درد  دل  دهقا ن

زسیمایت وطن! فقـــــروتهی دستی نما یان است

دل پیروجوان و مرد وزن  درشورو   افغان است

زیک سو جنگ وحشت سوی دیگرفقرو بیکاری

زسمت و سوی  دیگر انفجارو  قتل  انسان است

رسید امسال  آفت  حاصل و  کشت وزراعت را

بهار بی طراوت، بد تر  ازفصل زمستان  است

نمی  خواهیم  هـــر گز لقـــــمۀ نا ن گد ایی را

چه عالی تر زمحنت لقمۀ از بهر دهقا ن است

ز آفات   طبیعی   باغ و  بُستان  بی  ثمر  گشته

بما ایندم نه کار و نی سراغ  از  لقمۀ   نا ن است

مولانا عبدالکبیر (فرخاری)

ونکوور، کانادا

به مناسبت ۲۵ سالگی سردرنقاب خاک بردن

علامۀ بزرگ سید افغانی رحمت الله علیه

درشبستان وطن

سید افغانی دارد جای درصــــــدرمقـــــــام

دررکاب رخش دانش همره اش مولای جام

درشبستان وطن رخشید چون خورشیدو مه

میدردابرجهالت پیش چشم خاص و عـــــــام

آسمان میهنم ازابرظلمت پرده پــــــــــــوش

 درزمانش پرده دربیروشد ازابرظـــــــــــلام

مینشیند همچو شه دایم به اورنگ سخــــــن

 ازحریم خانۀ دل جا گزیند بـــــــــــــــردوام

د ښاغلي اټک يوسفزي  د (کرجي  بابا) د ليکنې پر بنيا د

جنتي خوب

ماويل جنـــت مو د پښــتو ډک شو

په خــوږو ژبــــو پښتنـــو ډک شو

ځای د پښود ايښـــودوکـــم دی

په احـــمـــد زو او درانو ډک شو

هلته  ځاځي او هم ساپي وينمه

دلته مسود او ابـــدالي قـــامونه

په ميړنـــيو يوســـف زو ډک شو

رباعیات

جمعه گل سروری

من از این سوگ وماتم گله دارم

من از مردان بی غم گله دارم

نه از خون پاره های توپ و ماشین

من از اولاد آدم گله دارم

***

بیا بود نبودم را بسوزان

بیا بند وجودم را بسوزان

اگردیدی به قلبم بی وفایی

بسوزان تار وپودم را بسوزان

مولانا عبدالکبیر فرخاری

گزارش از وطن

دوش رفتم به سرا پردۀ جانانه نبود

 گردش رطل گرانف ساقی و پیمانه نبود

شمع خاموش به بزم شب دل شیفتگان

 پر فشانی ز سر افرازی پروانه نبود

کابل از گل ببریده ا ست که در خرمن گل

 روز گاری به جهان خطۀ فرغانه نبود

دشت خالی زهیاهوی شبان در دل روز

سنگ طفلان به سر و سینۀ دیوانه نبود

به خرابات شدن حاصلی جز رنج نداشت

 خبر از زمزمۀ مطرب مستانه نبود

در سوگ آزادی

آزادی ای کلام حق بنگر

خاک است که شد کنون ترا بر سر

گلگون کفنا که جان ز کف  دادی

تا قصه ی غم به سر رسد آخر

افسوس  که در بهار آزادی

جای گل و ساقه های  بارآور

رویید زخاک،خار استبداد

رویید به دشت،دشنه وخنجر

ای آنکه به نام دین کنی رنگی

از خون برادران من بستر

مدح بي صله

  رامین ناصح 

سينه پر تاب و تب از مستي چشمان شماست

سر خمار از مي دوشينه كه با هم خورديم

ديده پر اشك ز ياد لب خندان شماست

باغ جنّات نسيمي ز صفاي رخ تست

نار دوزخ شرري زآتش سوزان شماست

بي‌صله مدح  نشايد، بده زآن لعل نفيس

صله شاعر خود را كه ثناخوان شماست