.
spacer
مطالبی که در این صفحه نشر میشود عقاید نویسنده گان محترم آن است و نظر ۲۴ ساعت نمیباشد.
 
spacer
spacer
صفحه اول
افغانستان
سیاسی
تبصره بر خبر
معرفی چهره های فرهنگی
کتاب و کتابدوستان
مقالات جالب و پژوهشی
گفتگو ها
بیان حقایق
مسایل جهان و منطقه
طنز،نورانی ،ترجمان، بشیر
نمایشنامه ها
طنز
کارتونهای هژبر شینواری
آثار هنری بشیر بختیاری
باچه آزره تقدیم میکند
داستان
دنیای شعر و شاعران
اشعار حاجی محمد کاظمی
اشعار مرحوم استاد صابر هروی
اشعاراستاد غلام حیدر یگانه
اشعار قیوم بشیر
اشعار حشمت امید
اشعار انجنیر حفیظ اله حازم
اشعار نورالله وثوق
اشعار سجیه الهه احرار
اشعار فریده اکبری
اشعار صالحه وهاب واصل
اشعار محمد اسحاق " ثنا "
اشعار خواجه عبدالله احرار
اشعار نعمت الله پژمان
اشعار ودود فضلی
اشعار زهره صابر «هروی»
اشعار ظفر خان " اهتمام "
اشعار همایون شاه عالمی
اشعار و نوشته های سید محمد اشرف فروغ
جوانان
کودکان و نوجوانان
از دفتر خاطرات
معرفی کتابهای جدید
فرهنگ مردم
لهجه ها و اصطلاحات محلی
با کشور تان آشنا شوید
به مشکلات مردم توجه کنید
نقد بر کتاب ،مقالات، فلم و..
زن و زندگی - زن و مشکلات
جالب و خواندنی
مشاهیر جهان
هنری و فرهنگی
گزارشهای ولایتی
مطالب انتخابی و ارسالی شما

دوستان و نویسنده گان گرامی!

درصورتیکه خواسته باشید نوشته های تان در این سایت نشر شود میتوانید بعد از تیپ کردن آنرا از طریق

Word

به این ایمیل آدرس

mehdibashir@gmail.com

بفرستید

سایت ۲۴ ساعت از شما و در خدمت شماست.

استفاده از مطالب سایت ۲۴ ساعت با ذکر مأخذ آن آزاد است و ممانعتی ندارد

سایت ۲۴ ساعت را به دوستان تان ایمیل کنید تا آنها هم در مورد آن اظهار نظر کنند

قابل توجه نویسنده گان محترم !

مطالبی که برای نشر میفرستید و میخواهید که بنام مستعار نشر شود بهتر است خود را برای سایت ۲۴ ساعت معرفی کنید تا نوشته تان طبق میل تان نشرشود.

 

 
طبیب بگو مرض من چه و چاره ام چیست ؟

نوشته : دوکتور محمد سعید « سعید افغانی »

طبیب بگو مرض من چه و چاره ام چیست ؟

« قسمت پنجم»

علامه دوکتور محمد سعید « سعید افغانی»
علامه دوکتور محمد سعید « سعید افغانی»
طبیب :  درست است ؛  من عقیده دارم  که اگر تشخیص درست  و وسایل معالجه  تهیه  و فرصت مساعد  گردد ،  معالجه اساسی  حتمآ  بمیان آمده  میتواند .

 مگر؛  فن اساسی  معالجه  نزد  من همان است : که زمینه تبادل افکار را  فهمیده  و وجوه مشترک مساعی  را پیدا کنیم ،  البته این  فیصله  بدست رجال  دانشمند و اولاد  صالح  وطن  خواهد  بود .

