.
spacer
بیاد داشته باشید که ۲۴ ساعت مستقل بوده ، مربوط هیچ گروه  و سازمان سیاسی در داخل و خارج کشور نمیباشد.

 

 
spacer
spacer
صفحه اول
افغانستان
سیاسی
تبصره بر خبر
معرفی چهره های فرهنگی
کتاب و کتابدوستان
مقالات جالب و پژوهشی
گفتگو ها
بیان حقایق
مسایل جهان و منطقه
طنز،نورانی ،ترجمان، بشیر
نمایشنامه ها
طنز
کارتونهای هژبر شینواری
آثار هنری بشیر بختیاری
باچه آزره تقدیم میکند
داستان
دنیای شعر و شاعران
اشعار حاجی محمد کاظمی
اشعار مرحوم استاد صابر هروی
اشعاراستاد غلام حیدر یگانه
اشعار قیوم بشیر
اشعار حشمت امید
اشعار انجنیر حفیظ اله حازم
اشعار نورالله وثوق
اشعار سجیه الهه احرار
اشعار فریده اکبری
اشعار صالحه وهاب واصل
اشعار محمد اسحاق " ثنا "
اشعار خواجه عبدالله احرار
اشعار نعمت الله پژمان
اشعار ودود فضلی
اشعار زهره صابر «هروی»
اشعار ظفر خان " اهتمام "
اشعار همایون شاه عالمی
اشعار و نوشته های سید محمد اشرف فروغ
جوانان
کودکان و نوجوانان
از دفتر خاطرات
معرفی کتابهای جدید
فرهنگ مردم
لهجه ها و اصطلاحات محلی
با کشور تان آشنا شوید
به مشکلات مردم توجه کنید
نقد بر کتاب ،مقالات، فلم و..
زن و زندگی - زن و مشکلات
جالب و خواندنی
مشاهیر جهان
هنری و فرهنگی
گزارشهای ولایتی
مطالب انتخابی و ارسالی شما

دوستان و نویسنده گان گرامی!

درصورتیکه خواسته باشید نوشته های تان در این سایت نشر شود میتوانید بعد از تیپ کردن آنرا از طریق

Word

به این ایمیل آدرس

mehdibashir@gmail.com

بفرستید

سایت ۲۴ ساعت از شما و در خدمت شماست.

استفاده از مطالب سایت ۲۴ ساعت با ذکر مأخذ آن آزاد است و ممانعتی ندارد

سایت ۲۴ ساعت را به دوستان تان ایمیل کنید تا آنها هم در مورد آن اظهار نظر کنند

قابل توجه نویسنده گان محترم !

مطالبی که برای نشر میفرستید و میخواهید که بنام مستعار نشر شود بهتر است خود را برای سایت ۲۴ ساعت معرفی کنید تا نوشته تان طبق میل تان نشرشود.

 

 
درصفحات تاریخ

در صفحات تاریخ

 دراودیان و آریایی ها

بخش دوم

سید همایون شاه عالمی

Dravidian peoples
سید همایون شاه (عالمی)
سید همایون شاه (عالمی)
مردمان دراویدی: مربوط به مردمانی میشود که به زبان های فامیل (دراویدی) مکالمه داشته اند. که بیشتر در مناطق جنوب نیم قاره هند ساکن بوده اند. ولی بخش دیگری از این مردمان ساکنان هند مرکزی، سریلانکا، بنگلدیش، پاکستان ، افغانستان و ایران میباشند.

بعضی از علما معتقد اند که مردمان اصلی تمدن ( هندو والی)  هستند، مردمان زبان دراویدی با داشتن متکلمین در حدود ( ۳۰ الی ۷۰ ملیون) هر کدام : (تلیوگو)ها، (تامیل)، ( کانادیگا) (مالایالیس) میباشند. و دیگران با نفوس در حدود ( یک و نیم) ملیون عبارت اند از ( تولوواس) ، ( گوندس) و(براهوی)

اثری از درویدیان
اثری از درویدیان
لست مردمان دراویدی:

الف - براهوییان :- متعلق به رده بندی گروپ شمال دراویدیان اند. که در ایالت بلوچستان پاکستان قسمتی از سیستان  ِ ایران و مناطق زرنج ( نیمروز) افغانستان بود و باش داشتند و ازینکه توسط مردمان بلوچ احاطه شده و در محیط اکثریت بلوچ زندگی کردند به مرور زمان با اقوام بلوچ مخلوط شدند.  

