تف لب ها

سید همایون شاه (عالمی)

۱۶ جنوری ۲۰۱۰

وزیر اکبر خان مینه کابل - افغانستان

سید همایون شاه (عالمی)

بکردی ساغر لب را نهان  خمخانه   خمخانه

مکن مرواری چشمم چنین  گلدانه   گلدانه

فلک رنگین کنم از دیدن روی   گلستانت

کنم جان در قدم هایت  چنین نذرانه   نذرانه

بیا تا  تنگ گیرم  در بغل آن  سرو  سیمینت

بیندازم   تن ناز ترا  بر شانه  بر شانه

بخوابانم به تخت  ِ سینه ام بوسم  لب نابت

که تاج  ِ عشق  تو زیبد بسر شاهانه  شاهانه

بکن  ناز و ادا  با آن بدن در شوخی الفت

بسازم حلقه دستم  بر   کمر  مردانه  مردانه

جنون زدۀ میخانه

خواجه عبداله (احرار)

۱۶ جنوری ۲۰۱۰

محترم خواجه صاحب عبداله (احرار)

تأسف مـیـکــنـم مــیهــن شـــده ویـــرانــه ویــرانـه

ازایــن درد و الـــم مـــردم شـــده دیــوانـه دیــوانـه

نه بـلبل در گـلــستـان با نــوای خـوش به شاخ گل

نه مطرب ماند که برخــواند غــزل مستانه مستانه

به زلـف و کاکل خـوبان عــشاق شعر کــم گـویـند

گـذشت آن عـشق شیریـنـش شــده افسانه افسانه

شده سالها هنوز در کشورما جنگ و خونریزیست

زمامداران به عـیش و نوش خود مـستانه مستانه

ویرانه ویرانه ...

حشمت امید

 ۱۶ جنوری ۲۰۱۰   مونشن

حشمت امید

نگاهــم میـکنی از دورهـــــا ،  دزدانـــه  دزدانـــه

چــــرا چشمـت شده با چشــم من ، بیگانه بیـگانه

نسنجیدی که این بیمهری ات بامن چه خواهد کرد

نه می بینی که شـد دنیــای من ویـرانه  ، ویـرانه

ســـپاه یاد تو هـر شـب مـــرا از خـــــانه می راند

بیـــابی جـــــای پایــم را تـو در میخــانه میخــانه

بپرس از همنـشیـنانم که من بی تـو چـه میـکردم

مپرس از من که بیرون گشـته از پیمانه ، پیمانه

من امشب لمـس کردم لحظه های تلخ مجنـون را

به طــاقت گر شـوم رســتم ، شـوم دیوانه دیوانه

من آن شـبگرد بدخویم که شب ازمن گریزان ست

که فــــریادم بلنـــــد تر میـشود شــامانه شـامانه

دیــــوانـــه دیـــوانـــه

===============

" فضـلی"  اپـلـدورن - هالند

۱۶ جنوری ۲۰۱۰

ودود فضلی

زمـســتی ســاغـــرِ مـسـتـش شـــدم  دیـــوانـــه دیــوانــــه

خـمــارم را  شـکـــن ســـاقـی بـــده پـیـمـانــه پـیـمــانــــه

چـوعـشق آمــد بــه دل ازســربـشد عـقــل وخـرد بـیـرون

نجـوشیـد عـقـل وهـوش هــردو شـدنــد بـیگـانــه بـیگـانـه

بــه دل گـفـتــم چـراغــان شـــو زنــورِ شـمـعِ رخسـارش

بگــفـتــا غـــم مخــورســـوزم چـنـان پــروانــه پــروانــه

بــه نــاخـُـن تـــارِ ذلـفــانـش زنــاز انــداخـت پـشـتِ ســر

تـبـســم کــرد و گـفــت ســــازم تـــرا ذولانــــه ذولانـــــه

نـمـایــــد  پــاره پــاره سـیـنـــه ام  بــا نــاوکِ  مــژگـــان

هــرآن لـحـظــه کــه بـیـنــد ســوی مــن  دزدانــه دزدانــه

زهره صابر ساجد «هروی»