پس؛  در این صورت اگر تشخیص درست  نشده  باشد  و از سالیان دراز  وسایل معالجه  قصدآ  تهیه نمیگردید  و اولیاء  مریض به عیاشی  و بی باکی مبتلا و هیچ نمیخواستند که مریضان اجتماع صحت یاب  گردند !  چاره اساسی در  نزد  من ، همان است  که شما   فرمودید :

«  مریضان اجتماع به اعضای ضعیف  و نحیف خویش ، هر قدر بتوانند  در راه تهیه  وسایل معالجه به  جهاد ملی  و مقدس بپردازند  و فرصت را  ؛  ولو اگر چه به  شهادت  یک عده  مریضان هم انجام  یابد  صرفه  نه  نموده  ،  مساعد  سازند . »  

من باور دارم :  که تخم های  شقاق  و اختلاف  استعمارچیان   و  یرغلگرانیکه  با  این  وطن  عزیز کهنسالی ما  چندین بار در زمینه های مختلف  تجاوز  نموده  بودند  ،  منابع  فعال  فعالیت این تجاوز  شوم  و بقای آنها ،   ارتجاعا داخلی  بوده  . که  از تقویه این روحیه خبیث شقاق  و اختلاف ،  بهره برداری سو نموده  از منابع  تولیدی  مردم  و  عرق  ریزی  طبقه  ناتوان  سود برده ؛  که  منجر  به  پسمانی عامه  و صدها  نا بسامانی  های  دیگر گردیده است .

شکی نیست :  که  من از اولاد  صالح  خاک عزیز  خویش  در راه  بهبود  اساسی  اوضاع  موجوده توقعاتی  دارم  و در راه  پیدا کردن  تفاهم  مشترک  تا آخرین رمق حیات  کوشش  میکنم  ، و کوشش من آمید است  به  این آرزو  و ملوث نه گردد  که  خود را  بدین وسیله به مثل انانی  بسازم  که  فعلآ بعد از یک سلسله  مجاهدات  فریب کارانه  دسیاب منفی  قرار گرفته اند و بجز از  خوردن  و نوشیدن  و لوبه هر وسیله که باشد ،  دیگر آرزو و هدف  ندارند .

باید گفت : در ضمن این  گونه قیافه ها  مردمانی هم دیده میشود که چندین  مرتبه خود  را  به پایی  مردم انداخته و چندین  مرتبه  مخالف  منافع ملی  فعالیت نمودند  .

بنآ  من نمیگویم  که تو به  آنها را  باید قبول  نه کنیم ؛  بلکه  میگویم حق  ندارند  که  دعوی رهبری مردم  را  داشته  و عده ساده لوحان  را تکرار  کر ده ،   خود  را  جمع  نموده   و  به  مرتبه  دوم  و سوم و یا چهارم  هم  موقع استفاده های سو خود را مساعد  سازند .

زیرا ؛  ما عمر حضرت نوح را نداریم که بارها  بالای مردم تجارت نمایم ،  بلکه با این عقیده متوسل شدیم  که :  آزموده را آزموده  کردن  خطا است ! 

پس ؛  امکان  ندارد که  حق رهبری را به کسانی بدهیم  که بعد از یک سلسله  تجارب  منفی،   بازهم  به گپ های نرم ،  گرم  و چرب  ادعای  رهبری دارند .  بلکه بهتر است اگر این  نوع  مردمان  توبه  به  حق  نموده   باشند  تحت رهبری  اشخاص مخلص  و پاک نیت به مثل خاک  روب  و ملازم ایفای خدمت   گذاری نموده ،  بدی ها  و رسالت خود را بحساب و نیکی  بدرقه  سازند .

مریض عزیز را  توصیه  مینمایم : توجه  دقیق  خویش را بطرف آن  دردهای اساسی  اجتماع متوجه سازند ،  که در تحلیل ،  تشخیص و تهیه تداوی مفید و هم فرصت  مساعد را از دست  ندهیم  .

 بنآ امید است بعد از کنجکاوی زیاد  در صحبت آینده  مشوره طبی را  فراموش  نه کنید  و  بصراحت بگوید  که امراض  مهم  اجتماعی  ما ، آثار  و علایم آن  چه  بوده ؟   تا بتوانم  در لابراتوار  صحیح طبی  دست  داشته ،  امراض  قــدیم   و جدید  را تشخیص  نموده   و وسایل معالجه  و تداوی  را  به معاونیت  اطبآ  دانشمند  و مخلص وطن عزیز  و همکاری مریضان آماده و مهیا سازیم .