ب -  مردمان ( گند) ویا ( گوند) گروپی از دراویدیان که بشکل قبیله ی و قومی در قسمت های هند مرکزی ساکن بوده بزبانهای قومی صحبت میکردند.

ج - مردمان  ِ (کانادیگا) مربوط رده بندی گروپ جنوبی دراویدی اند. عموماً در قسمت های شمالی ( کریلا) و ( کرناتاکا) و جنوب  ِ ( مهارا شترا) مسکون اند.

   د-  کهند :- مردمان قبیله یی اند که بزبانهای ( Kui )  و یا( کیی)  شاخه ی دراویدی تکلم مینمایند اکثر در شرق هند یعنی ایالات چون (اوریسا) ، (اندهارا پردیش) ساکن هستند.

ه - مردمان ( کوداوا) مربوط شاخه های جنوبی داراویدی اند، در (کوداگو)و یا  ( کوورگ) واقع در مناطق (کراناتاکا) مسکون هستند. 

و -  مردمان کروکه :- مربوط رده بندی گروپ شمالی دراویدی اند که در هند و بنگلدیش به چشم میخورند، یگانه زبان بومی است که در بنگلدیش تکلم میگردد. 

ز - مردمان (مالایالی):- مربوط گروپ جنوبی زبانهای دراویدی اند. ساکنین (کرالا)، (لکشاد وپ) و قسمت های ( تامیل نادو)،( کرناتاکا)،( مهاراشترا) ، دهلی و مناطق شرق وسطی هند میباشند.

ح- (تامیل):-  مربوط گروپ دراویدی جنوبی هستند. معمولا در ً( تامیل نادو)، سنگاپور، (اندامان)،(نیکوبار)، ( سریلانکا)، (مالیزیا) قسمت های (کریلا) ، (اندراپردیش) (کرناتاکا) و افریقای جنوبی دیده میشوند.

ط - (تیلوگو) این مردمان مربوط گروپ جنوبی دراویدی اند. رسماً با گروپ مردمان مرکزی دراویدی صنف بندی شده اند ولی فعلاً بطور ویژه مربوط دراویدی جنوبی 2 و یا قسمت های مرکز جنوب شمرده شده اند.

ی - ( تلو وا) مربوط رده بندی جنوبی دراویدی اند و در سواحل (کرناتاکا) و شمال (کرالا) دیده شده و به صورت متناوب بنام ( تلو نادو) مسمی شده اند. 

  دراویدی  -  در هزاره ی دوم پیش از میلاد ، جمعیت قابل ملاحظه ی اقوام دراویدی با سر منشاء غربی ، یا به احتمال قویتر از تیره ی بومیان خاک هند در دوره ی (نوسنگی) ، به طور پراکنده در سرزمین هند رحل اقامت افکندند. این دراویدیان قاعدتاً همان (داس) ها یا (داسیو) ها اند که با اقوام فاتح آریایی جنگیدند. در کتب مقدس (واد ها) به شهر های آنان اشاره شده و از ایشان به لقب (آناسه) به معنی بی دماغ ( بی بینی) یاد شده است. این لقب اشاره دقیق و واضحی به ویژگی های نژادی قوم دراویدی دارد.

از جمله عناصر اصلیت دراویدی میتوان از نیایش عضو تناسلی مردانه ، الهه مادر، یا (کشاها) ، (ناگاها) و دیگر ارواح طبییعت نام برد.

 Image با تصدیق منشاء جنوبی دراودیان، و اصلیت شمالی آریاییان  میتوان نتیجه گرفت که با درگیری و پیروزی قوم  شاهوار آریایی در شکل گیری های قبایل دراویدی و آمیزش تدریجی فرهنگ های دو قوم ، رفته رفته پذیرش و تبادلعناصر اعتقادی نیز به وقوع پیوست.

  در اثر ظهور فرهنگ ترکیبی جدید، از یک سو نیایش فالوس { اشکال ساخته  شده  شبه عضو تناسلی مردانه} و الهه  مادر{ پیکرک های زن متعلق به قوم  مغلوب} تداوم یافت، و از سوی دیگر ،  نزاع نماد گرایی   مروج رایج دراودیان  جای خود را به شمایل نگاری انسان وار:  سپرد. 