سنت لوئیس - آمریکا

۱۶ جنوری۲۰۱۰

به استقبال از شعر با شکوهء پدر عزیزم

مرحوم استاد صابر« هروی »

« زبد مستی چشمت گشته ام دیوانه ، دیوانه »

زهره صابر ساجد «هروی»

صید عشق ؟

غم عشقت زند  آتش بمن روزانه ، روزانه

منم در سوختن از عشق تو پروانه ، پروانه

به درمانم نمی کوشی ز دردم سخت آگاهی

وهم در میزنی بر قلب من دزدانه ، دزدانه

دمی با مهر بنوازی ، گهی با حرف بشکافی

دل پر حسرت و زارم ، بسی رندانه، رندانه

به دوست فرزانه ام جناب  نعمت الله جان پژمان که با زیبایی  حرف دلش را  بیان نموده و آن تبلوری است از احساس پاک وبی آلایش شاعرانه اش .

قیوم بشیر

ملبورن - استرالیا

۱۶ جنوری  ۲۰۱۰

قیوم بشیر

پیمانه ، پیمانه

رسیده نامه ای از  تو به  من جانانه ، جانانه

که گفتی من پریشانم به هر ویرانه ،  ویرانه

ز چشمانم سخن گفتی ، ولی  دیگر نمی بینند

مثال جام پر خون اند چو هر میخانه، میخانه

نه بیباکی ، نه بی دردی نه آن رند خراباتی!

چه میگویی، نمی بینی؟ شدی بیگانه، بیگانه!

ز دستمالی  که بود برمن یگانه یادگار از تو

گرفتی رنگ آن بر رخ شدی بیخانه ، بیخانه

چرا آشا کنی جانا ، زآن  جامی که  من دیدم

به عشق  گیسوی جانان، روان بتخانه ، بتخانه

خدا داند ز آن دردی  که دل رفت ازعنان تو

ازآنرو دست و پای تو شدند زولانه ، زولانه

افسانه افسانه ...

به دوست خوبم جناب قیوم جان بشیر که صبورانه مرا همراهی کرده و باعث گردیده اند تا نویسا بمانم ... هرچند کار بزرگی است، بودن وماندن ...

نعمت الله پژمان

هرات / افغانستان

۱۵ جنوری  ۲۰۱۰

نعمت الله پژمان

ترا می دانــــــم و درد تو را جــــانانه جـــــــانانه

که هـــــرلحظه پــــــریشانی به هرویرانه ویرانه

دوچشـــــم ات آبی دریا ، دو جام بیــــکران من

که میبخشد بمن مستی دو صدمیخانه میخانه

نه بی باکـــم نه بی دردم نه آن رند خــــراباتی

کــــه میگـــــردد زپیش ات دورِ دور بیگانه بیگانه

قــدیفه ، شال و گــیسویت حیـات جاودانی بود

نه شوخی ،تاکه برخوانی دلـــــم بیخانه بیخانه

نه یک جام است دردستم،نه منهم آنقدرمستم

کـــه دل بنـــدم به گیــسویی روم بتخانه بتخانه!

خدایم این چنین فــرمود و منهم رفته ازخویشم

نمیدانم که مستم یاکه گردیده دلم زولانه زولانه

ابیات ذیل پاسخی است به سروده ای زیبای

دیوانه ، دیوانه

از نعمت الله جان پژمان که

اینجانب به صفت راوی آنرا بیان داشتم.