مریض : تصور میکنم که شعور و سوزش نا بسامان  و بی  پایان !!!  عجیب است  نمیدانم  نصیب آخری من چه  خواهد  بود!  و معلوم نیست که این طپش و نالش من پایان خواهند یافت و یانه خیر ؟  وضع  پسر  یک  تن از غربا  و فـقرآ  وطنــم ؛  که  طفولیتش به  مشکلات  و محرومیت ها  سپری شده ،   فراموشم  نمیشود  .  

مردم « قوم » ده و قریه ام  که  در صد ،  نـود و نـو ؛ عــاجز و بیچــاره  بودند ،  اکثرآ  نان  جواری به شکم  سیر نمی  یافتند .   به  قرضدار  دوامدار  میزیستند ، در فصل  زمستان  با حیوانات  درخانه های  تاریک و دود  گرفته  زندگی میکردند  ، دوای  را  برای مریضان  خویش نمی یافتند و تشخیص مرض  توسط  اطبآ  صورت  نمیگرفت .  

اکثر تداوی را زنان  پیر و مردان سال خورده  توصیه  میکردند  و یا  کدام  حکیم  جی یونانی  که در حقیقت از طب یونانی هم واقفیت  درست نمیداشت ،  هدایت میداد.

دوای  مروج  عبارت از :   جوانی ، بادیان ،  هلیله ،  بارتنگ ، خاک شیر ، ثنا ، اسفرزه و امثال آن استعمال  داشت و دم  و دعا  و تعویذ   و طومار ، جادو  رواج  بود .  

اکثر مردم  ده و قریه  حیات و عمر عزیز خود را به بیکاری ،  گشنگی  ،  بی لباس  و  بی  درمــانی  صحیح  سپری میکردند ،  نمیدانم  عوامل اصل  چـه  بوده  ؟   

مگر ؛   در ظاهر ملک  و کلانتر صاحب  قریه  و ده  ، از غیرت  و شهامت  با  مردم  داخل  صحبت میشدند و یکی را به کله  دیگر استعمال  میکردند  .

عرف و عادات مردم :  زیر بار سیال داری  ؛  روز  بروز  بدبختی ها را اضافه تر  میساخت  ،  و از جانب هم «  صوبه دار ، کوتوال ، قومندان  و حاکم صاحب »  به نظر مردم  فوق تر از  نــوع  انسان جلوه مینمودند و به فکر خدمت  گزاری و رهنمای به مردم  و به میان آمدن عدالت اجتماعی نبودند !

ملا صاحب ،  مولوی صاحب  و  مولانا  صاحب :   روحیه  معنی  را  در لباس  و مبالغه گوی  سراغ داشت و ثواب و مال را در غیر مورد ،  مخالف  از  روحیه اسلام  تلقین مینمودند  .  

خود سری طبقات حاکم : مسلط  به مقدرات مردم  بدرجه اخر توصل  نموده  بود ،امید بهبود  اوضاع  به نا امیدی ها  مبدل گشته  و درد و سوز اصلاحات  اجتماعی در سینه ها کرخ  به نظر میامد.

صله و عاطفه :  در تحت شعاع  گندی و گندی بازی ؛  پره و جنبه تا یک  اندازه  موجودیت  داشت ، منافع  اجتماعی  صدقه ،   منافع فردی چند تن از  اولیا  زورګیر و جابر و دسیسه کار قرار گرفته بود  و معقولیت هم  در عین همین ساحه  فعالیت  می نمود  .