و بدین ترتیب غلبه قوم فاتح در عصر شکل گیری دیانت منسجم و آئین ( بهاکتی) آغاز گشت.

قاعد تاً عناصر دراویدی ، نقش عمده در کلیه امور مربوط شکل گیری و مراسم آئینی نیایش اصنام ، یعنی (پوجها) که از (یجنا) متمایز است ، ایفا میکردند. طرح معماری کلبه های خیز رانی دراودیان که (تودا) خوانده میشد، بعد ها در غار - معماری بودایی به عنوان پیش طرح برای ساخت طاق های بشکه یی شکل و قوس های نعل اسبی در نوع ابتدائی (چایتیاها) مورد استفاده قرار گرفت.

{ لفظ چایتیا به معنی نیایشگاه یا محل عبادت است.} این واژه در معنای عام خود ، هر مکان و محلی را که به عبادت مربوط میشود در بر میگیرد. اما چایتیا به عنوان اسم خاص در سنت بودایی به تالار های شکل (U) اطلاق میشود که در دل صخره ها حفر شده اند.} طاق های قوسی رایج در هند، در سایر مناطق جهان نادر اند. بنا های ساخته شده از تخته سنگ (نَیز) که بسیاری از معابد قدیمی به آن شیوه بنا شده اند، ریشه ی دراویدی دارند.

تبادلات دریایی اولیه هم، که با ماهیگیری مربوط میشده، قاعدتاً دراویدی بوده است. از دیگر عناصری که ریشه دراویدی دارد صنایع صدفی است. استفاده از الگو های ساخته شده از صدف،و شیپور های درست شده از صدف های حلزونی ، که در جنگ یا مناسک آئینی مورد استفاده قرار میگرفته ، از منابع دراویدی دوره حماسی به عاریت گرفته شده اند.

سرگذشت ادوار نخستین تاریخ دراودیان در( دکن) و جنوب هند مبهم و نا معلوم است. همین قدر میدانیم که فرهنگ دراویدی در مناطق فوق در قرون پیش از میلاد به مرتبه از رشد اقتصادی، نظامی و ادبی رسیده بود. و در قرن سوم پیش از میلاد امپراطوری کبیر (آندرا) پهنه ی دکن را از شرق تا غرب زیر سلطه داشت.

مختصری در باره تاریخ امپراطوری (آندرا)

در داستانهای حماسی سانسکریت سلطنت (آندرا) ذکر شده است، مانند ( ایتاریا براهمانا) در حدود هشتصد قبل از میلاد( مهابهاراتا) همچنان از (ناتیاساسترا) ی (بهاراتا) در قرن اول پیش از میلاد از (آندرا) یاد شده است.

آثار و مجسمه های اشکال و اجسام از (کاکانیا) در( وارانگال) پایتخت سلطنت  (هند -شالوایتی)
آثار و مجسمه های اشکال و اجسام از (کاکانیا) در( وارانگال) پایتخت سلطنت (هند -شالوایتی)
در قرون اولیه میلادی در منتهای جنوبی هند ، پادشاهی مقتدر و کامران (پاندیان) در پایتخت خود، (کورکای) استقرار داشت. سه قرن اول میلادی عصر زرین فرهنگ (تامیل) به شمار میرود.  از این دوران مقادیر متناوب منابع مکتوب به جا مانده که رشد و اوج شعر، موسیقی، نمایش، پیکر سازی و نقاشی حکایت دارد. در همین عصر داد و ستد با روم ، و قصبات هند و اندونزی به اوج خود رسید. اقلام صادراتی عبارت بودند از : فلفل(مرچ) دارچین (دالچینی) مروارید و یاقوت  ِ کبود

در اینجا لازم است اشاره ی نیز به آثار پیش  ِ تاریخ هند کنیم که مکان و زمان دقیقی برای آنها مشخص نشده است. نمونه های از اسکنه های سنگی - تخته سنگ های طبیعی که توسط انسان های ادوار کهن مورد استفاده بوده است (ایولتس) و آثار سنگی تراش خورده ( مربوط به دوران پالئولتیک)  در هند و سیلون یافت شده اند. در میان بقایای فرهنگ (نوسنگی) که عمر نوع کهن آن قابل پیشبینی نیست، ولی انواع متاخر آن مربوط به اوایل تاریخ مسیحی میشوند- میتوان از ابزار رایجی چون (جنگ ابزار های جنگی) ، ظروف سفالین و مقبره های تخته سنگی (Dolmens)  نام برد. 

