قسمت آخر

و فردا فقط یک خبر بر سر زبانها بود:

"نیمه شب گذشته دزدان مسلح به خانۀ بابه ملنگ حمله نموده و بعد از سرقت نمودن اموال او و کشتن سگ اش از آنجا فرار نموده بودند".

سگ بابه ملنگ مرده بود و بدینترتیب آخرین دلخوشی من و یک تعداد دیگر آدم ها که به نتیجۀ مسابقه میان سگ بابه ملنگ و سگ جنگجوی سابق دل بسته بودند از بین رفت.

یکبار دیگر در جنگی که میان اشراف و اشرار و مردمان غریب در جریان بود پیروزی از آن اشراف شده بود و حالا آنها با خیال راحت و بدون اینکه دغدغۀ از جانب سگ بابه ملنگ داشته باشند می توانستد به سگ جنگی خودشان ادامه بدهند.

قسمت سی و سوم

قرار بود مسابقۀ بزرگ سگ جنگی میان سگ بابه ملنگ و سگ جنگجوی سابق یک هفتۀ دیگر درست روزی که من می مردم برگزار گردد. همه چیز برای برگزاری یک مسابقۀ بسیار بزرگ و فراموش نشدنی مهیا شده بود. مبالغ شرط بندی شده روی برد و باخت این مسابقه هر روز بالاتر می رفت.

یکی دو نفر کسانی که مبالغ بسیار گزافی را روی برد سگ بابه ملنگ شرط بسته بودند از مدتها قبل تمام مصارف خرچ و خوراک او را به عهده گرفته و مثل من امیدوار بودند که یکبار دیگر سگ ریز نقش بابه ملنگ معجزه نموده و از پس سگ غول پیکر و سایبریایی جنگجوی سابق ملیونر برآید. این مسابقه از آنجایی که اوج تقابل میان دو طبقۀ غریب و ثروتمند را نشان می داد از حساسیت خاصی برخوردار بود و سرو صدای زیادی را ایجاد نموده بود تا جایی که چند رسانۀ تصویری و صوتی خارجی که قسم خورده بودند همیشه ابعاد منفی و زشت زندگی افغانها را نشان بدهند تصمیم گرفته بودند از این مسابقۀ بزرگ گزارش تهیه نمایند. 

قسمت سی و دوم

تمنا دوا را گرفته بود. جرئت نکردم قیمت دوا را ازش بپرسم چون می دانستم خفه خواهد شد. به برادرم زنگ زدم و گفتم که دم در منتظرم باشد. بقیه راه را در سکوت سپری نمودیم. نزدیکی های خانه تمنا گفت که تا معلوم شدن نتیجه معایناتم استراحت نموده و دفتر نیایم و او در این باره با رئیس صحبت نموده و خبرم را خواهد گرفت.

تشکر نمودم. تمنا خداحافظی نموده و با اتفاق دریور برگشتند.  به خانه رفتم و به مادرم که با نگرانی می خواست علت زود آمدنم از کار را بداند اطمینان دادم که خوب استم و مریضی ام جدی و نگران کننده نیست.

قسمت سی و یکم

فردای آن روز نتوانستم دفتر بروم. هنوز مریض بودم. دور چشمانم حلقۀ کبود رنگی ایجاد شده بود و سوزش سینه و معده ام هم کماکان ادامه داشت.

در ضمن سرفۀ متدوام که گاهی اوقات با خون همراه بود راحتم نمی گذاشت.

من معمولاً به خوردن دوا عادت نداشتم و کوشش می نمودم تا حد امکان از خوردن دوا و رفتن نزد داکتر اجتناب نمایم. آنروز هم با وجود آنکه به شدت مریض بودم پدر و مادرم را که با نگرانی می خواستند نزد داکتر بروم متقاعد ساختم که خوب استم و نیازی به داکتر رفتن ندارم و با کمی استراحت خوب می شوم .

قسمت سی ام

صبح آنروز کمی زودتر از روزهای دیگر از خواب برخاستم.

دست و رویم را شسته و بلوز سرخ رنگی را که نشانۀ یک عشق آتشین بود بر تن نمودم.

همانطور که قبلاً گفتم آنروز برای من روزی خاصی بود و باید نسبت به بقیه روزها متفاوتتر ظاهرمی شدم.

کمی از عطر خاصی را که برای این روزها خریده بودم  به بدن و سر و صورتم زدم.

قسمت بیست و هشتم

زمستان با همه سردی و برفی که به همراه داشت فرا رسیده بود. آن سال بر خلاف سالهای دیگر سال سرد و یخبندانی بود.

 اما زمستان و سردی آن آتشی را که عشق تمنا در وجودم افروخته بود نتوانستند خاموش نمایند.

حالا دیگر عشق او یگانه هدف زندگی ام را تشکیل می داد. بکلی موقعیتم را فراموش نموده بودم. فکر می نمودم اگر کار می نمودم، صبح ها زودتر از دمیدن اشعه آفتاب از جایم بر می خواستم، داستان و شعر می نوشتم و شب ها با نگاه نمودن به تاریکی شب و آسمان بی ستاره می خوابیدم همه اش صرف برای او و به خاطر او بود

قسمت بیست و هفتم

فردای آنروز و روزهای بعد از آن نتواستم سر وظیفه ام حاضر گردم. ضعف شدیدی وجودم را فرا گرفته بود که اجازۀ هر نوع حرکتی را از من می گرفت. تمنا مرتب با تلفن احوالم را می پرسید و یک روز هم او با یک دسته گل به دیدنم آمد. از هر زمان دیگر مهربانتر بنظر می رسید.

با محبت تمام کنار بسترم نشست و در بارۀ مریضی ام پرسان نموده و  گفت که طی چند روز گذشته کاملاً در دفتر تنها بوده است و چقدر پشتم دیق شده است.

هر کس دیگری جای من بود فریب آن همه مهربانی و لطف تمنا را می خورد و  خیال دیگری در بارۀ او می نمود اما من می دانستم که ماجرا از کجا آب می خورد.

قسمت بیست و ششم

نامه را اینطور شروع نمودم:

تمنا جان:

امروز می خواهم برایت قصۀ کوچکی را بیان نمایم.

نمی دانم از کجا آغاز نمایم. در حقیقت برای این قصه هیچ آغازی نیست همانطور که پایانی هم وجود ندارد. می دانم که از حاشیه روی و کنایه گفتن خوشت نمی آید پس سر اصل موضوع می روم.