 چندی  بعد  جوان  شدم  !  و جوانی  من هم  در  همین   شور و سوز  نا بسامان و  بی پایان  خاتمه یافته  ،  مگر ؛   جای  شکر  بوده  که  پدر بزرګوارم  مولانا   عبدالمجید  « صافی »   شخصی صالح و معقول بوده .  همه مردم  با او اخلاص  داشتند ،  در تحت تربیه او توانستم  با افکاری مواجه شوم  که تمیز خوب و بد را کرده ،  غریزه خدمت اجتماعی خویش را نشوه و نما  دهم .

 او بارها  بمن توصیه  می نمود که  خدمت به مردم  بی چاره را موجب  سعادت دایمی  دانسته  باشید  و غرض من ، از علم و با سواد شدن  شما همین است  که شما باید خیر رسان و خادم مردم باشید !! او ریاکاری را بد میدانست ، از  تظاهر  متنفر بود  ،  به حال مردم  بیچاره میگریست و میگفت : امید اصلاح این  نابسامانی ها از  کی  شده  میتواند ؟

 او شور و سوز خدمات اجتماعی به مردم داشت  و در راه اظهار شور و سوز خدمات اجتماعی خوف و ترس از احدی نمیکرد  و خدمات اجتماعی  او به  همه  مردم  ولایت لغمان  در وقت  جهاد  استقلال افغانستان  و به تعقیب آن  در جنگ های وطنی ؛  که مردم  ولایت  لغمان در آتش « جنگهای قومی » میسوختند ، واضح  و ثابت است .

او با تاثیر و نفوذ  مذهبی  خویش  که  در بین  مشرقی  داشت ؛  توانست  صدها  فجایع  را اصلاح  و در عین  صحنه  آتش جنگ ؛  اصلاح  طرفین  را بمیان  آورد .

 پدر بزرگوارم :  شخص فقیر ، مدرس  و استاد  بود ، کتابهای  منطق  و فلسفه  و الهیات را  تدریس مینمود  و در عین  حال  قانع  تصوف  و عابد  بوده ،   تقوی  و پرهیزکاری را  دوست  داشت .

 او به  قوم  صافی  بوده ،  مگر ؛  تعصبات  قومی  را  طرفداری  نمیکرد  .  او چند  جریب  زمین که داشت بدست  خود  کشت و زراعت  می نمود و نفقه عیال  خود را از همین  مدرک  تامین  می نمود ، استغنای  او شهرت  داشت ؛  عاجزی  ، توکل  و جرآت  او  معروف  است .

مـریض  :  تصور میکنم   که  شور  و سوزش  نا بسامان  و بی پایان  !!!  عجیب  و غریب است .   من سالها در خانه  فقیری  پدر اکثر به نان  و لباس نهایت عادی  زیست  داشتم ،  خواب من اکثر به توشک و توشکچه و بالشت و قالین صورت نگرفته ،  بلکه با گلم و بوریا  ؛  سروکاری  داشتم .

 پدر من :  مهماندار بوده ، مردم  با او رفت و آمد زیاد داشت . مگر ؛ نمیدانم  راز اصلی  چه بود ؟ که او مهمان های خود را به  جواری و دال و نان عادی و بی تکلیف راضی و خوش نګه میداشت!

نوت : شاید اخلاص  و بی الایشی  و تحلیل درست اوضاع  به نزد  مخلصین او، ارزشی  زیاد داشت . به هر صورت  ؛  حکایت های جوانی من نهایت  زیاد  و حاصل آرامی  من و قوم  و قبیل وطنم نهایت اندک بنظرم آمده.

 شاگرد بودم !  معلم  ، استاد  و اداره چی گشتم !  سوختم ،  ساختم ،  شنیدم و گفتم !  مگر ؛  بجز از طبقه  عاجز  و بیچاره  نتوانستم   که طبقه  ظالم  و زور گیر را به  عواقب  خطیر  و ناگوار  فهمانده بتوانم .

واقعآ این طبقه خود سر و  زورگیر ؛  آن  قدر عاشق منافع  شخصی و آنی  خود گشته   که  سنجش منافع  دایمی  خود را هم کرده  نمیتوانند ،  تحلیل اوضاع را از دست  داده   و حیات هزاران عقلآ  و دانشمندان ملی  که سرمایه  حقیقی  ملت بودند ،  به تباهی  مواجه ساخته اند .

