نوشتهء قیوم بشیر

قیوم بشیر

   از چندی بدینسو ما شاهد علاقه مندی جوانان به مسائل فرهنگی  چه از داخل و یا خارج از مرز های جغرافیایی کشور هستیم که این نقطهء عطفی در روشن نگری و شناخت فرهنگ اصیل ما محسوب می شود. و تعدادی از جوانان ونوجوانان با ارسال نامه ها ، اشعار ومطالب شان خواهان همکاری با سایت 24 ساعت شده اند.

   دادن موقع به این عزیزان نشانهء بینش و آگاهی گردانندهء این سایت در شناخت از جامعه ای است که خود در دامان آن بدنیا آمده ، رشد نموده و سرانجام خدمات فرهنگی را برای بوجود آمدن یک فضای روشن در کشور انجام داده است. آری! زمانی فرهنگ یک ملت و یا جامعه رشد نموده وتکامل  می نماید که فرهنگیان آن دیار با تشویق و ترغیب پوینده گان آن فرهنگ گامی بسوی ترقی و پیشرفت بردارند و زمینه ساز سهمگیری همه اقشار ملت از کوچک و بزرگ در راهء این هدف مقدس باشند.

خوشبختانه طی سالهای اخیر رشد قابل ملاحظه ای در افکار جوانان دیده شده که  در امور فرهنگی پیشرفت هایی چشمگیری داشتند و بعضآ به  طرق مختلف نشراتی ، خواه چاپی ، صوتی وتصویری و یا با استفاده از تکنالوژی مدرن ( از طریق سایت های انترنیتی ) به نشر رسیده است . آنچه باعث خوشحالی خاطر اینجانب شده است ،  از یکطرف موقع دادن به این عزیزان جوان می باشد که آینده سازان فرهنگسرای سرزمینی خواهند بود که طی سه دههء اخیر تا پرتگاهء نابودی و اضمحلال پیش رفت. و از طرفی هم سهم گیری فعالانه این قشر جوان در راه رفع موانع موجود در مسیر پیشرفت و تعالی کشور می باشد. 

   اما با توجه به علایق فرد فرد هموطنان ما از کوچک و بزرگ به فرهنگ و عنعنات سرزمین مادری شان و تبارز یافتن افکار واندیشه های آنان ، باید گفت که  آرزوی دیرینهء دشمنان میهن ما برای نابودی فرهنگ ملی سرزمین ما به یأس ونا امیدی مبدل شده وتوطئه های آنان نقش برآب گردید و امروز افغانستان با داشتن قدمت چندین هزار سالهء خویش هویت فرهنگی  نسبتآ از دست داده ای خود را مجددآ بدست آورده و بعنوان یکی از گهواره های تمدن فرهنگی جهان و منطقه بشمار می رود. 

   اگر از هرات باستان ، این رنسانس شرق گرفته تا بلخ بامی ، ام البلاد و یا غزنهء تاریخی شهنشاهان تا دیگر مناطق کشور نگرشی مختصری داشته باشیم ، بخوبی در می یابیم که افغانستان سرزمین غنی ومهد علم وعرفان یکی از پرورشگاه هایی بوده است که شخصیت های بزرگ و برازنده ای  را تقدیم جامعهء فرهنگی جهانی نموده است که خود سزاوار این افتخار عظیم می باشد.

   پس با استنباط به نکات ذکر شده و داشتن چنین افتخاراتی باید یادآور شد که این عزیزان به خودی خود به چنین مقام و درجه ای نایل نگردیده اند، بلکه مشوقینی داشته اند که با درک علاقه مندی و شناسایی استعداد های آنان موجب پرورش ذهنیت و افکار ایشان گردیده اند. و هرگاه کسانی نمی بودند تا این فرزندان مستعد را تشویق نمایند، نه تنها به جایی نمی رسیدند، بلکه استعداد های شان از بین رفته و در نتیجه به قول (هراتیها) دو دست از دو پا دراز تر، خدای ناخواسته سربار جامعه و خانواده های خویش می شدند.  

   هرچند در طول تاریخ و بالاخص ظرف 40 سال اخیر بودند کسانی که هرگاه از جانب دولت وقت افغانستان که زمانی در رأس آن پادشاه فقید ، محمد ظاهر شاه قرار داشت ، تشویق  و مورد  تفقد و پشتیبانی قرار می گرفتند، حتمآ امروز می توانستند به مثابهء سرمایه های مملکت ، کارساز باشند و حتی نوابغی را داشتیم که متأسفانه با سهل انگاری دولت و مسئولین امور به راحتی از کنار شان گذشتیم و دیدیم که چگونه کشور های بیگانه آنها را به آغوش گرفتند و حد اکثر استفاده را از وجود آنها بردند.  

   پس لازم است همه دست اندرکاران امور فرهنگی با در آغوش گرفتن فرزندان وطن ، این آینده سازان کشور ما در جهت شکوفایی استعداد های آنها تلاش جدی مبذول داشته و فرصت ها را در اختیار شان بگذارند ، تا با استفاده از آن به آنچه آرزوی مشروع شان است برسند و از طرفی هم افتخاراتی را نیز برای خود، خانواده و کشور شان کمایی نمایند.و همچنین از جوانان و نوجوانان هموطنم که آرزوی خدمت به مردم کشور شان را دارند و میخواهند در سازندگی میهن خویش سهیم باشند میخواهم با تلاش و پشت کار درین راه از هرگونه فرصتی استفاده نمایند تا باشد روزی باعث سربلندی خود، خانواده ، جامعه و کشور شان باشند.       

انشأالله.