.
spacer
مطالبی که در این صفحه نشر میشود عقاید نویسنده گان محترم آن است و نظر ۲۴ ساعت نمیباشد.
 
spacer
spacer
صفحه اول
افغانستان
سیاسی
تبصره بر خبر
معرفی چهره های فرهنگی
کتاب و کتابدوستان
مقالات جالب و پژوهشی
گفتگو ها
بیان حقایق
مسایل جهان و منطقه
طنز،نورانی ،ترجمان، بشیر
نمایشنامه ها
طنز
کارتونهای هژبر شینواری
آثار هنری بشیر بختیاری
باچه آزره تقدیم میکند
داستان
دنیای شعر و شاعران
اشعار حاجی محمد کاظمی
اشعار مرحوم استاد صابر هروی
اشعاراستاد غلام حیدر یگانه
اشعار قیوم بشیر
اشعار حشمت امید
اشعار انجنیر حفیظ اله حازم
اشعار نورالله وثوق
اشعار سجیه الهه احرار
اشعار فریده اکبری
اشعار صالحه وهاب واصل
اشعار محمد اسحاق " ثنا "
اشعار خواجه عبدالله احرار
اشعار نعمت الله پژمان
اشعار ودود فضلی
اشعار زهره صابر «هروی»
اشعار ظفر خان " اهتمام "
اشعار همایون شاه عالمی
اشعار و نوشته های سید محمد اشرف فروغ
جوانان
کودکان و نوجوانان
از دفتر خاطرات
معرفی کتابهای جدید
فرهنگ مردم
لهجه ها و اصطلاحات محلی
با کشور تان آشنا شوید
به مشکلات مردم توجه کنید
نقد بر کتاب ،مقالات، فلم و..
زن و زندگی - زن و مشکلات
جالب و خواندنی
مشاهیر جهان
هنری و فرهنگی
گزارشهای ولایتی
مطالب انتخابی و ارسالی شما

دوستان و نویسنده گان گرامی!

درصورتیکه خواسته باشید نوشته های تان در این سایت نشر شود میتوانید بعد از تیپ کردن آنرا از طریق

Word

به این ایمیل آدرس

mehdibashir@gmail.com

بفرستید

سایت ۲۴ ساعت از شما و در خدمت شماست.

استفاده از مطالب سایت ۲۴ ساعت با ذکر مأخذ آن آزاد است و ممانعتی ندارد

سایت ۲۴ ساعت را به دوستان تان ایمیل کنید تا آنها هم در مورد آن اظهار نظر کنند

قابل توجه نویسنده گان محترم !

مطالبی که برای نشر میفرستید و میخواهید که بنام مستعار نشر شود بهتر است خود را برای سایت ۲۴ ساعت معرفی کنید تا نوشته تان طبق میل تان نشرشود.

 

 
طبیب بگو مرض من چه و چاره ام چیست ؟

نوشته : دوکتور محمد سعید « سعید افغانی »

طبیب بگو مرض من چه و چاره ام چیست ؟

« قسمت چهارم »

علامه دوکتور محمد سعید « سعید افغانی»
علامه دوکتور محمد سعید « سعید افغانی»
طبیب :  از دیر است که  من  به  درد های مریضان  اجتماعی سرو کار دارم ،  به نالش های  بی پایان مواجه  میباشم .

 نالش های مختلف دردهای  متنوع  احساس میگردد.  ضمنآ   گاهی مردم  در جستجوی  چاره  و گاهی از بی  چارگی  آه و فریاد  میکشند ، توصیه های  مختلف شنیده  میشود  و تحلیلات متنوعی  بمیان آمده  استدلال ها  اقامه میگردد  و لیدرشپ ها  به  قیافه های  مختلف قــد علم  میکنند  ، دیر و صومعه  زیاد میشود ، از گل  و بلبل  سرایده اند  ؛ از کتاب  و شراب حکایت میکنند ؛  نام  های  استعمار، استثمار و ارتجاع را لعنت  میگویند  و از امپریالیزم  شکایت  دارند .

