قیوم بشیر

ملبورن - آسترالیا

۱۳ فبروری ۲۰۱۰

قیوم بشیر

مهتاب دوهفت روزه

دلبرم   درد   فراق   تو  زمین  گیرم  کرد

بال و پر سوخت  مرا غمزده  دلگیرم کرد

چاره ای  نیست  خدا  را  چکنم  از غم تو

چونکه با زلف سیاه  یکسره  زنجیرم کرد

آرزویی که بدل بود ز وصلت گه ی عشق

این عجب حال وهواییست که درگیرم کرد

آن تبسم که به لب های تو بود شام و سحر

همچومهتاب دوهفت روزه ای شبگیرم کرد

چه خوش هنگامه ای بود دیدن رخسارهء تو

که  مرا  طعم  نگاه ی  تو نمک گیرم  کرد

در سوگ آزادی

آزادی ای کلام حق بنگر

خاک است که شد کنون ترا بر سر

گلگون کفنا که جان ز کف  دادی

تا قصه ی غم به سر رسد آخر

افسوس  که در بهار آزادی

جای گل و ساقه های  بارآور

رویید زخاک،خار استبداد

رویید به دشت،دشنه وخنجر

ای آنکه به نام دین کنی رنگی

از خون برادران من بستر

مدح بي صله

  رامین ناصح 

رامین ناصح

سينه پر تاب و تب از مستي چشمان شماست

سر خمار از مي دوشينه كه با هم خورديم

ديده پر اشك ز ياد لب خندان شماست

باغ جنّات نسيمي ز صفاي رخ تست

نار دوزخ شرري زآتش سوزان شماست

بي‌صله مدح  نشايد، بده زآن لعل نفيس

صله شاعر خود را كه ثناخوان شماست

۲۰ ثور ۱۳۷۸ تاجکستان

مولانا" فرخاری"

قلم

از قلم در باغ  دل  سرو   رسا  باشد

 مرا  ساغر معنا  به کام مدعا باشد  مرا

دختر بکر کلام از زیور او  ارجمند

واژه  ها  در  خامه   در  بی  بها  باشد  مرا

در نگارستان  قرآن  گفت  ایزد " والقلم"

آفتاب   برج  کاخ  کیبریا   باشد  مرا

فیض می بارد بروی صفحۀ  اوراق خط

 چون چراغ  روشن صبح و مسا باشد مرا

میرد ار تیغی فشارد گردنی در روزگار

گفت آن  در  زندگی  آب  بقا  باشد   مرا

آئینه ی خویش

سید همایون شاه ( عالمی)

۲۰۰۲ م

کارولینای شمالی ، ایالات متحده امریکا

سید همایون شاه (عالمی)

آئینه ی   خویشیم  در  این   گنبد  مینا

منزلگه ی  عشقست   ره دیده ی  بینا

کار دل ما   بود  اگر  بی خبری  ها

آثار جنون  است  نشد   عاقل   و  دانا

بگذشت   اگر عمر  در  این   بحر تحیر

پیری  اثر  آورد  ولی   دل  شده  برنا

در  گوشه ی   خاموش  لبم  مُهر  نهاده

آهنگ  ندارد سخن از   باجه    و   سُرنا

در  گوش دلم  هیچ  دگر طعنه  نگنجد

در بیخودی ها  بیخبر از باطل  و را عنا

قسمت پانزدهم

یکی از پر تیراژترین مجله های ادبی که در ضمن مقالات آتشینی بر ضد کارکردهای نادرست دولت و وضعیت خراب اجتماعی در آن به نشر می رسید و خوانندگان و علاقمندان زیادی در سراسر افغانستان و حتی خارج از افغانستان داشت به یک مترجم زبان انگلیسی نیازمند بود. من زمانی که صفحات مجله را ورق می زدم آگهی را خواندم (به مترجمی که بتواند مطالب زبان انگلیسی را به خوبی ترجمه نموده و با کمپیوتر آشنایی داشته باشد نیاز داریم. مهارت دیگر لازم نیست. معاش کافی داده می شود)

با وجود آنکه از هر نظر برای آن کار کاندید مناسبی بودم اما آنرا نادیده گرفتم. آن آگهی را مثل آگهی های دیگر کاریابی که بعد از اعلان شدن و مراجعه نمودن صدها نفر تنها اشخاص واسطه دار و زورمند انتخاب می گردیدند فراموش نمودم اما هفتۀ دیگر که شماره تازۀ مجله بدستم رسید و به بخش آگهی ها رسیدم دیدم که آن آگهی هنوز سرجایش بود.

