مولانا عبدالکبیر (فرخاری)

ونکوور، کانادا

باطـــل پرســـــت

نمیدانم چــرا باطــــل پــرستیــــم

گلوی حق به سنگ سرمه بستیـم

جهان معرفت آشفتــــه ازماســـت

کلید قفـــل معنـــــارا شکستیــــــم

جهالت را چوزلف یاربــوسیـــــم

به دانش دشمــن ازروز الستیــــم

زفکرنارســـــــا درسایــــۀ دیـــن

خداوخلق راازهـــــم کسستیــــــم

مولانا عبدالکبیر (فرخاری) 

ونکوور، کانادا 

***********

کاش بینم گرمی رخســارجانـــــانت وطـــــن

گل شگفت ازفرق سرتاپای دامانـــت وطـــن

رزم وپیکارت دهدبرنـسل نـــودرس زمــــان

بازیابی ازهنربـــردرد درمـــانـــت وطـــــن

سالها افتم به خـــاک درگهــت شــام وسحــــر

کی بجاآرم به قـــدرذره احــسانــت وطــــــن

دامن اندیشه راگستــــرده دارم روزوشــــــب

پاک سازم گردوخاک ازبال مژگانت وطـــن

محمد نعیم کریمی

۱۶ عقرب ۱۳۸۶

منقار وچنگ ها

محمدنعیم (کریمی)

تاکی به زیر سایۀ منحوس جنگ ها

تاکی کنیم شکوه   زتوپ و  تفنگ ها

تاکی سوار مرکب جهل و شقا وتند

تاکی زنند بر دل ما   این  خدنگ  ها

دین را فسا نه کرده و  اسلام را  سپر

تاکی درند  پردۀ نا موس وننگ  ها

ازباده مست گشته وافتیده    درفساد

یا عقل خویش داده زافیون وبنگ ها؟

محمد نعیم (کریمی)

مُهر اخلاص

محمدنعیم (کریمی)

حرف پرشورو دلنشین دارم

عشق سوزان و آتشین دارم

به دلم موجهای رنگین است

به  گلو  نا لۀ  حزین    دارم

گرچه ازخانه ووطن دورم

گل خوشبوی سرزمین دارم

می هراسم  زجا ن   شیرینم

دشمن  ابله  درکمین   دارم

برگهای شقایق

محمدنعیم (کریمی)

دردشت وکوهسار

درموسمِ بهار

درجوی ولاله زار

ازعشوه وترنم و

طنازی بهار

چون غنچه های گل

لب را به گفتگووسخن با ز میکند

نجواکنان به گوش چمن راز می کند

بادردو شکوه ها

مولانا عبدالکبیر (فرخاری)

ونکوور، کانادا

بهــــــار

دربهارآیین زرتشتی عیـــــان آیـــــد بــــــرون

لاله چون چشم شفق آتش فشان آیـــد بـــرون

ازشگفتن بسکه لبریزست صحن روزگــــار

فرش رنگین زمین ازکهکشان آیـــد بـــرون

کودک گل شیرمیخواهد زشبنم صبــــــــحدم

تابه پاس خاطربلبل جوان آیــــــد بــــــرون

خسروگل تانشیند برســــریـــــرخســـــروی

همچوسوسن باربدبا صد زبان آیــــد بـــرون

برمشامم بوی مشک آیدزدامــــــان نسیــــــم

دربساط باغ اگردامن کشان آیــــــد بــــرون

گــــــــل

مولانا عبدالکبیر (فرخاری)

ابراگرگرید کند شاداب ســــــرتاپــــــای گـــــل

خنده اش ریزد شرر درخرمن فردای گل

داد بردست نسیم از نگهت خــــوش ارمغــــــان

برمشام جان رساند تحــــفۀ والای گــــــل

خفته درآغوش گلبن بلبل ازفــــــرط نشــــــــاط

ساغرساقی بگیرد رنگ از مینــــای گــل

صبح مینالد هزار ازشوق وصــــلت تابه شـــام

سخت میبالد که بیند قامت و سیمای گــــل

ازبیابان تابه کوی و برزن و صــــحن چمـــــن

میکشد دست طبیعت چهرۀ زیبای گــــــل

بهار

محمد نعیم کـــــــــــــــریمی

بهارآمدو گلها به رنگ خونین است

چمن تهی زریاحین وسروسیمین است

نشسته بلبلک پرشکسته بر دیوار

بیاد قامت شمشادوروی نسرین است

بهار آمدو آتش گرفته بُستان را

هنوز صاعقۀ جنگ در پی کین است

بهار آمدو تصویر غم نما یان شد

به کوچه های دلم، رازهای چندین است