در شمال هند عصر مس ظاهر شد که بخشی از آن به دوره ی نوسنگی هم پوشانی داشت (مثل موهنجو دارو....) جنگ افزار های ساخته شده از مس، از بسیاری از مناطق کشف شده اند ، که از میان آنها منطقه (گونگریا) به واسطه یافت شدن زیورات نقره ی حائز اهمیت خاص است.

نمونه های از کار های مسین کشف شده از تمدن دوره ی سند
نمونه های از کار های مسین کشف شده از تمدن دوره ی سند
انواع ابزار جنگی مانند تبر های ساده و شانه بردار ، سر نیزه های ساده و خاردار ، شمشیر و زوبین ، که به طور عمده دارای اشکال زیبا و تزئیناتی ظریف اند .

از عصر مفرغ ( دور  ِ آهن) خبری نیست و از آثار مفرغین نیز تا قرن اول میلادی نمونه ی در دست نداریم.

قدمت کار برد آهن به اوایل هزاره ی اول پیش از میلاد باز میگردد، حتی شاید پیشتر از این ، نزد آرییان شناخته شده بود. حقایق نظیر : فقدان مس در جنوب، دوام فرهنگ استفاده از سنگ و آهن، روش های سخت آثار  ِ صدفی که نیاز به اره های ظریف  ِ آهنی دارد، اینکه جنگ ابزار های آهنی(با قدمت  ِ ناشناخته) از مشخصات سایت های پیش از تاریخ جنوب هند به شمار میروند، وفور  ِ سنگ  ِ آهن و آثار مصنوع موجود، و این واقعیت که اهالی هند و سیلون در قرن دوم پیش از میلاد، فولاد را می شناخته اند.  همگی گواه بدین اند که آهن و فولاد از روزگاران کهن نزد هندیان شناخته شده بود.

و اینکه احتمالاً این فلزات در هند کشف شده اند و البته قرایینی نیز در مقابل این نظریه وجود دارند، از جمله اینکه در متون اولیه (ودایی) از آهن یاد نشده) اقوام حتی Hittites  ) از حدود ۱۵۰۰ سال پیش از میلاد از آهن استفاده میکردند. ( (کهالیب) ها که از جمله همسایگان و حتی هم نژاد آنان بودند، به کشف فولاد شهرت دارند؛ به هر حال همین اقوام بودند که این دانش و فهم را به یونان انتقال دادند.

وجود شاخه های زبان (موندی) در هند، که با زبانهای غیر خمری قرابتی ندارد، به  این امر اشاره دارد که اقوام چینی - تبتی  Sino-Tibetan   که در دره های ایراوادی Irawadi ، (منام) و (مکونگ) و جزایر اندونزی رحل اقامت افکنده اند، در ایام کهن به هند نیز وارد بودند.

آریایی ها که از منشاء آنها نمیتوان با قاطعیت سخن گفت، همزمان در هند و غرب آسیا ظاهر میشوند. جدایی هند- و آریایی ها را میتوان در حدود ۲۵۰۰ پیش از میلاد تخمین کرد. رد پای نام های آریایی را میتوان در میان کاسیان Kassites  و یا اقوام منسوب به (عیلامیان) که در حدود ۱۷۴۷ - ۱۱۸۰ پیش از میلاد در (بابل) حکم رانی داشتند نسبت داد.

مختصری در باره عیلامیان و سومری ها:

{عیلامی ها در برخی ادوار تاریخی تحت نفوذ دولت سومری بین النهرین بودند.ولی در سال ۲۲۸۰ ق م  عیلامیان که در اوج قدرت خود بودند، ( اور) پایتخت سومریان را اشغال و غارت کردند و رب النوع آنرا به اسارت بردند. سومر مستعمره و باج دهنده ی عیلام شد و نهایتاً در ۲۱۱۵ ق م در عصر فرمانروای  ِ ( ریم سین) دولت مشترک سومری- اکدی را به طوری نابود کردند، که ملت سومر هیچگاه نتوانست از خرابه های تاریخ سر برآوَرَد. مشیر الدوله پیرنیا در این مورد مینویسد:

دِمورگان و سایر نویسندگان فرانسوی به این عقیده اند که غلبه ی عیلامی ها بر سومری ها و مردمان بنی سام نتایج تاریخی زیادی را در بر داشته است. توضیح اینکه عیلامی ها به قدری با خشونت و به قسمی وحشیانه با ملل مغلوب رفتار کرده اند، که آنها از ترس جان از مسا کن و اوطان خود فرار کرده هر کدام به طرفی رفته اند.