قیوم بشیر

ملبورن - استرالیا

۱۵ جنوری  ۲۰۱۰

قیوم بشیر

رندانه ، رندانه

نمی دانی  مگر  دردم   تو ای   جانانه ، جانانه

که من چندیست پریشانم به هر ویرانه ، ویرانه

دو چشمم کاسهء  خون است ز رنج بیکران تو

ولی تو مست و  بیباکی به هر میخانه ، میخانه

خیابان  تا  خیابان  هر  طرف   گشتم  بدنبالت

نمی دانم   چرا  اینسان  شدی  بیگانه  ، بیگانه

هزاران  بار  بجای  گریه  من  خندیدم و رفتم

ولی افسوس که بشکستی عهد و پیمانه ، پیمانه

قدیفه ، شال و دستمالی که بود برشانه های من

نشانی از  محبت  بود ، نه  آن  بیخانه ، بیخانه

بکتاش « سعیدی»  قهرمان  تای بوکس کشور المان  ومسوول مکتب رزمی  بنام « چمپین جیم »  در مسابقه  قهرمانی  تای بوکس اروپا سال ۲۰۱۰میلادی که  قرار است  بتاریخ «  ۶   فبروری  ۲۰۱۰ » در  شهر دیوزبورگ المان  تدویر گردد ، اشتراک  مینماید .اخیرآ  تیم  ملی  تای بوکس  کشور المان  حریف بکتاش  را  بنام اقای  ستیف ولینتی از  کشور فرانسه ، اعلان  کرد.   

اقای  ستیف « ولینتی » قهرمان و تای بوکسرسرسخت و تجربه کار فرانسوی است که او درمسابقات مختلف کشورهای اروپائی و اسیائی  موفقیتهای  بارز بدست  اورده است و به  بنابر گزارش تیم  ملی  تای بوکس کشور المان ، این  مسابقه نهایت  جالب  و دیدنی  پیشبینی  شده است .

 دیوانه دیوانه

نعمت الله پژمان

هرات - افغانستان

۱۴ - جنوری ۲۰۱۰

نعمت الله پژمان

چرا دل برده ی از من تو ای جانانه جانانه

وکُشتی زاهد چشمت به هر ویرانه ویرانه

چراغ چشمهای خیس اندوهت بدستانم

و میگردم چونان مستان به هر میخانه میخانه

خیابان تا خیابان انتظارم را نفهمیدی

واز من می رمیدی یک جهان بیگانه بیگانه

هزاران آیت گلگونِ خشمِ خنده هایت را

کشیدم مثل جام شوکران پیمانه پیمانه

قدیفه ، شال و دستمالِ سر دوش ات

برنگ سینه ی خونین این بیخانه بیخانه

پرتو جمال

محمد اسحاق " ثنا "

١٣ جنورى ۲۰۱۰ 

ونکوور، کانادا

محمد اسحاق " ثنا "

شدم  از فتنهٴ چشم  کسى  مستانه  مستانه

که بى مى  مى شوم از خود از آن بيگانه  بيگانه

د مى ياد خيالش بگذرد در خلوت  شبها

مرا از عقل بيرون ميکند سلانه سلانه

به هر جا پرتو شمع جمالش شعله افروزد

منم از شوق جانبازى چنان پروانه پروانه

نه تنها من نيم ديوانه  و مجنون و شيدايش

چو من مفتون او باشد بسى فرزانه  فرزانه

ز بار غم قدام چون حلقهٴ نون است ميدانم

کرا گويم ز درد دورى جانانه جانانه

دانه به دانه ...

نعمت الله پژمان 

هرات - افغانستان

۱۳ - جنوری ۲۰۱۰

نعمت الله پژمان

اي زلف پريــــشان تــــو در باور شانه

بي پــــرده سخن گوي بهرآيينه خانه 

صــــــد ناوك چــــوبين نگاه دل شيدا

پيوسته ترا مي طلــــبد ، ماه يگانه ! 