من در دوره  جوانی : اکثر با رجال مستبد  مواجه شده ام  و اختیار من  به  دست اشخاص نا معقول و نا عاقبت اندیش بود ؛ هر چند به آنها  مجادله مستدلانه نمودم ،  سودی نه بخشید .

حتی من  بوقتی هم تصادف  نمودم  که از خود هم مایوس شدم   و خیال وتصور نمودم  که  شاید  دنیا  دیگر هم  بدین منوال  باشد  و شاید  من خطا  کرده و حق با آنهای باشد ، که کجروی  مینمایند .

ولی ؛  فرصت  به من مساعد  شد  که از  دنیای د یگر « کشور دیګر »  هم  دیدن  نمایم !    وقتیکه اوضاع  دنیا  دیگر را مطالعه  نمودم ،  دانستم  که  ګپ  چیست و علت چه بوده ؟  

دانستم که  در دنیا  د یگر ؛  بمثل  بی عقلان  مستبد  و زورگیر  وطن  ما  ،  وجود   ندارند !  

این مستبدین  بدون  چال و فریب ، هیچ  برای ساختن  قانون  صحیح  و تعمیل آن  حاضر نمیباشند   و بجز از منافع  شخص ،  منافع اجتماعی  و منافع  دایمی  خود را هم  در نظر  ندارند .

 بنآ ؛  اینک هم  میسوزم  و هم   شوری در دل و ضمیرم  حملات اجتماعی  دارد !   مگر ؛  بدبختانه هیچ چانس موفقیت را برای  خدمت  کردن  به  وطن و مردم  بیچاره  خود  سراغی  ندارم  و روز  به روز ، مشکلات  و بدبختی های این ملت  بیچاره  اضافه تر  میگردد .

بصراحت میگویم :

ــ اکثر تحقیق  اقامه  دعوی و فیصله ها بنظرم خطا جلوه میکند . 

ــ قوانین و مقررات  از رموز تمایل  طبیعی  مردم اگاهی  و واقعیت  ندارد .

ــ عقده های اجتماعی  و پسمانی ها  روز بروز اضافه  میګردد .

‎‎ــ سیاست  داخلی و خارجی  درست نیست .  

ــ  جلب توجه  و حل مشکلات را  درست ،  معقول و منطقی کرده  نمیتوانند.

ــ تشخیص درست ،  وارسی  در موقع و فرصت مساعد  درک ندارد و عده زیاد نا اهلان  بی کفایت و قسی القب بمقدارات مردم مسلط اند .

پس ؛  نمیدانم نصیب اجری من ،  قوم عزیز و  و طن  بیچاره ام  چه خواهد بود ؟  و معلوم نیست که این طپش  و نالش بی پایان مردم  خاتمه خواهد  یافت و یا نه خیر ؟

آیا !  از قرب وجوار  و در همسایه خود شرم  نداریم  که ما قوم  « شجاع  و با غیرت  و نامی »  در این  قرن قمر  به چه بدبختی ها پسمانی ها  موجه  میباشیم ؟ 

آیا !  حرکت اصلاحات و پیشرفت اساسی  را توسط  رجال  دانشمندان و شخصیت های باکفایت  بمیان نمیاوریم ؟ 

پس ؛  شما بحیث  طبیب دانشمند و با تجربه !  مصلحت  بدهید  که در مقابل  چنین  خطرات  و تباهی مدهشی ، علاج  و چاره اساسی  چه خواهد  بود ؟

«  پایان  قسمت  پنجم  »

دوکتور محمد سعید « سعید افغانی »

دوم حوت  سال ۱۳۵۰ هجری شمسی ـ کابل

 
 

مؤسس و مسؤول
سایت
محمد مهدی بشیر

سال تأسیس

۴ میزان ۱۳۸۶

  خورشیدی

26  سپتامبر 2007

  میلادی

Tel:0031644388706

spacer

spacer