بنا بر این عقیده دارند که در راس خلیج پارس و بحر ین سکنی داشتند، به طرف شامات رفته و شهر های فنیقی را تاسیس کرده و در تجارت و دریا نوردی معروف شدند، گروهی که رب النوع (آسور) را پرستش میکردند، به طرف مناطق وسطی رود دجله و کوهستان های مجاور آن رفته شالوده دولت (آسور) را نهادند.

مهاجرت ابراهیم (ع) با اقوامش به فلسطین و بالاخره هجوم ( هیکوس ) های سامی نژاد به مصر و تاسیس سلسله ی از فراعنه در آن مملکت نیز از نتایج غلبه ی عیلامی ها بر ملل سامی نژاد بود. اما (کینگ ) به این عقیده است که غلبه ی عیلامی ها در ممالک غربی دوام نیافته ، زیرا عیلامیها ، چون استعداد اداره کردن مملکت را نداشتند و غلبه ی آنها بیشتر به تاخت و تاز شبه بود، نتوانستند ممالک مسخره را حفظ نمایند. } 

تصویر یک زن عیلامی
تصویر یک زن عیلامی
همچنان در میان ایزدان آریایی که توسط اقوام (میتانی) مقیم (بغازکوی) واقع در (کاپادوکیا) در ۱۴۰۰ ق م میزیسته اند ، جستجو کرد.

 به نظر میرسد که آرییان حدود ۱۵۰۰ تا ۲۰۰۰ ق م از طریق افغانستان و هندو کش وارد هند شدند؛ ابتدا در مناطق بالایی دره سند رحل اقامت افکندند و سپس به ترتیب در ارتفاعات دره رود خانه ی (گنگ) و نواحی (ویندهیاس) و (نربدا) در ساحل دریا ساکن گشتند و سرانجام به منتهای جنوبی هند در دکن داخل شدند.

آریایی ها و ودایی ها نجار های زبر دستی بودند، خامه های از چوب بنا میکردند و با ارابه های چوبین خود به ورزش و مسابقه می پرداختند. در زمینه فلز کاری نیز تبحر داشته اند و ظروفی از جنس آیاس ( به احتمال زیاد مس) برای مصارف خانگی و آیینی میساختند و زینت آلاتی از طلا بر خود میآویختند.

آن ها با فنون بافندگی ، دوزندگی و سفالگری آشنا بودند. در کتب کهن قراینی قطعی مبنی بر رواج تصویر سازی ارایه نشده است ، اما ممکن نیست مصنوعات فوق الذکر

عاری از تزئیناتی قابل ملاحظه ی بوده باشند. بلکه به احتمال قوی هنر آریایی ها دارای ویژه ی (تزئینی) بوده، و به کلام دقیق تر ، این هنر با ویژگی های تجریدی(انتزاع) و نمادین ، به گفته ی ( استر ژیگوسفکی): خصلت شمالی داشته است. همین نویسنده چگونگی هنر های نخستین آریایی ها را به هنگام جدایی (هند - و - آرییان) به طریق زیبای توصیف نموده است.

او این هنر باستانی را : (The ancient art of Alti- Iran) که ما قاعدتاَ میباید آنرا در هند یافت کنیم ، با نام (مزدایی) مشخص کرده است. (هوار نا) که مطلوب از همان (وارونای) هندی است (( موجب جاری شدن آب های روان در چشمه ها،جوانه زدن گیاهان از خاک،دمیده شدن ابر ها توسط باد، تولد انسان ها، و اداره گردش امور خورشید، ماه و ستارگان میگردد.))

این نگارش به لحاظ بیان هنری ، در منظر گاهی قابل تبیین ( واضح سازی) است که:

(( از یک جهان بینی فلسفی مبنی بر اهمیت فرم و نه استوار بر تقلید و بازسازی صورت اشیای طبیعی)) نشات گرفته باشد.  هنر مزدایی شامل مناظری است که در آن ها خورشید و ابر ها، زمین با گیاهان و چرند گان ، و آب ها منظره های با رودخانه و درختان آشکار ، مناظر آشکار، ترکیبات هندسی و نمادین از پرندگان،جانوران و رویندگان به نمایش درآیند.