آن دامــن گلـــدار غزلگــــوي بلنــدت

گل ميسپرد دست مـــرا دانه به دانه 

تا طعـــم لب لبشكر تو غــــزلي شد

گـرديده دلم مست غزل هاي شبانه 

حدیث  عشق

سید همایون شاه (عالمی)

۱۳ جنوری  ۲۰۱۰ م

وزیر اکبر خان مینه کابل - افغانستان

سید همایون شاه (عالمی)

به یاد لعل میگونت  روم   میخانه   میخانه

خیال  از حسن  گلگونت مرا گلخانه   گلخانه

به دل امید   آمد  از   نگاه  زیر چشم  تو

ز چشم  ِ شوخ میدیدی  به  من دزدانه  دزدانه

ز دیدارت مرا  گم شد سراغ  خانه ی خویشم

بپرسم  تا  نشان خود  ز هر  بیگانه  بیگانه

به گرد  ِ شمع  ِ روی تو هزاران  کشته  میبینم

حدیث  عشق  ما  گوید   ببین   پروانه  پروانه

برنگ عشق بنگر روی زرد و چشم سرخ من

ز خون  دل  به   مژگان  آوَرَم  پیمانه  پیمانه

قیوم بشیر

ملبورن - استرالیا

۱۳ جنوری ۲۰۱۰

قیوم بشیر

چنان گشته اسیر زلف تو مستانه ، مستانه

ندارد  باکی  از  مردن  اگر  از بر تو باشد

به زندان  محبت  گر شود  زولانه ، زولانه

دلم خواهد که جانانم  بگیرد  دامن  مهتاب

به شام تیره وتاری که شد کاشانه ، کاشانه

چنان ازنازت ای دلبر دلم دریای خون گشته

که میسوزد سر و جانم شدم دیوانه ، دیوانه

بده ساقی می نابی  درین  خلوتگهء  مستی

که بردور شمع رویش شوم پروانه ، پروانه

به  دنیای  فریبنده  نمی ترسم  ز  رسوایی

به شورو شوق  دیدارت  بده  پیمانه ، پیمانه

سرا پا آتشست جانم ،  گل  خوب و دل آرایم

چو می بینی بحال من ، بسی دزدانه ، دزدانه

من از حسرت سرای بی سر و سامانه می آیم

که از  سوز  نگاهء  تو دلم  ویرانه ، ویرانه

« بشیر »  باشد  تمنا یش  تبسم  در لبان تو

که این است آرزوی هر دل  فرزانه ،  فرزانه

---------------

به دوست شفیق و گرانقدرم

نعمت الله جان پژمان

سکوت شبانه

خوشم رفیق عزیزم  که  نامهء  تو رسید

ترانه ای  ز  سکوت  شبانهء  تو  رسید

کجا  رفته ای  چندی   نمی دهی  خبرم؟

خوشم ازآنکه به غربت ترانهء  تورسید

ز بد  مستی  چشمت  گشته ام   دیوانه  ،  دیوانه

ز صبر و عقل و خوشبختی شدم بیگانه ، بیگانه

                           « مرحوم استاد صابر هروی »

شمع عالم تاب

صالحه وهاب واصل

۱۲ - ۱ - ۲۰۱۰ هالند

صالحه وهاب واصل

سرا پا آتشــم از عشق آن جانــــانـــه, جانــــانــــه

که چون لیلی و شیرین گشته ام دیوانــــه ,دیوانـــه

دو چشمش ساغر مستی , نگـــاهش نشۀ حســـرت

که با یک جرعه مستم میکند پیمانـــــه ,پیمانـــــه

مرا می بینــــد و از ناز غفلت می کنــــد , امــــا

نگـــاه زیر مژگـان میکنــــد دزدانــــه, دزدانــــه

بده ساقی می ئی  وصلش که عقل و هوش بزدایم

شــــوم از حسرت نوشین لبش مستانـــه, مستانــه

نیـــم تنهــــا یکی من عـــاشق روئی  فــروزانش

به پایش سر دهـد صد عاقل و فرزانــه, فرزانــه