  بعضی  میگویند :  شعور سیاسی  ضعیف است !   بعضی  ها شرایط   ذهنی را تنها  به  بیداری  شعور سیاسی مربوط  نمیدانند .  میگویند :  نمیدانیم  چرا  هنوز به  فیصله  قطعی  نه رسیدند ، و علت چیست  که چاره اساسی  بعمل  نه  آمده ؟

  این صدا ها مدتی طغیان  پیدا میکند ،  چنان طغیانی که تو گوی حتمآ  تآثیر مثبت  دارند .  مگر؛ اندکی سپری نمیشود که  سکوت و خاموشی مطلق حکم  فرما  میگردد و چنان سکوت و خاموشی که تو گوی زبان در دهان وجود  ندارد .

 در چنین مراحل  رعدها و برق ها  دیده  و شنیده میشوند ، مگر؛ توجه را جلب کرده  نمیتواند ! ژاله ، زلزله ،  طوفان  و سیلاب  فرصت های  مساعد را  نا مساعد  میسازد . مگر؛ جای  نهایت  تآسف  این است  که   نامساعد  و حتی  نا مساعد   دوام   داشته ،  احدی  پیدا  نمیشود  که  نامساعد را  به  مساعد تحویل  و تطور دهد .

  من میدانم  چه  باید  کرد ؟   مگر؛  نمیدانم  که چطور باید  کرد ؟  و اگر میدانستم  که  چطور باید  کرد حتمآ چیزی کرده میتوانستم  ، خاصتآ   پیدا کردن  حقیقتی  که :

  چه باید کرد ؟  آسان نیست !   مگر ؛  تطبیق این  دانش بعد از پیدا کردن رمز چطور باید کرد ؟ امکان پزیر است !!    من مدت ها نمیدانستم که چه باید کرد  و در مقابل  دردهای   متلاطم  اقلآ  تصور چاره اساسی را هم  کرده نمیتوانستم  .  و اینک که  میدانم  چه باید کرد ؛  هم  سودی  ندارد  زیرا ؛  نمیتوانم چطور باید کرد که دردهای  متمادی را علاج  اساسی  کرده  بتوانم .

  پس ؛   بدین اساس مدتی  غافل بوده  و از مدتی  است که  بیداری  پیدا کرده  ،  مگر ؛  امیدی  احساس  نمیگردد  که  از بیداری  خویش  برای  علاج  امراض سالیان  دراز  استفاده  کرده  بتوانم .

من به صراحت لهجه  میگویم : که امراض اجتماعی  به  مرحله خطیر توصل  نموده  و از بالا  و پایان مشکلات به مثل  بارش  شدید   برج  ثور دامنگیر گردیده  است،  پس  تنها  اینکه چه  باید  کرد  کفایت نمیکند ، بلکه باید  سنجیده  شود  که چطور باید  کرد !

  دانش من  میگوید :   باید  در این مرحله  خطیر ؛  رجال  دانشمند  و مخلص  خواه  بی طرف  و خواه ازهر جریان  که باشند  ،  کله های خویش را برای  بهبود اوضاع  نزدیک  سازند  و یک  جبهه  واحد را برای  اهداف  مشترک  بمیان آرند .

  معقول  نخواهد  بود که از تفاهم  دور باشیم ؛  اینکه اهداف مشترک چیست ؟ درصورت تبادله  افکار حتمآ به آن رسیده میتوانیم  و در صورت رسیدن به اهداف مشترک امید قوی است که به سوال چطور باید کرد ؟  جواب مثبت و علمی را تهیه نمایم .  من میدانم که توصل به این نوع  چاره های اجتماعی  ،  خالی از قبول  کردن رنج  نیست .  مگر؛  اگر رنج را برای  بهبود قبول  نداشته  باشیم ، امید  بهبودی جز رسوای  سودی  نخواهد  بود !پس ؛  بیاید  حرکت را بالای  خطوط  عریض  طویل  و عمیق برای  رسیدن به  تفاهم  اجتماعی  قبول کنیم ، علاوتآ  این  خطوط را از نقاط  مشترک شروع کرده  و به  طرف اهداف  اساسی  خویش ،  راه های توصل  نزدیک را جستجو نمایم .ــ مریض عزیز :   جملات  شما  قابل  تقدیر و تحقیق  میباشد !   بنآ  میخواهم   به  فکر دقیق  در مورد  آن   پرداخته ،  برایم   یادداشت  و تحلیل  تهیه   دارم  که  شما  در مقابل  می گفتید  :  شما  بصراحت گفتید ،  که باید  ساده و خوش باور باشم  . مگر؛  من  به صراحت لازم  میدانم  که  بگویم ، محتاط زیاد هم  باید  نباشم ، از سایه  خویش  نه ترسم و در صورتیکه خاین ملی و خاین اخلاقی  نباشم  وعزم من برای خیر و منفعت عامه باشد ، چرا بترسم و برای چه  این نوع  زندگی  مفلوک را  دوام  دهم .