منسوجات مزین و آویزه های تزیینی ، که از ویژگی های اقوام کوچ نشین است، نیز از عناصر هنر مانوی بشمار میآیند. همه موارد فوق ، پیش قراولان دیوار نگاره های اند که در آنها نقوش رسمی گیاهان در محدوده های مشخص به صورت تزیینی ترسیم شده اند.

عنصر جوهر ین این گونه آرایش ، ایجاد نقش است ، نه باز نمایی ، این گونه مناظر را میتوان به وضوح در نقش سکه های سوراخ دار ، نقش های اولیه ی بودایی ، نقاشی های غار (آجانتا) نگارنده های راچپوت ، و هنر های عامیانه مورد استفاده در تزئینات آیینی بسیاری از منسوجات مشاهده کرد.

Imageبه هر حال هنر و فرهنگ هند، آمیخته ی از نبوغ  ِ دراویدی و آریایی است که در آن بیان نمادین و نمایشی با زبان و تفکر انتزاعی و صریح با یکدیگر عجین شده اند.

نماد های آریایی در (استوپا ) های (بهارهوت) و (سانچی) در طرح های محیط اطراف و تزیینات و نقوش دیده میشوند؛ هنر کو شانی با وجود  ِ تندیس ها و شمایل ها ، که ریشه در آئین ( بهکتی) دارد، اساساً هنر دراویدی است . تندیس اندرا شانتی در شهر (بودگایا) بر نفوذ خصایل آریایی بر نوع بیان هنری دراویدی دلالت میکند؛ همین تاثیرات مبانی کیفیات جوهرین شمایل های ( ستوه اَی) در ادوار بعد قرار گرفت.

تندیس های بودایی عهد گوپتا، پیکره ی (مهشوارا ) در جزیره ی (الفنتا) ، لینگام های عصر(پالاوا) و مجسمه های متاخر (ناتاراجا) همگی محصول برخورد دو نظام معنوی اند.

در پس این صورت ها ، یک نیت و انگیزه واقع گرایانه وجود دارد که در قالب Crystallization  طرحی کاملاً خیالی تبلور یافته اند { یعنی بلور سازی شده اند)

لذا هر شمایل در عین اینکه یک نماد است یک وجه نمایشی نیز دارد؛ پس نیایش گر به رغم آگاهی ازین که صوَر جسمانی خداوند (شمایل ها) چیزی جز تَصَورات نیایشگران نیست ، متقاعد میشود که شمایل مذکور به معبود مورد نظر شباهت دارد.

رد  پای همین امتزاج را میتوان در دوره ی میانه مشاهده نمود. در این دوره مفاهیم نقیضی چون زهد و نفس پرستی - که در تفکر بدوی ، متضاد و مانع الجمع شمرده میشدند- به لحاظ نظری و عاطفی با یکدیگر به آشتی رسیدند. این آشتی را باید به معنای واقعی  " ازدواج شرق و غرب " و یا شمال و جنوب در حد کمال خود دانست، که به قول هبه کنند گان ( یعنی تحفه دهندگان) شمایل ها برای هر ذی شعوری ( مایه ی خیر و هدایت است). 

حاصل این برخورد را نباید یک امتزاج سطحی صرف میان فناوری های هلنی و هندی تصور کرد، بلکه این آمیختگی در نتیجه ی تضارب گرایش های معنوی و تمایلات نژادی اقوام مختلف پدیدار گشته و منحصر به محدوده ی زمانی خاصی نیسا، چنانچه میتوانست حتی پیش از کار برد فلز نیز تحقق یافته باشد.  

--------------------------

ماخذ: کتاب (آناندا کومارا سوامی) و منبع مختلف انترنتی

سید همایون شاه (عالمی)

۱۰ دسامبر۲۰۰۹م

وزیر اکبر خان مینه

کابل - افغانستان

 

 

 


 
 

مؤسس و مسؤول
سایت
محمد مهدی بشیر

سال تأسیس

۴ میزان ۱۳۸۶

  خورشیدی

26  سپتامبر 2007

  میلادی

Tel:0031644388706

spacer

spacer