دوباره به قهقرا بر می گردد. روح آزادگی و عشق به حماسه در وجود مردمان از بین رفته و خورشید یک بار دیگر با زمین قهر می کند.

با وجود آنکه جلوه حق و نور الهی این حرکت در مدت بسیار کوتاه عده انبوهی از حق پرستان را که سالها با بی صبری تمام انتظار قافله عشق را کشیده بودند بسوی خودش کشید اما این دلیل آن نبود که این دین انسان ساز آسان به دست آمده باشد و قافله عشق به آسانی به مقصد رسیده باشد.

این دینی بود که به بهای سالها رنج و خون دل خوردن پیامبر اسلام، به بهای قبول شکنجه و درد و غم، به بهای مهاجرت ها و دل بریدن از زن، فرزند، خانه و سرمایه، به بهای رشادت ها و فداکاری های علی و بقیه رهروانان راه حماسه عشق، به بهای بدر و احد و حنین و خیبر، به بهای شهادت و شهامت و ... بدست آمد.

کاخ شیطان فرو ریخته و هبل و هبل پرستان دنیا سرنگون شد. طاغوت و طاغوتیان جایشان را به حق و حق پرستان دادند و نور دین حق دنیا را فرا گرفت.