باور داشته باشید ؛  که من از این زندگی مفلوک ، مرگ را به  صد  مرتیه  ترجیع  میدهم . ما چه داریم  که  در هراس باشیم ،  افسوس :  زندگی  تباه ،  تاریخ  تباه و موجودیت ملی و اخلاقی در خطر مدهش دیده  میشود  و اگر  در چنین  مراحل  بازهم  از احتیاط  کار میگریم  ،  قبول  کنید  که مسوؤلیت  آینده بدوش همه  خواهد  بود .

  شما باید قبول کنید که شما احتیاط را قبول کرده اید ،  مگر؛ احتیاط  زیاد  که  عبارت از احتیاط  محض باشد  قبول  ندارید  ،  پس ؛  بدین اساس  ما و شما در دو موافق  میباشیم  که احتیاط  بذات خود خوب و افراط در احتیاط  و احتیاط را بدرجه احتیاط  محض میرساند .

 باید تحلیل مذکور شما را قبول داشته ،  حتمآ بگویم :  در صورت که خاین  اخلاقی و  خاین ملی  نباشم  و عزم و نیت ما برای خیر و منفعت عامه باشد ، پس ؛ چرا  بترسم و ازاحتیاط محض، کاراخذ  نمایم .

  درست است که باید  به زندگی  مفلوک دوام  ندهیم   زیرا ؛  واقعآ  از زندگی  مفلوک  مرگ  به  صد مرتبه  ترجیح  دارد !  پس ؛ اگر آمید  بهبود  اوضاع  موجود  نباشد ،  باید  به  هیچ  وجه  برای  بمیان آوردن اصلاحات عمومی  و اقدام  به خیر  هراس  نداشته  باشیم  .

برای اینکه زندگی تباه ، تاریخ  تباه  ، موجودیت ملی و اخلاقی در خطرمدهش دیده میشود  وما چگونه  به زندگی  قابل  عار دوام  دهیم .

  درست است که اگر در چنین مراحل از احتیاط  مفرط  کار بگیریم ،  مسوؤلیت و لعنت  آینده و مستقبل بدوش همه ما خواهد بود  و اگر درست میدانیم  باید در چنین مرحله هر دو دست را به سر نهاده ، شور  یا فریاد  و فغان را بمیان آریم   و ذهنیت عامه را  در  مقابل  اوضاع  نا معقول  بشور آورده ، کوشش کنیم  که اولاد  فاسد  وطن را هم  به عواقب خطر ناک ،  معطوف ساخته تا نا صالح  همه  صالح گشته به خطر مدهش اجتماعی  متوجه  گردند. درست  است  که  درد را  باید  با  بی دردان ؛ عاملانه  در میان  بگذاریم ، تا عــده  آنها  اضافه  تر نگردد .  

من باور دارم :   که  آرزوی  شما پاک و مقدس است ،  پس ؛  اگر عاملانه  مساعی  مقدور را  بخرچ  دهید و فرصت های  معقول را از دست  ندهید ، موفقعیت  و کامیابی  با شما  است  و حتی  !  ناکامی  شما هم  حتمآ ، کامیابی ها  را  بمیان  میاورد .

« پایان قسمت  چهارم »

دوکتور محمد سعید « سعید افغانی »

چهارم  دلو سال ۱۳۵۰ هجری شمسی ـ کابل

 

 
 

مؤسس و مسؤول
سایت
محمد مهدی بشیر

سال تأسیس

۴ میزان ۱۳۸۶

  خورشیدی

26  سپتامبر 2007

  میلادی

Tel:0031644388706

spacer

spacer