محمد اسحاق" ثنا "

١۱ فبرورى ٢٠١٠

ونکوور، کانادا

محمد اسحاق " ثنا "

آرزو

چه   ميشد اغنيا را رحم بر حال گدا ميبود

ترحم  بر دلش  موجود  از اهل سخا ميبود

نميديد  از  تکبر  سر به بالا  از ره نخوت

ولى چون سايه در افتادگى در زير پا ميبود

به جاى اين همه کذب و به جاى اين همه تزوير

اگر گفتار و کار ما همه از صدق و وفا ميبود

نميشد لاله گون کشور ز خون کشتگان ديگر

چه  ميشد  مامن  امنى اگر  در آسيا  ميبود

عشق بی فرجام

 

جمعه گل سروری

مرا پروای ننگ ونام نبود

به جاتن صبر وبه دل آرام نبود

نمیترسم زدام وبند وزنجیر

مرا پروای صبح وشام نبود

اگرفولاد سازی خانه هت را

مرا پروای درتا بام نبود

شگافم قعلۀ فولادیت را

مرا ترسی زبند ودام نبود

سید همایون شاه (عالمی)

زهر غمین

سید همایون شاه (عالمی)

جولای  ۱۹۸۳م

گرینزبورو- نارت کارولینا

ایالات متحده امریکا

********

زهر غمین  زندگی بر دل ما  چکیده  رفت

دل به  هزار گونه غم  بر  سر ما  کشیده  رفت

رنگ جهان بچشم من خیره چو شب  نمایدی

جسم غمین  ناتوان  جامه ی غم  دریده رفت

آتش غم  چو شعله  زد موی سیه  سپید  شد

بسکه  شنیده طعنه ها  قد چو کمان خمیده رفت

گریه کنان به هر طرف نعره و غم که ساز شد

اشک نمین پر ز خون بر رخ ما دویده رفت

جمعه گل سروری

با رنگهای تا زه وبا زر نویشته ام

زلفت پای قلب ودلم گشته است دام

نام  ترا صیاد  ستمگر نویشته ام

چشمت به جادوی ببرد زهرکسی دلی

از این سب که نام تو دلبر نویشته ام

مملو ز نام توست همه اوراق دفترم

یک از دیگر به مهارت بهتر نویشته ام

رامین ناصح

سروده ای مربوط به ۱۰ سال پیش

از رامین ناصح

رفت دزدي در سراي روضه خواني نيمه شب

روضه خوان بيدار بود و خويشتن را زد به خواب

دزد، هر كالا كه آنجا ديد، يكجا جمع كرد

جمله را بگذاشت او بي فوت وقت اندر ثياب (۱)

چونكه آنرا خواست بردارد، بگفتا: «ياعلي!»

روضه خوان از جا جهيد و كرد مر او را خطاب

گفت: گفتم سالها من «يا حسين»‌ و زين طريق

جمع كردم اينهمه اموال با رنج و عذاب

ودود فضلی

شـاخ شـتـروکلـهءفـیـل

یک کـلـه ی فـیـل بـه کـاسـه طـبـاخ کـشـیـد

حـیــران زشــــاخ اشـتــــــروکـلـــهٔ فـیـــل

گــــردیــدم ومـــرهـیــچ نــدانــسـتــه دلـیـل

کـس شــاخ شـتــرنــدیـــد وآنــرانـشــنــیـــد

خـنـدیــدهـرآنکــه ایـنچـنـیـن حـرف شـنـیـد

ویـن کلـه بـرایـن بزرگی وکاسـه ی خـورد

این هـم چه عجـب کله ی پـیـلان که بخورد

نــاچــار از آن شـتــربـپـــرســیــــدم حـــال

کـایـن بـرسـرتـوهـسـت مگـرنـیسـت محـال

خواجه عبداله ( احرار)

راز دل را با قلم گو! اوست همیشه رازدان

زانکه نتوان راز دل گـفـتن بهرکس برزبان

برملا گـفـتن نشاید هر سخن در پیش خلق

درد سـر آرد بـبـار افـشای هـــر راز نهـان

لیک قلم گفتست ومیگوید مگویات را برمز

از رموزات عام ندانند! جز گروۀ نکته دان

گه قلم بر نظم گوید، گه به نثر و گه به طنز

میکـند رسـوا هـمـیشه کار زشـتِ ایـن و آن

چـون قـلـم بیند فـساد و ظـلم را در بین خلق

بی تفاوت کی نشیند؟چون گناهیست بس گِران

آن قـلـم دستِ حـقـیقت جو، و با درد و فهیم

همچوشمع سوزد همیش از بهرتنویر کسان